TOP
wat zegt die reactie over jou
Column Editorial

Column: Wat zegt die reactie over jou?

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Wie op Internet schrijft, moet een dikke huid hebben. Ik publiceer al 15 jaar online en ik heb dus al wel wat mee gemaakt. Jarenlang een digitale stalker bijvoorbeeld. Dat was gezellig joh… Elke ochtend je mailbox openen om daar weer 3 doodsverwensingen in te vinden van een labiele alcoholist die als hobby ’s nachts vrouwen lastig viel in de digitale postbus. Gelukkig was ik niet de enige die gestalkt werd door deze vrolijke vriend en kon ik meteen in een praatgroepje met mede slachtoffers. Dat was dan echt wel weer gezellig. Maar ik dwaal af…

‘Zou je dat nu wel doen? Zo’n onderwerp’, zeiden wat mensen in mijn omgeving toen ik vertelde dat ik voor de Saturdays Stories moeders met een kind met het syndroom van Down wilde interviewen.

‘Waarom niet’, vroeg ik terwijl ik het antwoord eigenlijk wel wist.

Omdat je het nooit helemaal goed kunt doen. Er is altijd wel iemand die boos/beledigd/verdrietig zal zijn. Zelfs als je daar totaal geen aanleiding voor geeft.

Met dat gegeven in mijn achterhoofd besloot ik het toch te doen. En met dat gegeven in mijn achterhoofd besloot ik er een heel neutraal interview van te maken. En met een verstandelijk gehandicapt zusje is zo’n onderwerp voor mij zelf ook een gevoelig onderwerp waar ik zo discreet mogelijk mee om wilde gaan.

Ik interviewde de vier moeders. Was dagen bezig met de teksten. Legde elke woord van de intro op een weegschaaltje en ik liet het aan 5 anderen lezen voordat ik het publiceerde. 5 anderen die het allemaal goed vonden. ‘Heel neutraal. Heel integer. Liefdevol’, en ga zo maar door.

Op zaterdag ging het interview online. Ik weet uit ervaring dat mensen op moeilijke onderwerpen minder snel reageren. Dat is natuurlijk prima. Niet iedereen weet altijd wat passends te zeggen. Zo lang het maar gelezen wordt. Spreken is zilver, zwijgen is goud. Zeker bij bepaalde topics waar mensen zich moeilijker kunnen inleven omdat ze geen ervaring met het onderwerp hebben en dus niet goed weten wat ze er op moeten zeggen. Omdat ze niemand willen beledigen bijvoorbeeld.

Uiteindelijk kwamen er op het interview prachtige reacties binnen. Van vaste lezers van Dejlig, maar ook van toevallige voorbijgangers. En zoals dat altijd gaat met de wat meer beladen onderwerpen, kreeg ik ook veel mail. Daar zaten mailtjes van moeders met Down kinderen bij om te vertellen dat ze het interview mooi vonden, nuchter geschreven, een neutraal uitgangspunt en alle kanten van Down zo veel mogelijk belicht. Precies zoals ik het zelf bedoeld had. Er kwamen ook mailtjes binnen van moeders die voor de onmogelijke keuze hadden gestaan en hadden besloten een zwangerschap af te breken omdat zij daar goede beweegredenen voor hadden. Stuk voor stuk verhalen die mij raakten. Persoonlijke verhalen van mensen die de behoefte voelden deze met mij te delen. Iets dat ik enorm waardeer. Dat zie ik namelijk als een compliment.

Maar wat me uiteindelijk ook raakte waren de negatieve reacties. Reacties van mensen die het interview niet gelezen hadden, maar wel al hun mening klaar hadden over de woordkeuze van het intro. ‘Muggenzifterij’, mailde een van de moeders. En dat was het ook. ‘Ongepast’, appte een vriendin. En ja, dat vond ik ook. Vooral naar de 4 moeders toe die zo openhartig hun verhaal hadden verteld.

Een boos mailtje dat ik een promotie artikel voor Down had gemaakt en of ik wel goed bij mijn hoofd was. Weer een andere mailer vertelde me dat er in het interview wordt gesproken over een ‘mongooltje’ en dat dat echt niet meer kan. Daarnaast kwamen er nog wat andere zeikreacties van mensen binnen die duidelijk het interview niet goed gelezen hadden, maar wel de tijd hadden genomen om er over te zeuren. Betweterige, vervelende mailtjes die stante pede mijn prullenbak in verdwenen.

In principe gaan bij mij de meeste negatieve reacties en mailtjes het ene oor in en het andere weer uit. Of eigenlijk de mailbox in en de junk mailbox weer uit. Maar ik besloot er toch wat over te schrijven. Gewoon… om het eens van mezelf af te schrijven. Omdat ik wel een olifantenhuid heb, maar bij dit onderwerp zit er voor mij persoonlijk een wondje op die huid en daar zit maar een heel dun velletje overheen. Dit stukje op die olifantenhuid is voor mij zelfs een zwakke plek. Omdat ik uit ervaring spreek.

Als je een reactie geeft op zo’n soort blog, artikel of interview, vraag je je dan wel eens af wat zo’n reactie over jou zegt? Het is prima als er om een inhoudelijke reactie of jouw mening wordt gevraagd om je reactie te geven, maar zeiken om het zeiken, daar schiet toch niemand wat mee op? Jij bent 5 minuten van je tijd kwijt en je geeft iemand anders een naar gevoel. Is dat wat je wil? Misschien is het goed om je te bedenken dat de schrijvers niemand hebben willen kwetsen met hun woorden en al zeker jou niet? Dat ze echt wel hebben nagedacht voordat ze iets publiceerden? Dat er heel veel tijd, energie en liefde in zo’n artikel zit? En in dit geval: Was er dan echt helemaal geen enkel woord van die 4500 woorden dat je wel mooi vond?

Wat zegt die reactie over jou?

Waarom wil je zeggen wat je wilt schrijven? Is dat omdat je je kennis wilt delen? Spreek je uit ervaring? Of is dat omdat je de ander terecht wilt wijzen? Of wil je misschien zeggen dat je het zelf beter weet? Waarom voel je je geroepen te mailen wat je wilt mailen? Wat zegt die reactie over jou?

Gisteren kwam er toevallig een onderzoek naar buiten dat taalpuristen geen leuke mensen zijn. Ik vond het ironisch. Zou hetzelfde gelden voor betweters?

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

P.S. Ik schrijf niet vaak dit soort blog posts, maar als ik het doe, dan voelen vaak de verkeerde mensen zich aangesproken. Ook dat zegt wat over jou… 😉 Ik zeg het alvast…

Credits foto © Cathryn Lavery via Unsplash.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.