TOP
tel je zegeningen
Editorial

Tel je zegeningen (over het universum bedanken door goed te doen)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Een tijdje geleden was er op Robin’s kamer een lijst van een plank afgevallen. Iemand had het raam op zijn kamer open laten staan en de lijst was omgewaaid. De planken hangen boven zijn bed en overal lag glas, ook in zijn ledikantje. Gelukkig lag hij zelf niet in bed.

Toevallig waren mijn ouders die dag bij ons thuis. Samen met mijn vader ruimde ik het glas op. “Je hebt zo’n geluk, Ka. Je weet dat je nu tzedakah zou moeten geven hè?”

Tzedakah

In het jodendom is tzedakah heel belangrijk. Tzedakah is het Hebreeuwse woord voor geven aan goede doelen. Dat is er bij ons met de paplepel ingegooid. Goed doen voor anderen die het niet zo goed hebben als jij. Hoewel ik niet in een fysieke god geloof, is dat wel een traditie die ik graag wil meenemen en doorgeven.

Tzedakah geef je zelf op momenten dat je geluk hebt (gehad), dat zo voelt, of op feestdagen. Je geeft het zelf niet alleen voor jezelf, maar ook voor je familieleden die er niet meer zijn. Omdat zij het niet meer kunnen geven. Tzedakah kan je op verschillende manieren geven en hoeft niet altijd geld te zijn. Voor je ouders zorgen als ze bejaard zijn en niet meer voor zichzelf kunnen zorgen, valt ook onder tzedakah. Sowieso mensen helpen. Vreemden, vrienden en familie.

Bovendien kan je het ook preventief geven. Mijn religieuze neef geeft me bijvoorbeeld altijd geld als ik terugvlieg van de VS naar Nederland. Dat geld moet ik in Nederland doneren als ik veilig ben thuisgekomen. Het zou me dan beschermen tijdens mijn reis.

Maar goed…Nadat we de scherven in de kamer van de peuter hadden opgeruimd, maakte ik meteen geld over aan een goed doel. Scherven brengen geluk, zeggen ze toch? Deze in ieder geval wel.

Tel je zegeningen

Vandaag gebeurde er een verschrikkelijk ongeluk in Oss. De hele dag was ik ervan van slag. Toevallig was ik met Robin bij mijn ouders en zou hij ’s middags nog naar het KDV gaan, maar had ik al besloten hem een dagje thuis te houden. Toen we terugreden van Arnhem naar Zandvoort hoorden we elk half uur het nieuws op de radio. Ik keek door mijn spiegeltje naar mijn snurkende peuter op de achterbank en voelde me zo gezegend. Tranen biggelden over mijn wangen.

’s Middags maakten we samen een tekening. Keken we een filmpje en na het eten deed ik hem in bad. Alles dat ik vandaag met de peuter deed, deed ik bewust. We knuffelden ellenlang terwijl ik hem afdroogde. Ik las extra veel verhaaltjes voor. Zong veel meer liedjes voor het slapengaan dan normaal. Ik haalde alle grappen uit waar hij altijd zo hard om moet lachen. En voordat ik hem echt in bed stopte, kroelden we nog even wat langer. Ik snoof zijn haren. Draaide mijn vingers door zijn krullen en streelde de zachte huid van zijn wangetjes. Neusje, neusje, kusje, kusje en nog een keer het hele ritueel.

Ik hoorde mijn vaders woorden en voelde het heel sterk: Wat heb ik een geluk. Wat mag ik me gelukkig prijzen.

Tel je zegeningen. Ik kan het.

Nadat ik Robin in bed had gelegd, ging ik naar beneden en zocht ik 4 goede doelen uit. Aan elk doel maakte ik een bedrag over. Om van iets vreselijks toch hopelijk een klein beetje iets moois te maken. Ook al is het maar een klein beetje.

******

De doelen

Mocht je er benieuwd naar zijn?

Ik maakte geld over aan Save the Children, en de Nierstichting (ook omdat er toevallig vanavond een collectant aan de deur kwam die ik even geen geld kon geven).

Ook gaf ik geld aan de Sytske foundation. Sytske en haar familie ken ik persoonlijk. Zij heeft diabetes type 1 en heeft een inwendige insulinepomp waar ze van afhankelijk is. Helaas stopt de fabrikant in 2019 met de productie van deze pomp en dan moet Sytske permanent het ziekenhuis in en in het ergste geval, overleeft ze het niet. Gelukkig is er iemand bezig met het ontwikkelen van een nieuwe pomp, maar daar is geld voor nodig.

Daarnaast maakte ik ook een bedrag over aan Stichting Maak je Sterk. Ook om persoonlijke redenen. Het zoontje van een van mijn huisgenoten uit mijn studententijd heeft PKAN. Dat kun je een beetje vergelijken met een ziekte als ALS, alleen komt PKAN veel minder voor waardoor er minder geld wordt vrijgemaakt voor behandelingen. Inmiddels is een oplossing steeds dichterbij, maar om het te ontwikkelen is geld nodig!

Sidenote: Als je tzedakah echt goed wilt doen, mag je er niet over praten. Want als je praat over dingen die je goed doet, doe je het niet meer voor een ander, maar voor jezelf. Dus ik doe ‘dat’ niet ‘goed’. De reden dat ik het wel vertel, is dat ik hoop dat ik iemand anders ermee kan inspireren. De dood van deze kindjes is de grootste nachtmerrie die je als ouder kan overkomen. Veel mensen zijn hierdoor geraakt, maar wat kan je doen behalve collectief meerouwen? Vrij weinig. Wat je wel kan doen is dus iets goeds voor een ander kind dat hulp hard nodig heeft. Zo komt er toch nog wat goeds uit hun dood voort. Plus je kunt het universum bedanken voor wat je zelf wel hebt. Persoonlijk vind ik dat mooi om te doen.

Uitgelichte afbeelding Chamchai Saeheng via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.