uw adoptiekind

Column: Uw adoptiekind

‘Toen u in Amerika was om uw adoptiekind op te halen,

heb ik dat besproken met de opdrachtgever’, zei de man aan de telefoon. Het gesprek kabbelde voort en hij liet het nog een paar keer vallen. ‘Uw adoptiekind. Het adoptiekind. Adoptiekind.’
En elke keer voelde ik een steekje, zo uit het niets.
Hij had werkelijk geen idee en had het vast niet zo bedoeld, maar toch deed het een beetje pijn. ‘Uw adoptiekind.’

De woorden galmden nog een beetje na en ik stelde mezelf de vraag waarom het precies pijn deed.
Na een minuut of wat overpeinzen, kon ik die vraag beantwoorden: ‘Omdat Robin gewoon ons kind is. Ja, hij is ook ons adoptiekind, daar zijn we heel eerlijk in. Waarom niet? Ik ben trots op het feit dat Robin op zo’n bijzondere manier in ons leven is gekomen, maar toch…’.

Dat woordje adoptie ervoor doet af aan het woord kind. Alsof het minder is. Of dat het anders is. Alsof het specialer is. Maar het is gewoon normaal. Hij is ons kind. Wij houden net zo veel van hem als dat we gedaan hadden van een biologisch kind.

‘Ja, maar jij wilt het natuurlijk beter doen, omdat hij geadopteerd is’, zei de ‘vriendin’.

‘Bam’, zei de klap tegen mijn kop. ‘Wat zeg je’, vroeg ik nog.
‘Jij wilt hem natuurlijk niet lang laten huilen, omdat je het goed wilt doen’.

Toen ze weg was, wist ik het antwoord pas dat ik haar had willen geven: ‘Dus jij wilt het als biologische moeder niet beter doen? Jij raffelt het maar af, je moederschap?’ Wat een achterlijke opmerking zeg.

Ik wil het niet beter doen. Ja, ik was in het begin alert op de hechting, maar ik had het met een biologisch kind net zo goed gedaan. Het is niet zo dat ik bang ben als ik hem een uur laat huilen dat hij opeens niet meer van me houdt. Ik wil hem gewoon geen uur laten huilen. Een van de belangrijkste dingen die je een baby kan bieden, is vertrouwen op troost en warmte. Ik zou een volwassene nog niet eens een uur laten huilen. Laat staan een baby.

‘Beste adoptief ouders’,

stond boven de brief. Ik las er even overheen en las toen weer terug. Maar liefst 7x telde ik de woorden adoptiekind(eren). Uw adoptiekind.
‘Waarom’, vroeg ik me af.

‘Misschien ben ik gevoelig’, vroeg ik aan mezelf. Om vervolgens een vriendin en moeder te bellen waarmee ik samen in de VS zat, omdat zij toen ook hun kindje ophaalde en waarvan ik wist dat zij ook de brief had gekregen.

‘Oh nee hoor Kaar, ik had dat ook. Waarom toch altijd dat adoptie of adoptief ervoor. We zijn toch gewoon ouders. Zij zijn toch gewoon onze kinderen? Waarom moet het altijd die naam hebben’.

‘Misschien zijn wij gevoelig?’

vroeg ik mezelf nogmaals af. Maar toen ik later in gesprek was met een vriendin die zelf geadopteerd is, vertelde zij me dat ze het ook bloody irritant vindt dat ze altijd maar een adoptiekind genoemd wordt.

‘Mijn zus is wel een natuurlijk kind en ik voelde me daardoor altijd anders. Terwijl de liefde voor ons even groot is en wij onszelf als complete zussen zien. Onze band is niet anders dan die van andere zussen. Mijn band met mijn ouders is niet anders. Trouwens… nog zoiets.. alsof ik niet natuurlijk ben.’

‘Het gaat dus om het labeltje’,

concludeerde ik. Hoewel het labeltje zo is en we ons nergens achter willen verbergen, zijn die labeltjes toch vervelend. Het is menselijk om gewoon normaal te willen zijn. Niet te willen afwijken. Waarom moet overal een labeltje op?

Waarom moet er een labeltje op adoptie?

Robin is mijn kind. Ik ben Robins moeder. Geen betere of minder goede moeder. Ik ben gewoon zijn moeder. Hij houdt van mij. Ik hou van hem. En al hebben we niet dezelfde genen, ik herken hem wel als mijn kind. Als ik in zijn ogen kijk dan zie ik zijn liefde. Als ik naar hem kijk dan voel ik mijn liefde.

Liefde zit niet in een genenpakket. Liefde zit in je hart. En dat voelt compleet natuurlijk.

Karen

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

18 Reacties

  • Anne- Marie
    19/02/2017 07:55

    Mooi geschreven Karen. Ik kan me natuurlijk jouw situatie niet voorstellen maar weet wel dat maar één ding telt uiteindelijk: jullie houden van Robin en hij houdt van jullie

  • YuSt
    16/02/2017 19:11

    Ik heb niet de ervaring, maar kijkend naar mijn moederhart zou ik ook dit niet prettig vinden. Het doet af aan het gevoel. Je voelt je moeder, volwaardig moeder… nu snijden ze er een stukje af. Ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.
    Zelfde als Stiefzus, ik heb een extra zus… dat ze andere ouders heeft wil niet zeggen dat ik net zoveel van haar hou als mijn eigen ‘echte zus’. Zo ook mijn man, hij houdt ook van de oudste, als is hij niet de biologische vader. En zo komen we in ons leven meer zaken tegen die tegen je gevoel ingaan… ik voel de liefde voor jou zoon bij je en dat is alles wat telt.

  • Anja
    16/02/2017 15:04

    Wat stom zeg. Het is toch gewoon een kind, beter gezegd jouw kind? Wat maakt de voorgeschiedenis uit? Snap dat je er behoorlijk van baalt

  • Josan
    16/02/2017 14:01

    Heel herkenbaar Karen. Ik werd er als kind ook altijd moe van als ik het over ‘mijn ouders’ had en mensen maakten er van jouw adoptiesouders. Dat onderscheid hoeven anderen niet voor mij te maken.

    • Karen
      20/02/2017 10:02

      En zo is het. Echt belachelijk dat mensen daar zo betweterig over willen doen. Die blog van jou heeft een grote indruk op me gemaakt trouwens.

  • Annette
    16/02/2017 13:23

    Mooi geschreven. Kan me voorstellen dat het heel naar is dat labeltje en daar moeten we vanaf. Het is jullie kind/zoon punt.

  • Leonie van Mil
    16/02/2017 12:19

    Mooi stuk. En inderdaad iets waar wij als maatschappij beter over na mogen denken. Het gaat niet om DNA, maar om wat je voelt. Mooi omschreven

    • Karen
      20/02/2017 10:01

      Precies. En je partner heeft als het goed is ook niet hetzelfde DNA dus… 😉

  • Thea
    16/02/2017 11:12

    “Hij houdt van mij. Ik hou van hem.” Het enige dat telt!

  • Kim
    16/02/2017 10:21

    Men, wat een rotwoord is dat zeg! Ik heb zelf geen kinderen maar ik vind het altijd ook zo naar als mensen bijvoorbeeld het woord stiefkind gebruiken. Het is je kind en het hoort bij jou/ je gezin. Waarom zou je het niet zo mogen noemen?

  • Loes | Gewoon iets met Loes
    16/02/2017 09:28

    Tja, we wilen zo graag mensen in hokjes stoppen, en blijkbaar is ‘adoptiekind’ ook zo’n vakje. Ik denk dat de verstuurder van de brief gewoon niet in de gaten heeft hoe het over komt…

  • Esmée
    16/02/2017 09:15

    Zou die communicatie vanuit gemeente en overheid anders worden op het moment dat er geen speld meer tussen te krijgen is en hij officieel met rechterlijke stempel en al betitelt is als jullie kind? Ik kan me niet voorstellen dat je over 9 jaar een brief krijgt voor een oproep voor de 9 jaars prik met als aanhef “geachte adoptiefouders van Robin”… Enniewee… een pluim voor je collumn. I feel you.

  • Samaja
    16/02/2017 08:52

    Wat heb je dat mooi verwoord. Mijn oom heeft zijn dochter geadopteerd en ik heb dat zelfs heel lang niet geweten, gewoon omdat iedereen het doodnormaal vond dat hij haar vader is en zij zijn dochter. Ik snap volkomen dat je je eraan ergert.

  • Herma Sandee
    16/02/2017 07:54

    Oh erg he!!! Ze trappen op je hart met zulke dingen! Wij hebben 3 pleegkinderen gehad. De eerste was 4 maanden toen ze bij ons kwam wonen. Toen ze in mijn armen gelegd werd voelde dat precies hetzelfde als na de bevalling van de 2 die in mijn buik gewoond hebben. De andere 2 waren ouder , maar toch… kreeg er nog kinderen bij… wat nou”pleeg” … nix “pleeg”.. gewoon kind. Voor een poosje mijn kind… ik kan me heeeel goed voorstellen hoe irritant dat “adoptie” is!!!

    • Karen
      20/02/2017 09:57

      Ja echt. En voor het kind zelf lijkt het me ook niet prettig om altijd maar dat label te krijgen?

  • marije
    16/02/2017 06:42

    Wat een dingrerende manier om zo om te gaan met Robin. “Uw adoptie kind” vind ik behoorlijk kwetsend en onbeschoft. Of dat een speciale benaming is of zo. Robin is jullie zoon en jullie zijn zijn ouders. Kom op zeg, het is geen pakketje wat met postnl is binnen gekomen. Zit me hier echt boos om te maken.

    En dan helemaal dat je je nog moet gaan “verantwoorden” dat je het “beter” wil doen. Je wil gewoon goede ouders zijn voor jullie knappe zoon.

    Goed dat je dit onder de aandacht brengt.

    • Karen
      20/02/2017 09:44

      Dat verantwoorden daar word ik nog het meest moe van. Ik vind ook eigenlijk dat ik me bij vrienden niet zou hoeven verantwoorden, dus voor mij is het wel redelijk duidelijk met wie ik bevriend wil zijn en met wie niet.

Laat een reactie achter