TOP
ik ben een oorlogskind
Lifestyle

Saturdays Stories: ‘Ik ben een oorlogskind’

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

‘Je kunt een kind wel uit de oorlog halen, maar haal je de oorlog ooit uit een kind?’ Deze ijzersterke slogan werd door War Child gebruikt voor haar campagne. Geen kind zou in een oorlog moeten leven. Niemand zou in een oorlog moeten leven, maar kinderen helemaal niet. Wat voor een effect heeft een oorlog nou echt op een kind? Ik vroeg het aan Andrea. Zij is een succesvol blogger, maar wat je misschien niet van haar weet, is dat ook zij opgroeide in een oorlog. In deze Saturdays Stories deelt ze haar verhaal: ‘Ik ben een oorlogskind’. Wat kan ze zich nog van de oorlog herinneren? Wat draagt ze met zich mee? Wat leerde er ze van? Ze vertelt het je…

‘Ik ben echt een Joego’

‘Mijn naam is Andrea, ik woon met mijn gezin van twee harige dochters (een hond en een kat) en twee jongere dochters Elena van 5 en Valentina van 7 maanden, en hun papa, mijn vriend in Tilburg. Oorspronkelijk kom ik uit een land dat niet meer bestaat; Joegoslavië. Vaak pushen mensen me om te zeggen uit welk gedeelte of welke streek, zodat mensen die er weinig over weten een label op me kunnen plakken. Maar de realiteit is dat dat niet kan. Het is veel lastiger dan mensen denken. Ik ben echt een Joego, geboren dichtbij de natuurlijke grens van Servië en Bosnië, een rivier en 50 kilometer van Srebrenica vandaan. In 1997, toen de oorlog voorbij was en de grenzen open gingen, kwam ik naar Rotterdam waar ik na jaren eindelijk weer met mijn moeder herenigd werd. Ik heb vanaf het begin van alle ellende bij mijn opa en oma in Joegoslavië gewoond en kon moeilijk wennen aan de vrijheid van Nederland.

Na 10 jaar Rotterdam besloot ik op mijn 18e dat ik zo niet wilde leven en ging samen met mijn vriend op zoek naar rust, buiten de grote stad. We settelden ons in Tilburg en vormden er een gezin.

‘Er was een president die heel vaak heel boos op tv verscheen’

In 1992 was ik 6 jaar oud en ging ik net naar school. Trots op mijn grote schooltas met twee zoenende olifantjes begon mijn schooljaar goed. Wij leefden goed. Joegoslavië was een welvarend, economisch sterk land met natuurlijke grondstoffen en industrieën. Het was er goed leven voor iedereen. Achteraf begreep ik dat we communistisch waren, en dat ik daarom stiekem gedoopt was. Mijn opa, toen nog een echte communist, wilde dat namelijk niet in zijn huis hebben. Maar door dat communisme hadden we dus wel gratis scholing, zorg, kunst en cultuur. We konden gewoon Amerikaanse films kijken en cola kopen. Zo streng communistisch was het niet, maar dat is misschien omdat de grote president – Tito – al dood was tegen de tijd dat ik me iets kon herinneren.

Het was buiten nog warm, dat ik weet ik nog, toen de sfeer langzaam grimmiger werd. Er waren mensen die weg uit ons land wilden, zij waren verraders, en er was een president die heel vaak heel boos op tv verscheen. Hij schreeuwde veel en wees met zijn vingers alle kanten op als hij sprak. Hij bleef roepen dat ze ons niks kunnen maken, en iedereen luisterde aandachtig naar hem. We mochten niet eens meer spelen als hij op tv was. Ook begonnen alle vaders naar rare muziek te luisteren en werd alles nationalistischer. Liedjes over dat wij sterker waren, en dat ze ons niets konden maken, zelfs het 6 uur journaal begon er mee.

ik ben een oorlogskind andrea muric

‘Het zou vier jaar duren voordat ik mijn moeder weer zag’

Voor ik het wist waren alle vaders uit de straat weg, stonden alle moeders steeds in de keuken en zei mijn moeder dat ze even naar tante in Nederland ging en dat ze gauw weer terug zou komen met heel veel cadeautjes. Ik kreeg een verschrikkelijke kleur lippenstift uit haar tas als afscheidscadeau en focuste me meer daarop dan op het feit dat iedereen huilde. Het zou vier jaren duren voordat ik haar weer zou zien. Al gauw hadden we geen gym meer op school omdat de gymzalen vol zaten met mensen die om een of andere reden geen eigen huis meer hadden. Tegen de tijd dat de eerste sneeuw viel, gingen we helemaal niet meer naar school. Er was geen plek. Geen verwarming. Geen eten. Geen elektriciteit. Er was niks meer.

Bang was ik al gauw niet meer. Ik was eenzaam, in de war, boos en met name verdrietig. Ik had geen vader, geen moeder, geen eigen plek, en inmiddels sliepen er mensen die nog minder hadden dan wij bij ons. Al mijn oude kleding werd aan ze gegeven en ik moest ook mijn speelgoed delen. Met de jaren werd het er niet beter op. Eens in de zo veel tijd waren er aardbevingen, tenminste ik dacht dat het aardbevingen waren. We verstopten ons in kelders voor ‘vuurwerk’, maar er was ook rust. Soms gebeurde er een eeuwigheid niks, behalve dat iedereen naar oorlogsfilms op tv aan het kijken was. Ik dacht dat het films waren, maar de werkelijkheid was de oorlogsfilm bij ons voor de deur, maar dat had ik dankzij mijn grootouders niet door.

‘Er werd gevochten om eten’

Wat ik me nog goed herinner is het wachten op brood. Als ’s ochtends de vrachtwagen met brood langs ons huis reed, renden we er allemaal achteraan. Er werd gevochten om eten en wij, de kinderen, werden gepusht om tussen de grote mensen te glippen en vooraan de rij de gaan staan in de hoop dat we brood konden krijgen. Er werd een keer een vracht aan zonnebloemolie geleverd en er brak een massale vechtpartij uit. Daarna besloten mijn grootouders om op een geërfd stuk grond buiten de stad eigen groente en fruit te verbouwen en hadden we opeens kippen in de voortuin.

‘Ik leerde met minder tevreden te zijn’

Toen de grenzen weer open gingen en er officieel vrede was, kwam ik naar Nederland toe. Langzaam werden de sancties opgeheven en kon ik in Nederland aantonen dat ik zonder ouders in Servië woonde. Ik werd herenigd met mijn moeder en ging bij haar wonen.

Wat ik heb geleerd van de oorlog is overleven. Wat er ook gebeurt, hoe erg het ook is, je kunt er altijd zelf iets aan doen om het beter te maken. Ik leerde met minder tevreden zijn, minder nodig te hebben om gelukkig te zijn en dankbaar te zijn dat ik er ben. Want niet iedereen is er nog… vader(s), klasgenootjes…

‘Ik probeer ze alles te geven, zonder ze te verwennen’

Mijn kinderen probeer ik zo goed als ik kan mee te geven om nuttig te zijn. Dat ze mensen zijn die iets aan de maatschappij zullen bijdragen. Vrouwen die de wereld net een stukje beter zullen maken. Ik probeer ze alles te geven, zonder ze te verwennen, maar dat lukt vaak niet. Elena krijgt deels gefilterd nieuws en actualiteiten te zien over oorlogen en hongersnood. Dat doen we om haar te leren dat zij het goed heeft en hoe zij anderen (later) kan helpen.

Ik doneer regelmatig kleding, verzorging, speelgoed en alles wat ik vroeger miste aan WarChild en het Rode Kruis omdat deze doelen onschuldige kinderen, die getroffen worden door psychopaten die aan de macht zijn, steunen en helpen. Ik post daar bewust niet over op mijn site, omdat ik bang ben dat dat verkeerd overkomt..

‘We hebben in al die landen familie wonen’

Ik vertrok uit Joegoslavië naar Nederland, maar als ik nu op familiebezoek ga, dan reis ik naar zowel Servië als Bosnië, Kroatië en Montenegro. We hebben namelijk in al die landen familie wonen. Vroeger woonden mensen als één familie allemaal in één land, nu moeten ze hun paspoorten tonen als ze bij elkaar op bezoek gaan, als ze dat überhaupt nog doen. Veel Serviërs en Montenegrijnen waren bijvoorbeeld getrouwd met Kroaten of Bosniërs en door de oorlog werden families versplinterd.

Zoals ik al zei, proberen mensen een label op me te plakken, maar dat wil ik niet. Ik houd enorm van de bergen uit mijn geboortestreek, maar ik ben absoluut niet nationalistisch en ik kan ook heel slecht tegen nationalisme. De oorlog heeft voormalig Joegaslavië geen goeds gebracht. Ondanks dat het 20 jaar geleden is, zijn alle staten (nu landen) er elk jaar slechter aan toe. Er is nauwelijks industrie meer, de economie en levensstandaard zijn verschrikkelijk en (veel) levens uitzichtloos. Afgestudeerden vertrekken massaal naar het buitenland en ik zou er zelf niet meer kunnen wonen. Wat ooit een prachtig land was, is niet meer.’

Lieve Andrea, ontzettend bedankt dat je jouw verhaal met ons hebt willen delen. Ik ken jou als een mooie, vrolijke, grappige vrouw en het is bizar om te beseffen dat er zo’n heftig verhaal achter jou schuil gaat. Tegelijkertijd is het juist goed om te beseffen. Want er zijn (nog steeds) zo veel oorlogskinderen en die verhalen moeten gehoord worden. Nogmaals bedankt voor jouw waardevolle bijdrage!

Heb je nog een vraag en/of opmerking voor Andrea? Stel ‘m gerust. Ben je benieuwd naar haar blog Trendymommy.nl (klik op de link 🙂 )

Liefs,
Karen

Uitgelichte afbeelding © Katya Shut via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

9 COMMENTS
  • Kim
    2 jaar ago

    Echt wauw, wat een verhaal. Zo heftig en meer dichtbij dan ik had gedacht. Ik vind het heel knap hoe zij haar leven weer heeft opgepakt.

  • YuStSoMe
    3 jaar ago

    Heftig… ik weet eigenlijk niet wat ik moet zeggen.

  • Joyce
    3 jaar ago

    Wauw Andrea wat ben je toch een sterke vrouw en wat heb je dit krachtig geschreven. Ik wens je al het goeds toe <3

  • Nicole
    3 jaar ago

    Hoe dapper, Andrea, dat je jouw verhaal deelt. En heel goed ook want mensen mogen zeker bewust worden hoe erg het is en wat het doet met mensen. Je hebt het ook enorm mooi verwoord/geschreven.. ❤️

  • Loes Hofstede
    3 jaar ago

    Poeh, wat een heftig verhaal. Wat knap dat je het zo hebt kunnen verwoorden, erg mooi om te lezen. Ik kan me absoluut niet voorstellen hoe het is om in zo’n situatie te leven, en hoop die dan ook nooit mee te maken (helemaal niet met mijn kinderen).

  • Denise
    3 jaar ago

    Wow! Wat een treurig, spannend, mooi en inspirerend verhaal zeg. Vooral het allerlaatste zinnetje van Andrea haar verhaal raakt me echt: “Wat ooit een prachtig land was, is niet meer.” Ik vind het heel mooi om te lezen wat voor sterke vrouw je geworden bent na het meemaken van een oorlog.

  • Tamara
    3 jaar ago

    Jeetje Andrea! Wat sterk en moedig dat je dit deelt! Ik volg je al heel lang en ik weet dat je daar weg komt, maar het is voor iemand die nooit een oorlog heeft mee heeft gemaakt heel moeilijk om zich voor te stellen hoe dat moet zijn. Sterke vrouw ben je!

    • Andrea
      3 jaar ago

      Het is ook heel spannend om het zo terug te zien. 🙂
      Dank je wel! :*

      • Karen
        3 jaar ago
        AUTHOR

        Maar kijk dan wat een mooie reacties. Trots op jou! X

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.