TOP
uw adoptiekind
Column

Column: Uw adoptiekind

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

‘Toen u in Amerika was om uw adoptiekind op te halen,

heb ik dat besproken met de opdrachtgever’, zei de man aan de telefoon. Het gesprek kabbelde voort en hij liet het nog een paar keer vallen. ‘Uw adoptiekind. Het adoptiekind. Adoptiekind.’
En elke keer voelde ik een steekje, zo uit het niets.
Hij had werkelijk geen idee en had het vast niet zo bedoeld, maar toch deed het een beetje pijn. ‘Uw adoptiekind.’

De woorden galmden nog een beetje na en ik stelde mezelf de vraag waarom het precies pijn deed.
Na een minuut of wat overpeinzen, kon ik die vraag beantwoorden: ‘Omdat Robin gewoon ons kind is. Ja, hij is ook ons adoptiekind, daar zijn we heel eerlijk in. Waarom niet? Ik ben trots op het feit dat Robin op zo’n bijzondere manier in ons leven is gekomen, maar toch…’.

Dat woordje adoptie ervoor doet af aan het woord kind. Alsof het minder is. Of dat het anders is. Alsof het specialer is. Maar het is gewoon normaal. Hij is ons kind. Wij houden net zo veel van hem als dat we gedaan hadden van een biologisch kind.

‘Ja, maar jij wilt het natuurlijk beter doen, omdat hij geadopteerd is’, zei de ‘vriendin’.

‘Bam’, zei de klap tegen mijn kop. ‘Wat zeg je’, vroeg ik nog.
‘Jij wilt hem natuurlijk niet lang laten huilen, omdat je het goed wilt doen’.

Toen ze weg was, wist ik het antwoord pas dat ik haar had willen geven: ‘Dus jij wilt het als biologische moeder niet beter doen? Jij raffelt het maar af, je moederschap?’ Wat een achterlijke opmerking zeg.

Ik wil het niet beter doen. Ja, ik was in het begin alert op de hechting, maar ik had het met een biologisch kind net zo goed gedaan. Het is niet zo dat ik bang ben als ik hem een uur laat huilen dat hij opeens niet meer van me houdt. Ik wil hem gewoon geen uur laten huilen. Een van de belangrijkste dingen die je een baby kan bieden, is vertrouwen op troost en warmte. Ik zou een volwassene nog niet eens een uur laten huilen. Laat staan een baby.

‘Beste adoptief ouders’,

stond boven de brief. Ik las er even overheen en las toen weer terug. Maar liefst 7x telde ik de woorden adoptiekind(eren). Uw adoptiekind.
‘Waarom’, vroeg ik me af.

‘Misschien ben ik gevoelig’, vroeg ik aan mezelf. Om vervolgens een vriendin en moeder te bellen waarmee ik samen in de VS zat, omdat zij toen ook hun kindje ophaalde en waarvan ik wist dat zij ook de brief had gekregen.

‘Oh nee hoor Kaar, ik had dat ook. Waarom toch altijd dat adoptie of adoptief ervoor. We zijn toch gewoon ouders. Zij zijn toch gewoon onze kinderen? Waarom moet het altijd die naam hebben’.

‘Misschien zijn wij gevoelig?’

vroeg ik mezelf nogmaals af. Maar toen ik later in gesprek was met een vriendin die zelf geadopteerd is, vertelde zij me dat ze het ook bloody irritant vindt dat ze altijd maar een adoptiekind genoemd wordt.

‘Mijn zus is wel een natuurlijk kind en ik voelde me daardoor altijd anders. Terwijl de liefde voor ons even groot is en wij onszelf als complete zussen zien. Onze band is niet anders dan die van andere zussen. Mijn band met mijn ouders is niet anders. Trouwens… nog zoiets.. alsof ik niet natuurlijk ben.’

‘Het gaat dus om het labeltje’,

concludeerde ik. Hoewel het labeltje zo is en we ons nergens achter willen verbergen, zijn die labeltjes toch vervelend. Het is menselijk om gewoon normaal te willen zijn. Niet te willen afwijken. Waarom moet overal een labeltje op?

Waarom moet er een labeltje op adoptie?

Robin is mijn kind. Ik ben Robins moeder. Geen betere of minder goede moeder. Ik ben gewoon zijn moeder. Hij houdt van mij. Ik hou van hem. En al hebben we niet dezelfde genen, ik herken hem wel als mijn kind. Als ik in zijn ogen kijk dan zie ik zijn liefde. Als ik naar hem kijk dan voel ik mijn liefde.

Liefde zit niet in een genenpakket. Liefde zit in je hart. En dat voelt compleet natuurlijk.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.