TOP
waardevolle knuffel
Column Kids

Een waardevolle knuffel (over de favoriete knuffel van mijn zoon en de zoektocht naar een back-up)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

“En als hij een favoriete knuffel heeft, zorg er dan wel voor dat je van diezelfde knuffel meerdere exemplaren hebt. Het is trouwens niet handig als dat een knuffel is die lastig te krijgen is. Je kunt beter hebben dat het gewoon een makkelijk te kopen knuffel is van een populair merk”.

Ik hoor het een van onze vrienden die op kraambezoek was, nog zo zeggen.

Wij waren net terug uit de VS en Robin was misschien 6 weken oud. Van een favoriete knuffel was absoluut nog geen sprake. Ja, hij had drie knuffels die belangrijk waren, maar tot die tijd meer voor ons dan voor hem. Een knuffel had ik zelf in een opwelling in de HEMA gekocht, toen wij de procedure hadden doorlopen en het stempeltje van het ministerie hadden gekregen dat we mochten adopteren. Die knuffel stond al een hele tijd in zijn kamertje te wachten. De tweede knuffel kreeg hij van mijn bestie en daar zat ook een verhaal achter. En de derde had hij van zijn biologische moeder gekregen, zijn buikmama zoals wij haar noemen, en die was dan ook meteen het belangrijkst.

Maar de kleine man toonde nul interesse in knuffels.

Ja, hij vond de Poh van de Teletubbies die hij had gekregen wel geinig, maar die kon hem ook niet langer dan een paar minuten boeien. Hij speelde veel liever met autootjes, bekertjes en blokken en in bed was eigenlijk voornamelijk zijn speen van belang. Verder niet. Dus ik dacht eigenlijk dat hij geen knuffelkind was. Prima. Hoefden we ons daar verder geen zorgen over te maken. Dat hij ooit zijn knuffel zou kwijtraken, want die uitspraak van die vriend die speelde nog steeds ergens in mijn hoofd. Vooral ook omdat ik zelf als kind een favoriete knuffel had. Witje, een wit zeehondje. Ooit op vakantie raakte ik Witje kwijt. Het kamermeisje had mijn bed verschoond en waarschijnlijk was Witje met de lakens verdwenen in de was.

Tranen met tuiten, heb ik om Witje gehuild. Samen met mijn vader en de manager van het hotel hebben we nog druk gezocht, maar helaas… Witje was en bleef kwijt en leverde mij mijn eerste jeugdtrauma op. Dus dat onze dreumes geen favoriet had, vond ik niet erg. Dat zou misschien een trauma gaan schelen.

LEES OOK >>> Column: ‘Een spontane zwangerschap’

Toch begon er van de een op de andere dag iets te veranderen..

Opeens wilde onze bink tijdens het voorlezen voor het slapengaan graag zijn knuffel al op schoot. Tijdens het lezen draaide hij dan met zijn handjes om de oren. Eerst dacht ik nog dat het een fase zou zijn, maar dat was niet zo. De knuffel hoefde niet mee naar beneden, maar zodra we in de slaapkamer waren dan moest hij die knuffel bij zich. En laat het nou net de knuffel zijn die hij had gekregen van zijn buikmama. Gek hoe hij onbewust dus wel aanvoelt dat juist die zijn favoriet moest worden.

Hoe mooi ik dat ook vind…, begon ik me er ook een beetje zorgen om te maken. Want laat nou juist die knuffel niet in Nederland te koop zijn. En ik zag het al gebeuren…Zal je zien dat we net die knuffel een keer kwijtraken.

Gelukkig bestaat er online en internationaal winkelen!

De favoriete knuffel moest en zou te vinden zijn. Want hé… ik kan mijn zoon toch niet opzadelen met mijn eigen jeugdtrauma: Een back-up moest gevonden worden.

En dus speurde ik het Internet af. Ik ben nog al een online shopkoningin, dus deze missie zou ik makkelijk moeten kunnen tackelen. Dacht ik. Want helaas pindakaas… de knuffel was nergens meer te krijgen.

‘Unfortunately. Not in stores anymore. I am sorry’.

Waar ik ook keek, geen knuffel. Althans… niet precies dezelfde. Wel knuffels die net wat anders waren qua kleur of design en er op leken, maar die wilde ik niet. Dat heeft onze slimmerd meteen door.

Toch wilde ik het er niet bij laten zitten.

De aanhouder wint. Niet geschoten is altijd mis. Mantra-de ik en ik zocht nog even door. En ja hoor.. toen vond ik ‘m. Een exemplaar. Precies hetzelfde als die waar mijn zoon zo dol op is. De aller-, aller-, allerlaatste. Voorzichtig klikte ik door. Ja, het was ‘m echt. Ik vond ‘m op ebay al moet je achteraf niet vragen hoe. Opeens was ‘ie er.

Dus ja.. ik bestelde ‘m meteen. En daar betaalde ik natuurlijk een veel te hoge prijs voor en dan heb ik de verzendkosten nog niet eens meegeteld.

Ongeveer een week later had ik ‘m in huis. Een nieuwer en zachter exemplaar van de favoriete knuffel. En toen het origineel in de was zat, gaf ik mijn zoon de back-up en gelukkig vond ‘ie die net zo fijn als de ‘echte’ die ik stiekem gemerkt heb, zodat we nooit vergeten welke nou dat bijzondere exemplaar was.

En nu maar hopen dat ‘ie deze twee knuffels nooit kwijtraakt, want ik heb voor de zekerheid al even gekeken en een derde kan ik echt niet vinden. Of ik zou ‘m van iemand moeten kunnen overkopen. Maar daar gaan we maar niet van uit, dat dat ooit nodig is.

Ik ben zo blij dat ik deze reserve gevonden heb.
Het is letterlijk en figuurlijk een hele waardevolle knuffel. Voor mijn zoon en voor mij.

*****

Heb jij een reserve knuffel voor je kind(eren)? Of ben je zelf wel eens een favoriet kwijtgeraakt? Ik ben benieuwd!

Fijne dag vandaag!

Liefs, Karen

Uitgelichte foto via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.