TOP
stad van mijn herinneringen
Column Personal

Column: Amsterdam, stad van mijn herinneringen

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Gelukkig kon ik een parkeerplekje op de gracht vinden vlakbij Tuschinski, want de parkeergarage was vol. Als ik naar Amsterdam ga met de auto, kan ik me daar nog wel eens zorgen om maken: ‘Vind ik wel een parkeerplek’. Het is me namelijk wel eens gebeurd dat ik er geen kon vinden, de dichtstbijzijnde garage dicht bleek vanwege een verbouwing en ik na een uur rondjes rijden het wel gezien had. Ik was toch al te laat en ben maar weer naar huis gereden.

Waar ik me ook druk om kan maken zijn de werkzaamheden. Die lopen namelijk nooit synchroon. De stadsdelen communiceren niet met elkaar of zo. En dat je dan vervolgens door werkzaamheden allerlei eenrichtingsverkeer straten in moet en je na een detour van 20 minuten weer op dezelfde weg uitkomt. Man, wat haat ik dat. Zo frustrerend.

Dus ik was blij dat ik een plekje had gevonden. Op mijn hakken waggelde ik naar Tuschinski en het bord dat ik in mijn ooghoek nu pas ontdekte met ‘werkzaamheden’, negeerde ik voor nu maar even. Dat was voor latere zorg. Eerst naar de bioscoop en zorgen dat ik zonder kleerscheuren en gênante Bridget Jones struikel perikelen aankom op de première van Bridget Jones’s baby. Want na Karen Gregory’s baby heb ik bar weinig op hakken gelopen, dus dat was nog wel een uitdaging. Al was het natuurlijk wel heel toepasselijk geweest als ik op de roze loper onderuit was gegaan, maar goed.

De film was geweldig, het entourage interessant, het feest spectaculair en het rode loper moment daar heb ik me achteraf niet voor hoeven schamen. Met een voldaan gevoel verlieten mijn bestie en ik als heuse Assepoesters iets eerder het feest, namen afscheid op straat en liepen naar onze fiets en auto. En ja, toen herinnerde ik me het bord weer. ‘Als dat maar goed gaat’, sprak ik mezelf toe.

Ik stapte in mijn auto, reed weg en ja hoor, toen begon het gedonder. Na 50 meter was er al een omleiding. Maar daar kon ik me even goed mentaal op voorbereiden want voor me stopte op de gracht een taxi en de mensen die daar uit moesten stappen, deden daar natuurlijk een eeuwigheid over. Ik besloot tijdens het wachten maar te genieten van de stad. De stad waar ik ten slotte 16-17 jaar gewoond heb. Het was een mooie zomeravond, mensen liepen jolig over de grachten, een fietser reed rakelings langs mijn auto en op de grachten dobberden nog tig boten met aangeschoten vrolijke mensen aan boord.

Toen ik weer kon rijden, moest ik meteen naar links. Ik reed langs Ellis Burgers, daar zat vroeger restaurant Ge-Spot. Hoe vaak ik daar niet met vriendinnen heb gegeten. En op het grote terras ervoor heb ik uren geborreld met vrienden op vergelijkbare avonden als deze avond. De terrassen zaten nog vol met mensen. ‘Kijk daar zat ik zelf, maar dan 10 jaar jonger’.

Stapvoets reed ik verder. Op het kruispunt van twee grachten stond een stelletje ruzie te maken. Ik zag haar woest haar hoofd afwenden terwijl hij haar vragend aankeek. Alcohol en hitte doet dat met mensen. Ik herkende de blikken en de ruzie van een relatie van jaren geleden.

Iets verder reed ik langs Café George, ook een locatie waar ik tig gezellige etentjes had gehad. Vroeger was het N.O.A. (noodles of Asia), daar heb ik nog een keer met mijn neef uit de U.S. gegeten nadat ik hem vlak daarvoor knetter stoned uit de coffeeshop had geplukt. Het was een achteraf hilarisch etentje geweest.

Op de Marnixstraat moest ik naar links vanwege een, je raadt het al, wegonderbreking, maar ook rechtdoor kon ik niet en dus moest ik voor het Leidseplein naar rechts. Maar eerst moest ik wachten voor een taxi die stopte voor een aangeschoten meisje in mantelpakje. Die was zeker blijven hangen op het terras na haar werk. Zoals ik honderden keren had gedaan.

Ik reed langs café Cox, het artiestencafé. Daar gingen mijn vriendinnen en ik heen toen een van mijn vriendinnen een crush op een bekende acteur had. Na jaren had ze hem eindelijk voor haar gewonnen, maar toen wilde ze niet meer. Ik zie hem nog in beschonken toestand staan schreeuwen voor de deur.

Ha, nog wat werkzaamheden, in plaats van naar rechts te kunnen bij Hotel Americain moet ik naar links en over de Weteringschans. Ik rijd langs Paradiso en zie mezelf lopen in verkleed kleren om 6 uur ’s ochtends na een spectaculair feest.

Op de kruising ga ik naar rechts en rijd ik tegen het Rijksmuseum aan. Hoe vaak ik deze route niet heb gelopen en gefietst. 14 jaar lang woonde ik in Zuid op steenworp van het Rijks, Concertgebouw en de Albert Cuyp. ‘Zal ik even langs mijn oude huis rijden? Nee, laat ik dat maar niet doen. Ik wil naar huis, naar Robin.’

Op de Stadhouderskade rijd ik langs de ingang van de P.C. Hooftstraat, waar ik nog ooit werkte in een hippe gallery. Iets verder kom ik langs het Casino. Een vriend van mij woonde daar vroeger naast. Boven hem woonde Harry Mulisch. Ooit vierde hij zijn verjaardag. Dat was op 4 januari 1997. Die dag werd ook de Elfstedentocht geschaatst. Het was zo koud en vroor zo hard, dat de grachten waren bevroren.

Ik sla af naar links en rijd over de Overtoom. Op links zie ik de sportschool waar ik samen met Personal Trainer Sophie trainde om zo strak mogelijk in mijn trouwjurk te verschijnen. Iets verder woonde op rechts een scharrel uit de vorige eeuw. Ik glimlach als ik denk aan het gedicht dat hij ooit voor mijn raam aan me voordroeg terwijl ik de slaap uit mijn ogen wreef.

50 meter verder rijd ik langs de Hollandse Manege waar vriendin Y en vriend F ooit hun huwelijksfeest vierden. Ook deze route heb ik 1000 keer gefietst want in het straatje rechts woonde een van mijn beste vriendinnen van vroeger. Nu heb ik nauwelijks meer contact met haar, maar destijds sliepen we ongeveer elk weekend bij elkaar omdat we dat zo gezellig vonden na het stappen.

Het terras van café de Brug zit ook nog vol. Zo zie ik dat graag. Hoeveel avonden ik daar niet vertoefd heb met bier, slechte witte wijn en bitterballen. Op links zie ik Oslo. Mijn ontmoetingspunt van vele ongemakkelijke, maar soms ook verrassend leuke dates uit mijn Parship en Relatieplanet tijdperk ver voordat ik Mark weer tegen het lijf liep op een kunstbeurs in de RAI.

Op het Surinameplein waar ik ooit nog naar een koophuis heb gekeken, sla ik af naar rechts en rijd ik iets verder de ring op. Volgens Amsterdammers houdt Amsterdam na de ring op en voor mij is dat ook zo. Tweeëneenhalf jaar geleden verruilde ik Amsterdam voor een dorp iets buiten Amsterdam. Hoewel ik daar nog nooit spijt van heb gehad, blijft Amsterdam toch een beetje mijn stad. Amsterdam, stad van mijn herinneringen. Amsterdam, stad van mooie en minder mooie momenten. Van vriendschappen, van verbroken relaties, van eerste baantjes, ongelukken, studie, en geluk. Ik ben weg uit Amsterdam, maar mijn hart is er nog. En af en toe is zo’n omleiding langs mijn herinneringen best prettig.

Tot snel Amsterdam, stad van mijn herinneringen. Gelukkig ben ik er nog vaak genoeg om nieuwe herinneringen te maken.

***********

Vond je dit leuk om te lezen? Dan vind je dit misschien ook interessant?

Uitgelichte foto Albert Pego via Shutterstock. Leuk weetje; deze locatie reed op de heenweg wel langs. En dan kijk ik altijd even naar boven want in een van deze huizen woonde ik ooit samen met mijn ex. 

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

6 COMMENTS
  • Anne-Marie
    3 jaar ago

    Wat heerlijk geschreven, ik reed gezellig met je mee!

  • YuStSoMe
    3 jaar ago

    Ik reed even mee… Al weet ik niet waar je over schreef, want ik ben sinds mijn geboorte slechts 10 keer in Amsterdam geweest. Echter in mijn fanta hoofd kon ik er wel leuke plaatjes bij maken.

  • Marijke
    3 jaar ago

    Wat heb je dit mooi geschreven zeg. Heel leuk!

  • Samaja
    3 jaar ago

    Wat een mooie trip down memory lane!

  • claire
    3 jaar ago

    ♡♡♡

  • Wat mooi geschreven, ik zag het zo allemaal voor me 🙂

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.