TOP
relativeren
Column

Column: Relativeren

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Als ik ergens niet goed tegen kan, is het zelfmedelijden. Natuurlijk heb ik er zelf ook wel eens last van. Vooral toen ik in de hele IVF procedure zat, kon ik mezelf echt wel eens in slaap janken. ‘Waarom ik? Waarom ik? Waarom ik?’ En dat dan keer duizend. Maar ja, het was ook nog al wat, bovendien zat ik onder de hormonen, dat werkt ook niet echt mee met relativeren. Nog steeds kan ik wel eens denken: ‘My oh my, wat ben ik toch zielig!’ Meestal spreek ik mezelf daarna vermanend toe en houd ik mezelf een spiegel voor. Het kan namelijk altijd erger. Echt.

Een tijdje geleden verloor een super lieve oud collega van mij haar kindje. Dat nieuws greep mij zo aan dat ik er echt dagen om gehuild heb. En nog steeds krijg ik tranen in mijn ogen als ik er aan denk en ik denk er best vaak aan. Ik heb haar kindje nooit in het echt gezien en ik kan me niet compleet in de grootte van haar verdriet verplaatsen, maar ik kan wel een heel klein ieniemienie beetje van haar verdriet voelen en dat kleine beetje verdriet doet al zo veel pijn. Daar is mijn niet op de natuurlijke manier kinderen kunnen krijgen echt helemaal niets bij.

Toen ik met mijn laatste IVF poging bezig was, werd een van mijn beste vriendinnen zwanger. Dat deed wel even pijn. Niet omdat ik het haar niet gunde, maar meer omdat het me zo ontzettend leuk had geleken om samen zwanger te zijn. Daar hadden we ooit zo vaak over gefantaseerd. Hoe dat zou zijn? Wat mooi als we dat zouden kunnen delen.

Ergens halverwege haar zwangerschap ging het mis. Haar jongetje leefde niet meer. Mijn lieve vriendinnetje moest bevallen van een dood kindje. Dikke tranen huilde ik bij haar aan haar ziekenhuisbed. Omdat ik het zo verschrikkelijk voor haar vond. Een IVF traject is verrekte klote, maar dit was zo veel erger. Zo’n mooi mannetje. Zo’n klein mensje. Waarom?

Ja, ik ben ook zwanger geweest en ook dat is mis gegaan, maar dat was nog aan het begin. Dat was extreem vervelend, vooral omdat je na zo lang proberen, dolblij bent dat het is gelukt, maar toch… Ik heb nooit een hartje gehoord, of het kindje in me gevoeld. Dat is toch anders dan aan het begin van de zwangerschap een positieve test in je handen te hebben gehad.

Soms hoor ik adoptie moeders zeggen dat ze blij zijn dat het zo is gelopen. Dat ze anders hun kindje niet hadden leren kennen. Ik kan me daar zo veel bij voorstellen. Natuurlijk is het prachtig om zwanger te zijn, maar jouw kindje is jouw kindje. Of het nu uit je buik of uit je hart is geboren. Bijna elke adoptie ouder zal beamen dat ze hun kindje meteen herkende. Het was de bedoeling dat dit kindje bij hun zou komen. Dat was het lot.

Ondanks ik niet probeer te verdrinken in zelfmedelijden, ben ik voor bepaalde uitspraken nog wel eens gevoelig. Ik probeer er me niet al te veel van aan te trekken, maar soms kan ik mezelf echt wel eens m’n haren uit mijn hoofd trekken en wil ik heel hard gillen om wat mensen zeggen of doen. Om wat voorbeelden te noemen: Laatst hoorde ik van iemand dat ze het vervelend vond dat haar gevraagd werd of ze nog een vierde kind zou krijgen? ‘Och wat ontzettend rot voor je’, denk ik dan. ‘Echt een drama. Weet je hoe erg het is om die vraag te krijgen als je nog geen een kind hebt? En dat je dan al jaren bezig bent en dan krijgt te horen dat je wel mag opschieten.’ Ik noem maar iets. Mensen zijn ontzettend onbeschoft. Maar als je zo’n vraag krijgt als het al drie keer wel gelukt is, dan kun je daar toch alleen maar om lachen, lijkt me?

Een ander voorbeeld: Iemand anders vroeg me of ik me wel realiseerde hoe heftig het was geweest om een kind te krijgen? Ik kreeg serieus het verwijt dat ik niet genoeg empathie voor haar had getoond. Ik zat midden in een IVF traject, had net een miskraam gehad en ik was 700 kilo aangekomen, maar ik moest medelijden met haar hebben. Ja, natuurlijk. Over empathie gesproken…

Nog iets anders: Mensen die uitgebreid gaan vertellen over miskramen. Dat vind ik overigens goed hoor, ik vind dat dat onderwerp uit de taboe sfeer moet, maar als je na 4/5 weken een miskraam krijgt, en je hebt al kinderen, dan is dat extreem vervelend, maar laten we het ook niet al te erg overdrijven. Ontzettend veel vrouwen krijgen een miskraam terwijl ze niet eens weten zwanger te zijn. Je bent aan het begin van de zwangerschap. Jank er even goed om, geef het een plek, maar persoonlijk vind ik het wat overdreven om daar een gigantisch groot drama van te maken.

Net zoals vrouwen die ontzettend dramatisch doen als ze na 1, 2 of 3 kinderen niet meer zwanger willen worden, omdat ze het wel genoeg vinden. Niet om lichamelijke oorzaken of zo. Ik kan me heel goed voorstellen dat een zwangerschap iets heel bijzonders is, maar ik had me er graag nog meer van willen voorstellen. En met mij nog voetbalstadia vol met vrouwen die ook geen kinderen hebben kunnen krijgen. Natuurlijk is het iets om afscheid van te nemen, maar bij mij ben je wel een beetje aan het verkeerde adres om daar uitgebreid melodramatisch over te gaan doen.

Natuurlijk is verdriet subjectief. Iedereen gaat anders met verdriet om. Ik kom uit een familie waar enorm veel verdriet is geweest, maar ook altijd de flexibiliteit was om de rug weer te rechten en door te gaan.

Natuurlijk moet je verdriet een plek geven. Maar… wat bij mij altijd helpt om mijn verdriet een plek geven, is me realiseren dat het altijd erger kan. Dat betekent niet dat ik niet mag janken om mijn eigen verdriet. Dat betekent niet dat ik er niet over mag praten. Maar als ik me realiseer dat iemand anders een groter verdriet te verwerken heeft, dan helpt dat me bij het verwerken van het mijne. Het betekent overigens ook niet dat je niet verdrietig mag zijn omdat iemand anders het erger heeft. Verdriet is geen wedstrijdje. Verdriet is niet te meten. Maar…

Count your blessings. Ik probeer te kijken naar wat ik wel heb, niet naar wat ik niet heb en nooit heb gekregen. Niet naar wat ik heb verloren, maar naar wat ik ga winnen. Realiseren om te relativeren. Het kan altijd erger. En als het erger is, dan kan het daarna alleen nog maar beter.

****

Credits foto © Cleverpix via Pixabay.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.