TOP
touwtje uit de brievenbus
Editorial Kids Personal

Het touwtje uit de brievenbus

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Toen ik opgroeide, woonden wij aan een pleintje in een jaren 70/80 wijk in een klein dorp tussen Arnhem en Wageningen in. Ik kon er heerlijk buitenspelen, had vriendjes en vriendinnetjes die ook aan het plein woonde en er was altijd wel een moeder of vader thuis om op te letten. De woningen van waren drive-in woningen en de keukens keken uit op het pleintje. Het was er dus hartstikke veilig. Er reden nauwelijks auto’s en de auto’s die er reden, reden langzaam. Er waren nog niet eens verkeersdrempels. Dat was niet nodig. Er kwamen bijna geen vreemde mensen op het pleintje en als er wel een vreemd iemand liep, kwam een van de ouders meteen naar buiten.

Veiligheid

Ja, we werden wel gewaarschuwd voor kinderlokkers, dus dat speelde al wel. En we mochten niet van het pleintje af. We moesten op het plein blijven spelen. Als ik terugkijk naar mijn jeugd, voelde ik me enorm veilig. Ik liep naar buiten en ik kon spelen. Er hing een touwtje uit de brievenbus zodat ik altijd weer naar binnen kon en bij vriendjes en vriendinnetjes hoefde je ook niet aan te bellen. Je liep achterom of je kwam met het touwtje uit de brievenbus binnen. De ouders van mijn vriendjes noemde ik allemaal oom en tante en het leek ook meer alsof ik in een commune woonde, dan in een dorp.

Diefstal

Je fiets liet je gewoon open staan. Er zat wel een slot op je fiets, maar dat was zo’n matig slot, dat je het met een ferme trap open zou kunnen krijgen. Maar er werden sowieso geen fietsen gejat. Ik kan het me tenminste niet herinneren. Ook inbraken staan niet in mijn geheugen. Mijn vader had een winkel in de stad en die was wel goed beveiligd, want daar werd wel gejat. Maar in ons dorp? Misschien gebeurde het wel, maar ik kan het me niet heugen.

Kindvriendelijke buurt

Toen wij op zoek gingen naar een koophuis, was een van mijn eisen dat ons kind, net als ik vroeger, de deur uit kon lopen en op straat kon spelen met zijn vriendjes. Het nieuwe huis moest in een kindvriendelijke omgeving staan. ‘Een kindvriendelijke buurt’, vroeg een van mijn vriendinnen mij. ‘Je bedoelt een buurt met veel kinderen?’ Ja, ook, maar ik bedoelde vooral een buurt waar kinderen veilig buiten kunnen spelen. Ze zullen er vast nog wel zijn, die kindvriendelijke buurten, maar.. vertelden vrienden ons…die veiligheid van vroeger die is sowieso niet meer. Je kunt je kind niet zo maar meer buiten laten spelen. Je moet je kinderen echt beter in de gaten houden. Er lopen zo veel gekken rond. En hoewel we dat eigenlijk wel wisten, was dat toch een eye opener.

Het pleidooi van Jan Terlouw

Afgelopen woensdag hield Jan Terlouw een prachtig pleidooi bij De Wereld Draait Door. Als je het nog niet gezien hebt, moet je het zeker even terugkijken. Jan Terlouw is met zijn boeken Oorlogswinter en Briefgeheimen toch een van mijn jeugdhelden, maar door die interessante, intelligente, elegante man zo’n mooi emotioneel pleidooi uit zijn hoofd te zien voordragen, steeg hij weer duizenden punten in mijn achting. Wat een bewondering heb ik voor hem zeg. Wat een bewondering heb ik voor zijn pleidooi.

Het touwtje uit de brievenbus

Maar hoe graag ik het ook zou willen; de herinvoering van dat touwtje uit de brievenbus, ik durf het niet meer. De wereld is veranderd. Nederland is veranderd. Het is niet meer veilig. Ik maak me zorgen om pedofielen, ongelukken, inbraken, berovingen, ontvoeringen en zelfs om aanslagen. Jan Terlouw heeft gelijk: Het vertrouwen is weg. En dat is heel jammer en verschrikkelijk zonde. Maar ik denk ook dat dat komt omdat er minder sociale controle is. Veel moeders werken en er is minder toezicht op kinderen. Ik weet niet of we dat gaan oplossen door weer touwtjes uit onze brievenbus te hangen.

Ik durf dat niet meer. Ik durf de achterdeur niet meer open te laten. Ik durf mijn zoon straks niet alleen op straat te laten spelen. En dat is ontzettend verdrietig, want ik had hem die veiligheid, die ik als kind ervaren heb, zo ontzettend graag gegund.

Laat jij je kind nog alleen op straat spelen? Of zou jij een touwtje uit je brievenbus laten hangen? Ik ben benieuwd!

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

Side note: Tijden veranderen. Als je naar Het Dorp van Wim Sonneveld luistert dan zie je ook al hoe anders het nu is vergeleken met toen.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Uitgelichte foto © Elipetit via Shutterstock

 

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.