tweedehands parkeerkaartje

‘Het tweedehands parkeerkaartje’ (over hoe een klein gebaar twee keer voor een goed gevoel zorgde)

Er zwaaide een man naar me op de parkeerplaats.
Ik had net mijn auto geparkeerd en zag dat ik op mijn nieuwe telefoon opnieuw moest inloggen op de Parkline app. ‘Shit. Wachtwoord vergeten’, dacht ik en ik vroeg me af of ik genoeg kleingeld bij me had.
Ondertussen zwaaide ik ook maar terug naar de man die ik nergens van kende.
Het was een grote man. Type ongeschoren. Beetje ongewassen ook. Maar hij had wel een vriendelijk gezicht.

‘Wat moet die man van me’,

vroeg ik aan mezelf toen ik hem met grote passen naar mijn auto zag lopen.
Ik stapte net uit de auto om naar de parkeermeter te lopen.

“Hier”, zei de man. “Wil je dit kaartje?” Hij zwaaide ermee voor mijn gezicht. “Is nog tot één uur geldig”.
“Nou… heel graag”, antwoordde ik. “Wilt u er iets voor hebben?”
“Ben je gek”, zei de man. Hij klonk bijna beledigd en hij liep terug naar zijn auto.
Ik keek hem nog even na. De vriendelijke ongewassen man met zijn oude barreltje. Naast hem zat een oud vrouwtje. Zijn moeder?

‘Wat lief van die man’, zei ik tegen mezelf. Hij had echt een beetje mijn dag gemaakt. Mijn hele kleingeld dilemma was niet meer nodig net nu ik vandaag mijn app niet kon gebruiken.

Op mijn horloge zag ik dat het pas half twaalf was.
Zo lang was ik nou ook weer niet van plan te gaan shoppen.

Dus toen ik een half uur later al weer klaar was en in mijn auto stapte, bedacht ik me dat ik nu ook iemand anders blij moest maken met dit kaartje.

“Heeft u al een kaartje?”

vroeg ik aan een vrouw die leek naar de parkeermeter onderweg te zijn.
Een beetje verbaasd keek ze me aan. “Nee, ik heb een app”, antwoordde ze licht gepikeerd.
‘Oh ja, dat kan ook nog. Nou ja, dan niet’.

Ik stapte in mijn auto. Het kaartje waar nog een uur parkeren tegoed op stond, lag op mijn dashboard. Zo groot was de parkeerplaats nou ook weer niet.

Ik startte de auto en reed weg.
Aan de andere kant van de parking stapte net een vrouw uit. Ik reed naar haar toe en draaide mijn raampje open.
“Heeft u al een kaartje. Ik heb nog een uur gratis parkeren”, riep ik.
Ze glimlachte vriendelijk naar me. “Dat is heel aardig, maar ik heb net al een kaartje van iemand anders gekregen”.
‘Hè verdomme’, dacht ik. ‘Krijgt die ander de karma punten’.

Maar ach… ik reed nog een rondje over de parkeerplaats. Ik moest en zou dat kaartje kwijt.

“Meneer, ik heb een kaartje voor u”,

riep ik naar een man die bij de parkeermeter stond.
Inmiddels voelde ik me een beetje een tweedehands parkeerkaartjes jehova.

“Heel aardig”, zei de man. “Maar ik heb helemaal geen auto. Ik sta hier op iemand te wachten”.
Teleurgesteld keek ik hem aan terwijl ik ‘ok’ mompelde.
Inmiddels was ik al zeker tien minuten verder en leek mijn missie te gaan falen. En ik moest ook echt naar huis.
Er speelde nog net geen zielig muziekje toen ik met een sippe blik de parkeerplaats afreed.

Maar wat zag mijn oog?

Reed er nou ook net iemand de parkeerplaats op? Stond zijn richtingsaanwijzer naar links om de inrit te nemen?

Jaaaaa! Hij sloeg af en stuurde zijn auto mijn richting op.

Als de wiedeweerga drukte ik mijn raampje naar beneden.

Gelukkig begreep hij de hint en deed hij hetzelfde.

“Ik heb een kaartje voor u”, schreeuwde ik door mijn autoruit naar de man die, zag ik nu, onder de tatoeages zat. “Er staat nog zeker driekwartier op.”
“Dank je wel mop”, zei de man terwijl hij zijn getatoeëerde hand het kaartje van me overnam. “You made my day”, voegde hij er nog aan toe met een onvervalste Amsterdamse tongval. Zijn ogen glinsterden en ik kreeg een prachtige glimlach.
“Graag gedaan”, glimlachte ik terug.
Want hij had mijn dag ook gemaakt, met zijn glimlach en dankbaarheid.

Het was maar een tweedehands parkeerkaartje… 

Maar het had me toch twee keer blij gemaakt. Eerst door het te krijgen, later door het te geven. Dat zoiets kleins je dag toch zo veel mooier kan maken? Dat is toch wel bijzonder? Een heel klein beetje vriendelijkheid. Wat simpele menselijke interactie.

Misschien dat ik mijn park app er maar gewoon niet meer opzet.

Of nou ja.. alleen voor noodgevallen dan.

*****************************************

Heb jij ook een dergelijke anekdote mee gemaakt? Dat zo’n klein gebaar zo fijn kan zijn? Ik ben benieuwd!

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

Uitgelichte foto © Maradon 333 via Shutterstock.

Karen

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

13 Reacties

  • Liset - Beautydagboek
    18/05/2017 08:36

    Wat een fijn gevoel geeft dat he? Hier in Drachten komt het gelukkig nog regelmatig voor dat mensen hun parkeerkaartje doorgeven als er nog tijd op zit. Laatst had ik het ook; kon ik nog 1,5 uur gratis parkeren! Dat maakt echt je dag en ik doe het ook zelf als ik nog tijd over heb :).

  • Sonja
    17/05/2017 18:55

    Destijds toen dat nog kon, ja… toch leuk om te geven of te krijgen!
    In Eindhoven staat er een zwerver/dakloze hoe je hem ook wilt noemen bij de parkeerplaats. Vroeger gaf je hem je kaartje en dan verkocht hij het voor een paar cent. Nu staat hij er om je auto te bewaken… ik had laatst geen kleingeld, maar mijn man in de auto wel. We zijn bij hem gestopt en hebben 2,50 in zijn handen gedrukt… bedankt jongen!

  • Rory
    17/05/2017 11:26

    Hahaha, ‘mop’. Leuk. Doet mij – even off topic – terugdenken aan een conversatie bij ons tankstation. Ze mogen je niet meer helpen met bandenspanning controleren. Er brandde een lampje, dus ik had paniek (was nog met mijn pechauto). Een stoere vent (klant) liep even met mij mee. Keek naar de band en zei toen tegen mij (in een onvervalst Amsterdams accent): “Nou schat, ik ‘ken’ wel zien dat jouw kwaliteiten elders liggen. Met die band is niets aan de hand”. Hahaha. Ik ben het nooit meer vergeten.
    Weer ‘on topic’. Ik doe dat altijd. En hilarisch. Laatst had ik denk ik een ontmoeting met een groepje á la hoe je jezelf beschrijft. Er waren wel vier mensen om mij heen aan het springen of ik alsjeblieft hun kaartje wilde aannemen. En als ik tijd over heb loop ik overigens ook het hele parkeerterrein af om het weg te geven.
    Leuk stuk en heel actueel ook 🙂

    • Karen
      22/05/2017 20:12

      Haha, nou ik zou dus ook niet weten hoe ik dat doe met banden, dus dan is zo’n man heel handig!

  • Marijke
    17/05/2017 11:18

    Mooi! Alleen jammer dat het niet meer altijd kan, bij veel automaten moet je tegenwoordig ook je kenteken achter laten.

  • Ilse van Kreanimo
    17/05/2017 11:07

    Ik heb zo vaak mijn kaartje weggegeven op de parkeerplaats in de stad waar ik werk…
    Nu hebben ze automaten gezet waar je verplicht ben je nummerplaat in te geven… weg klein gebaar!

  • marije
    17/05/2017 06:38

    Ik heb heel vaak mijn kaartje weg gegeven waarop nog parkeertijd stond. Gewoon omdat ik het zonde vond. Of iemand geholpen met een paar cent die ze tekort kwamen bij de kassa. Ik ben blij dat ik in de gelegenheid ben om dat te doen.

    Alleen dat parkeerkaartje wordt nu wel lastiger aangezien ik ook een parkeer app heb.

    • Sonja
      17/05/2017 18:57

      Jaaaaaah,… dat ook. Ik moest laatst erg nodig, maar had 20 cent tekort. Kreeg ik die van een mevrouw! Ik was zo blij! Dank je wel, dat jij dat ook doet! ❤️

    • Karen
      22/05/2017 20:15

      Ik heb ook wel eens iemand geholpen met boodschappen. Geeft een goed gevoel en ik kan het missen.

Laat een reactie achter