TOP
tweedehands parkeerkaartje
Column

‘Het tweedehands parkeerkaartje’ (over hoe een klein gebaar twee keer voor een goed gevoel zorgde)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Er zwaaide een man naar me op de parkeerplaats.
Ik had net mijn auto geparkeerd en zag dat ik op mijn nieuwe telefoon opnieuw moest inloggen op de Parkline app. ‘Shit. Wachtwoord vergeten’, dacht ik en ik vroeg me af of ik genoeg kleingeld bij me had.
Ondertussen zwaaide ik ook maar terug naar de man die ik nergens van kende.
Het was een grote man. Type ongeschoren. Beetje ongewassen ook. Maar hij had wel een vriendelijk gezicht.

‘Wat moet die man van me’,

vroeg ik aan mezelf toen ik hem met grote passen naar mijn auto zag lopen.
Ik stapte net uit de auto om naar de parkeermeter te lopen.

“Hier”, zei de man. “Wil je dit kaartje?” Hij zwaaide ermee voor mijn gezicht. “Is nog tot één uur geldig”.
“Nou… heel graag”, antwoordde ik. “Wilt u er iets voor hebben?”
“Ben je gek”, zei de man. Hij klonk bijna beledigd en hij liep terug naar zijn auto.
Ik keek hem nog even na. De vriendelijke ongewassen man met zijn oude barreltje. Naast hem zat een oud vrouwtje. Zijn moeder?

‘Wat lief van die man’, zei ik tegen mezelf. Hij had echt een beetje mijn dag gemaakt. Mijn hele kleingeld dilemma was niet meer nodig net nu ik vandaag mijn app niet kon gebruiken.

Op mijn horloge zag ik dat het pas half twaalf was.
Zo lang was ik nou ook weer niet van plan te gaan shoppen.

Dus toen ik een half uur later al weer klaar was en in mijn auto stapte, bedacht ik me dat ik nu ook iemand anders blij moest maken met dit kaartje.

“Heeft u al een kaartje?”

vroeg ik aan een vrouw die leek naar de parkeermeter onderweg te zijn.
Een beetje verbaasd keek ze me aan. “Nee, ik heb een app”, antwoordde ze licht gepikeerd.
‘Oh ja, dat kan ook nog. Nou ja, dan niet’.

Ik stapte in mijn auto. Het kaartje waar nog een uur parkeren tegoed op stond, lag op mijn dashboard. Zo groot was de parkeerplaats nou ook weer niet.

Ik startte de auto en reed weg.
Aan de andere kant van de parking stapte net een vrouw uit. Ik reed naar haar toe en draaide mijn raampje open.
“Heeft u al een kaartje. Ik heb nog een uur gratis parkeren”, riep ik.
Ze glimlachte vriendelijk naar me. “Dat is heel aardig, maar ik heb net al een kaartje van iemand anders gekregen”.
‘Hè verdomme’, dacht ik. ‘Krijgt die ander de karma punten’.

Maar ach… ik reed nog een rondje over de parkeerplaats. Ik moest en zou dat kaartje kwijt.

“Meneer, ik heb een kaartje voor u”,

riep ik naar een man die bij de parkeermeter stond.
Inmiddels voelde ik me een beetje een tweedehands parkeerkaartjes jehova.

“Heel aardig”, zei de man. “Maar ik heb helemaal geen auto. Ik sta hier op iemand te wachten”.
Teleurgesteld keek ik hem aan terwijl ik ‘ok’ mompelde.
Inmiddels was ik al zeker tien minuten verder en leek mijn missie te gaan falen. En ik moest ook echt naar huis.
Er speelde nog net geen zielig muziekje toen ik met een sippe blik de parkeerplaats afreed.

Maar wat zag mijn oog?

Reed er nou ook net iemand de parkeerplaats op? Stond zijn richtingsaanwijzer naar links om de inrit te nemen?

Jaaaaa! Hij sloeg af en stuurde zijn auto mijn richting op.

Als de wiedeweerga drukte ik mijn raampje naar beneden.

Gelukkig begreep hij de hint en deed hij hetzelfde.

“Ik heb een kaartje voor u”, schreeuwde ik door mijn autoruit naar de man die, zag ik nu, onder de tatoeages zat. “Er staat nog zeker driekwartier op.”
“Dank je wel mop”, zei de man terwijl hij zijn getatoeëerde hand het kaartje van me overnam. “You made my day”, voegde hij er nog aan toe met een onvervalste Amsterdamse tongval. Zijn ogen glinsterden en ik kreeg een prachtige glimlach.
“Graag gedaan”, glimlachte ik terug.
Want hij had mijn dag ook gemaakt, met zijn glimlach en dankbaarheid.

Het was maar een tweedehands parkeerkaartje… 

Maar het had me toch twee keer blij gemaakt. Eerst door het te krijgen, later door het te geven. Dat zoiets kleins je dag toch zo veel mooier kan maken? Dat is toch wel bijzonder? Een heel klein beetje vriendelijkheid. Wat simpele menselijke interactie.

Misschien dat ik mijn park app er maar gewoon niet meer opzet.

Of nou ja.. alleen voor noodgevallen dan.

*****************************************

Heb jij ook een dergelijke anekdote mee gemaakt? Dat zo’n klein gebaar zo fijn kan zijn? Ik ben benieuwd!

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

Uitgelichte foto © Maradon 333 via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.