TOP
vriendschap is geen illusie
Column

Vriendschap is geen illusie (over de vriendschap met mijn jeugdvriendin J.)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Het was de tijd van de ballonrok, de legging en de beenwarmers. Van grijs en fuchsiarose. Wij waren pubers en hits als Papa don’t preachTi sento en More than words kleurden onze puberlevens. Wij konden de hele wereld aan, problemen beperkten zich tot de autoriteit van onze ouders en leraren of tot liefdesverdriet om foute jongens. Relevante problemen bestonden nog niet. Al beseften we dat pas toen we twintigers waren.

Vriendjes waren inwisselbaar, zelfs met elkaar,

autoriteit was er om tegen aan te schoppen en onze levens leken belangrijker door vooral zo veel mogelijk feestjes af te lopen.
Vriendschappen waren hecht, net zo hecht als ze nu zijn en J. was met stip mijn beste vriendin. Samen waren we een aparte verschijning. Zij een lange blonde Hollandse schone en ik een klein donker halfbloedje. Hoeveel we uiterlijk verschilden, hoe weinig onze karakters en interesses dat deden. Dezelfde koppigheid, vrolijkheid en onbevangenheid en allebei dol op dieren en paardrijden.

Onze vriendschap hield lang stand.

Tot ver na onze studententijd waren we vriendinnen. Zij woonde in Amsterdam, Den Haag, Utrecht, Bunnik en ik in Groningen, Utrecht, Amsterdam en ondanks we in dezelfde steden woonden, woonden we er nooit tegelijkertijd. Desondanks wisten we elkaar altijd wel te vinden.

Op een gegeven moment begonnen levens toch uit elkaar te lopen. Zij trouwde met haar jeugdliefde, kreeg twee kinderen en verhuisde naar een grotemensenwoning en ik, tja, ik deed dat niet. We bleven van elkaar op de hoogte, maar ik zocht haar niet meer op. Zij bleef contact zoeken, maar ik hield het contact een beetje af.
Achteraf begrijp ik nog steeds niet goed waarom. Misschien was ik wel bang om onder ogen te komen wat ik niet had en wat ik ooit wel graag zou willen hebben.
Zeker toen J. met haar gezin terug naar onze roots ging.

Vorige week realiseerde ik me ineens dat ik haar miste.

Ik bekeek foto’s op Hyves van J. en haar gezin en voelde me schuldig dat ik haar kinderen al een paar jaar niet meer groter had zien worden.
Ik stuurde haar een berichtje en schreef dat ik zondag in de hometown zou zijn en of ik even langs zou komen. J. had al vaker gezegd dat ik altijd welkom was en reageerde natuurlijk enthousiast. “Leuk om je weer te zien Ka!”

En dus reed ik vanmorgen naar haar grotemensenhuis in de grotemensenstraat waar ooit nog een van onze jeugdvriendjes woonde.
Alles voelde als thuiskomen. De rit er naar toe, het de auto parkeren voor haar huis en J. die in de deuropening stond en me meteen omhelsde.
We dronken koffie en haar kinderen speelden om ons heen. Binnen een minuut pikten we de draad weer op waar ik die had laten liggen.
Het voelde goed. We praatten over vroeger en nu. Ik was blij dat ik was gegaan en dat ik was thuisgekomen. J. is een gedeelte van mij en ik van haar. We delen dezelfde wortels.
“Nou niet meer twee jaar op je laten wachten hè Ka”, zei ze bij het afscheid.
En dat doe ik ook niet. We delen dezelfde wortels en al groeien we verschillende kanten uit, onze wortels blijven verbonden. En op een gegeven moment groeien onze takken vanzelf weer naar elkaar toe.

*****

Deze blog plaatste ik eerder op 26 oktober 2008 op mijn vorige blog. Doordat wij twee weken geleden spontaan gingen lunchen met vriendin J. en haar gezin, dacht ik opeens weer aan deze column terug. In 2008 was ik (meestal) single en hoewel ik een heerlijk leven had, verlangde ik naar huisje, boompje, beestje, kindje. Inmiddels zijn J. en mijn takken weer behoorlijk naar elkaar gegroeid. Al gaat haar oudste al naar de middelbare school terwijl Robin nog niet eens naar de peuterschool gaat. Maar toch… Het is mooi om te beseffen dat bepaalde vriendschappen dus blijkbaar voor altijd zijn. En dan hoef je elkaar niet eens altijd zo vaak te zien!

Heb jij ook zo’n vriendin van vroeger? Ik ben benieuwd!

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

P.S. Vandaag geen Personal Peaks online. Volgende week een dubbele!

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.