TOP
verhalen
Column

‘Verhalen’ (over die keer dat ik waarschijnlijk zelf de hoofdrol was van een verzonnen verhaal)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Verhalen

We zaten aan de bar. Hij een biertje, ik een witte wijn.
Buiten sneeuwde het, binnen was het was het warm en knus.
Ik had hem al een maand niet meer gezien en we hadden elkaar dus een hoop te vertellen.
We kletsten over het leven, de liefde, werk en vrienden. De verhalen en onderwerpen waar vrienden het normaliter over hebben.

We bestelden nog twee laatste drankjes.

Het werd al laat en hij had de volgende dag een belangrijke afspraak.
“Trouwens”, zei ik. “Voordat ik het vergeet, ik heb je sleutels bij me”.
“Fijn”, antwoordde hij.
“Hier… kan jij ze even van m’n sleutelbos afhalen, ik wil mijn nagels niet breken”.
“Natuurlijk”, zei hij schoof de sleutels van mijn bos af.
De barman schonk mijn glas vol en bekeek ons vanuit zijn ooghoek.
Verderop zaten twee meisjes aan de bar die nu ook naar ons keken en even later iets in elkaars oor fluisterden.

Duizenden keren verzon ik verhalen over mensen die ik niet ken.

Het meisje in het tramhokje met de treurige blik, die net was gedumpt door haar vriendje.
De jongen die blij door zijn telefoon riep: “Het is gelukt” en die een vriend belde om te vertellen dat hij zijn droombaan had gekregen en was aangenomen.
Het oude vrouwtje dat elke dag door mijn straat schuifelt met haar hondje en die ooit een bekende pianiste was.

Nu verzon iemand wellicht een verhaal over ons.

Dat we een laatste ontmoeting hadden in de kroeg waar we beiden nooit meer zouden komen en ik hem de sleutels van zijn huis terug gaf.
Het was alleen geen laatste ontmoeting en ik gaf hem niet de sleutels van zijn huis terug, maar van zijn kantoor.
Omdat ik de afgelopen maanden hem af en toe hielp met projecten, maar volgende week weer ‘echt’ ga werken voor een nieuwe werkgever.

“Fiets je voorzichtig”, zei ik en gaf hem een kus op zijn wang.
“Ja, wandel jij ook voorzichtig?”
“Zal ik doen”.
“En nog bedankt voor je hulp de afgelopen maanden”.
“Graag gedaan. Ik was blij dat ik kon helpen”.
“Ik zie je volgende week op je verjaardag”.
“Tot volgende week”.

Hij fietste de ene kant op en ik wandelde de andere kant op naar huis.
Het was opgehouden met sneeuwen, maar nog steeds erg koud.
Ik wierp nog een blik de kroeg in. De meisjes aan de bar bekeken me met een blik vol medelijden.

***

Deze column verscheen op 10 januari 2009 op mijn vorige blog. Ik moest er van de week opeens aan denken toen ik appte met de man uit deze anekdote. Wij zijn namelijk nog steeds hele goede vrienden en begin maart gaan we op vakantie samen. Met zijn gezin en mijn gezin. Ik weet nog precies waar we zaten en hoe de meisjes aan de bar naar me keken. Toen ik naar huis liep, moest ik zo lachen, omdat ik het me zo goed kon voorstellen. Maar wellicht heb ik ook dit verhaal in mijn hoofd verzonnen en speelde ik helemaal geen hoofdrol in hun verhaal. Je weet het niet hè?

Verzin jij ook wel eens verhalen over wildvreemden? Of doe je een aanname wat ze hebben meegemaakt of wie ze zijn? Ik ben benieuwd!

Fijne dag vandaag!

Liefs, Karen

Uitgelichte foto via Shutterstock.

♥  Facebook, Instagram & Bloglovin’ ♥

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.