TOP
Spot On Karen Verlinden
Lifestyle

Spot On: Karen Verlinden

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Elke donderdag staat er op Dejlig iemand in de spotlight die 5 (voor iedereen) dezelfde vragen voor haar of zijn kiezen krijgt. Vandaag in de tweede Spot On staat Karen Verlinden in the picture. Karen is een 28 jarige Belgische. Volstrekt onverwacht nam haar leven een heftige wending waar zij in dit interview openhartig over vertelt. Benieuwd naar haar antwoorden? Kijk en lees maar mee…

1. Mini bio: Wie ben je? Waar woon je? Wat is je woonsituatie?

Ik ben Karen, een Belgische vrouw van 28 jaar. Ik ben 5 jaar getrouwd met de liefste en knapste man die er is en samen hebben we een vierjarige dochter. Een pracht van een kind met blauwe ogen en blonde engelenkrulletjes. Met ons drietjes wonen we in Ophoven, een klein dorpje aan de Maas in Belgisch Limburg, vlak aan de grens.

Zo klinkt mijn leven als een perfect sprookje. Maar niks is minder waar, ik heb namelijk chronische lyme. En deze ziekte veranderde mijn zorgeloze leventje in een ware hel, met een teek als de duivel.
Nee, een hel is misschien overdreven, want volgens de van dale is de hel “de plaats van de eeuwige straf, waar zondaars naartoe gaan” en volgens mij is met een jeugdbeweging op kamp gaan en toevallig door een bos, vol teken, wandelen niet strafbaar. En als deze ziekte dan toch om een of andere reden een straf is, hoop ik dat mijn straf niet eeuwig zal duren. Dus het is geen hel waar ik in leef, maar het leunt er wel verdomme dicht bij aan.

Ik houd op Facebook een dagboek bij over mijn leven met deze ziekte, daar kunnen jullie meer te weten komen over wat de ziekte juist inhoudt en hoe ik ermee omga.
Ik wil mijn naamgenootje, Karen, via deze weg ook nog even bedanken omdat ze haar blog openstelt voor een schrijfsel van mij, zodat jullie ook kennis kunnen maken met mij en met deze ziekte.

2. Wat is je beroep? Waarom doe je dit werk? Hoe ben je er in terecht gekomen?

Voor dat ik ziek werd, werkte ik bij mijn papa in een verzekeringskantoor. Ik deed dit heel graag, vooral de samenwerking met mijn papa vond ik erg fijn. Ik vind het dan ook heel jammer dat ik nu te ziek ben om te werken. Altijd thuis zitten is alles behalve plezant en zeker niet wanneer je ook gewoon niks kan en bijna de hele dag in bed ligt. Ik ben sinds het begin van dit jaar een behandeling begonnen en ik hoop dan ook uit het diepste van mijn hart dat deze behandeling snel zijn effect heeft en dat ik mijn papa terug kan vervoegen op het kantoor.

3. Wat was een belangrijke levensles voor je?

Doordat ik ziek ben geworden heb ik een totaal andere visie op het leven gekregen. Ik heb ontdekt dat presteren het enige is wat tegenwoordig van tel is in onze maatschappij. En laat dat nu net iets zijn wat ik nu niet meer kan. Ik kan niet meer presteren op het werk, ik kan niet meer presteren als vrouw, huisvrouw en moeder en ik kan niet meer presteren als vriendin. Ik kan alleen nog maar mijn best doen en dat is vaak niet goed genoeg.

Mijn papa en dus ook mijn baas, heeft veel begrip voor wat ik doormaak alsook mijn man, die mij enorm steunt in mijn strijd en niet meer van mij verwacht dan dat ik keihard tegen de ziekte vecht. Mijn dochter is nog te jong om te begrijpen dat we niet leven als een doorsnee gezinnetje. Maar van mijn vriendinnen, die ik had voor dat ik ziek werd, schiet er helaas niet veel meer over, op enkele lieverds na. Als ik iets heb geleerd uit mijn ziekte is het wel dat je in tijden van tegenslag je vrienden leert kennen. Het is een pijnlijke levensles en ze heeft me al veel verdriet bezorgd en mij ook al heel boos gemaakt. Ik heb veel te vaak een komma gezet waar het eigenlijk een punt moest zijn. Maar nu lukt het mij om het los te laten en die punt te zetten. Vrienden die er in moeilijke tijden niet zijn, zijn geen vrienden.

4. Wat is je levensmotto?

Ik ben van mening dat een mens niet slechts één levensmotto kan hebben. Er zijn zoveel fases in een mensenleven en voor mij heeft elke fase een ander motto.
Zo ga ik nu door een hele zware periode. Chronische lyme is fysiek, mentaal, sociaal en financieel een ramp. Gelukkig ben ik erg positief ingesteld en krijg ik veel steun van mijn directe omgeving. Mijn levensmotto in deze fase van mijn leven is dan ook: “I’m allowed to cry, I’m allowed to scream, but I’m not allowed to give up!”
Opgeven is het laatste. Ik moet volhouden, voor mezelf, maar ook voor mijn ouders en mijn gezinnetje.

foto Karen Verlinden

5. Wat is je meest dierbare foto?

Een foto van mijn gezin is mij het meest dierbaar. Mijn man steunt mij op een manier dat niemand anders dit kan. Hij is mijn liefje, mijn maatje, mijn minnaar, maar met momenten ook mijn verpleger, mijn kinesist, mijn psycholoog en mijn raadgever.
Door deze ziekte had onze relatie twee kanten uit kunnen gaan. Een optie zou kunnen zijn dat het voor mijn man te zwaar zou worden en dat hij mij zou verlaten, maar bij ons is het de tweede optie geworden, we zijn namelijk een nog sterker koppel geworden. Als we dit samen overwinnen, kunnen we alles aan.
Mijn dochter is een erg druk meisje met een uitgesproken, sterk karaktertje. Ze weet wat ze wil en ze vraagt erg veel energie van mij, maar anderzijds is ze ook supervrolijk en grappig en dat geeft dan weer positieve energie in de plaats. Ik zou mijn twee schatten voor geen geld kunnen missen.

Dit was de Spot On met Karen Verlinden. Karen en ik kenden elkaar niet, maar zij vroeg op Facebook of er bloggers waren die aandacht aan haar ziekte wilden besteden en omdat ik een nicht heb die ook al jaren aan bed gekluisterd is door lyme raakte haar oproep bij mij een gevoelige snaar. Ik hoop dat er door mede door dit artikel weer (een beetje) meer aandacht voor die verschrikkelijke ziekte komt. 

Ben je benieuwd naar Karen’s dagboek? Dan vind je hier nogmaals de link: * klik *. Heb je nog vragen op opmerkingen voor Karen? Stel ze gerust! Enne… sharing is caring. Fijn als je Karen’s verhaal zelf ook wilt delen.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.