TOP
relativeren
Column

Column: Relativeren

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Als ik ergens niet goed tegen kan, is het zelfmedelijden. Natuurlijk heb ik er zelf ook wel eens last van. Vooral toen ik in de hele IVF procedure zat, kon ik mezelf echt wel eens in slaap janken. ‘Waarom ik? Waarom ik? Waarom ik?’ En dat dan keer duizend. Maar ja, het was ook nog al wat, bovendien zat ik onder de hormonen, dat werkt ook niet echt mee met relativeren. Nog steeds kan ik wel eens denken: ‘My oh my, wat ben ik toch zielig!’ Meestal spreek ik mezelf daarna vermanend toe en houd ik mezelf een spiegel voor. Het kan namelijk altijd erger. Echt.

Een tijdje geleden verloor een super lieve oud collega van mij haar kindje. Dat nieuws greep mij zo aan dat ik er echt dagen om gehuild heb. En nog steeds krijg ik tranen in mijn ogen als ik er aan denk en ik denk er best vaak aan. Ik heb haar kindje nooit in het echt gezien en ik kan me niet compleet in de grootte van haar verdriet verplaatsen, maar ik kan wel een heel klein ieniemienie beetje van haar verdriet voelen en dat kleine beetje verdriet doet al zo veel pijn. Daar is mijn niet op de natuurlijke manier kinderen kunnen krijgen echt helemaal niets bij.

Toen ik met mijn laatste IVF poging bezig was, werd een van mijn beste vriendinnen zwanger. Dat deed wel even pijn. Niet omdat ik het haar niet gunde, maar meer omdat het me zo ontzettend leuk had geleken om samen zwanger te zijn. Daar hadden we ooit zo vaak over gefantaseerd. Hoe dat zou zijn? Wat mooi als we dat zouden kunnen delen.

Ergens halverwege haar zwangerschap ging het mis. Haar jongetje leefde niet meer. Mijn lieve vriendinnetje moest bevallen van een dood kindje. Dikke tranen huilde ik bij haar aan haar ziekenhuisbed. Omdat ik het zo verschrikkelijk voor haar vond. Een IVF traject is verrekte klote, maar dit was zo veel erger. Zo’n mooi mannetje. Zo’n klein mensje. Waarom?

Ja, ik ben ook zwanger geweest en ook dat is mis gegaan, maar dat was nog aan het begin. Dat was extreem vervelend, vooral omdat je na zo lang proberen, dolblij bent dat het is gelukt, maar toch… Ik heb nooit een hartje gehoord, of het kindje in me gevoeld. Dat is toch anders dan aan het begin van de zwangerschap een positieve test in je handen te hebben gehad.

Soms hoor ik adoptie moeders zeggen dat ze blij zijn dat het zo is gelopen. Dat ze anders hun kindje niet hadden leren kennen. Ik kan me daar zo veel bij voorstellen. Natuurlijk is het prachtig om zwanger te zijn, maar jouw kindje is jouw kindje. Of het nu uit je buik of uit je hart is geboren. Bijna elke adoptie ouder zal beamen dat ze hun kindje meteen herkende. Het was de bedoeling dat dit kindje bij hun zou komen. Dat was het lot.

Ondanks ik niet probeer te verdrinken in zelfmedelijden, ben ik voor bepaalde uitspraken nog wel eens gevoelig. Ik probeer er me niet al te veel van aan te trekken, maar soms kan ik mezelf echt wel eens m’n haren uit mijn hoofd trekken en wil ik heel hard gillen om wat mensen zeggen of doen. Om wat voorbeelden te noemen: Laatst hoorde ik van iemand dat ze het vervelend vond dat haar gevraagd werd of ze nog een vierde kind zou krijgen? ‘Och wat ontzettend rot voor je’, denk ik dan. ‘Echt een drama. Weet je hoe erg het is om die vraag te krijgen als je nog geen een kind hebt? En dat je dan al jaren bezig bent en dan krijgt te horen dat je wel mag opschieten.’ Ik noem maar iets. Mensen zijn ontzettend onbeschoft. Maar als je zo’n vraag krijgt als het al drie keer wel gelukt is, dan kun je daar toch alleen maar om lachen, lijkt me?

Een ander voorbeeld: Iemand anders vroeg me of ik me wel realiseerde hoe heftig het was geweest om een kind te krijgen? Ik kreeg serieus het verwijt dat ik niet genoeg empathie voor haar had getoond. Ik zat midden in een IVF traject, had net een miskraam gehad en ik was 700 kilo aangekomen, maar ik moest medelijden met haar hebben. Ja, natuurlijk. Over empathie gesproken…

Nog iets anders: Mensen die uitgebreid gaan vertellen over miskramen. Dat vind ik overigens goed hoor, ik vind dat dat onderwerp uit de taboe sfeer moet, maar als je na 4/5 weken een miskraam krijgt, en je hebt al kinderen, dan is dat extreem vervelend, maar laten we het ook niet al te erg overdrijven. Ontzettend veel vrouwen krijgen een miskraam terwijl ze niet eens weten zwanger te zijn. Je bent aan het begin van de zwangerschap. Jank er even goed om, geef het een plek, maar persoonlijk vind ik het wat overdreven om daar een gigantisch groot drama van te maken.

Net zoals vrouwen die ontzettend dramatisch doen als ze na 1, 2 of 3 kinderen niet meer zwanger willen worden, omdat ze het wel genoeg vinden. Niet om lichamelijke oorzaken of zo. Ik kan me heel goed voorstellen dat een zwangerschap iets heel bijzonders is, maar ik had me er graag nog meer van willen voorstellen. En met mij nog voetbalstadia vol met vrouwen die ook geen kinderen hebben kunnen krijgen. Natuurlijk is het iets om afscheid van te nemen, maar bij mij ben je wel een beetje aan het verkeerde adres om daar uitgebreid melodramatisch over te gaan doen.

Natuurlijk is verdriet subjectief. Iedereen gaat anders met verdriet om. Ik kom uit een familie waar enorm veel verdriet is geweest, maar ook altijd de flexibiliteit was om de rug weer te rechten en door te gaan.

Natuurlijk moet je verdriet een plek geven. Maar… wat bij mij altijd helpt om mijn verdriet een plek geven, is me realiseren dat het altijd erger kan. Dat betekent niet dat ik niet mag janken om mijn eigen verdriet. Dat betekent niet dat ik er niet over mag praten. Maar als ik me realiseer dat iemand anders een groter verdriet te verwerken heeft, dan helpt dat me bij het verwerken van het mijne. Het betekent overigens ook niet dat je niet verdrietig mag zijn omdat iemand anders het erger heeft. Verdriet is geen wedstrijdje. Verdriet is niet te meten. Maar…

Count your blessings. Ik probeer te kijken naar wat ik wel heb, niet naar wat ik niet heb en nooit heb gekregen. Niet naar wat ik heb verloren, maar naar wat ik ga winnen. Realiseren om te relativeren. Het kan altijd erger. En als het erger is, dan kan het daarna alleen nog maar beter.

****

Credits foto © Cleverpix via Pixabay.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

35 COMMENTS
  • Marloes
    3 jaar ago

    Mooi verwoord! Verdriet is geen wedstrijd. Dat is echt zo! Als je ergens verdrietig om bent moet je dat gevoel gewoon beleven. Er ruimte aan geven. En als je daarna weer de kracht vind om verder te gaan is dat heel mooi. Ik heb een vriendin die haar zoontje na 23 dagen heeft verloren en een vriendin met borstkanker. Ineens voelde het voor mij als of ik nergens meer verdrietig om mocht zijn. Dat van haar was zo veel erger. En toch lukte dat niet, ik kwam niet echt meer uit met mn gevoel. En hoewel hun verdriet voor mij nog steeds het aller aller ergste is, mag ik ook piepen. Om gestoten teen, vermoeidheid en een deuk in mn auto.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Dank voor je mooie reactie Marloes!

      • Marloes
        3 jaar ago

        Jij ook voor je mooie blog. Hij raakte me!

  • Sylvahna
    3 jaar ago

    Gedeeltelijk ben ik het met je eens dat het altijd erger kan, maar als je iets te horen krijgt wat je grootste droom kapot maakt vind ik wel dat je daar best even over mag zeuren en zelfmedelijden mag hebben.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Volgens mij benoem jij nu een voorbeeld van iets waar je zelf mee zit, of heb ik dat mis? Als iets je grootste droom is en dat gaat mis, natuurlijk mag je dan even zelfmedelijden hebben. Maar soms is het wel goed je te bedenken dat het daarna tijd is om door te gaan. Toch?

  • Annette
    3 jaar ago

    Amen! Mooi geschreven recht uit je hart.

  • Anita
    3 jaar ago

    Verdriet is subjectief en iedereen ervaart het anders waardoor je nooit goed kan meten wanneer het beter of erger is voor een persoon. Je hebt mensen die overal om zeuren/medelijden willen en andere die maar slikken en doorgaan. Welke van de twee is erger? Moeilijk te zeggen!
    Ik denk er ook wel eens over na. Ja het is erg dat ik twee miskramen heb gehad, maar mensen waarbij het traject maar niet wil aanslaan. Dat is ook onwijs erg en moeilijk om daarmee om te gaan. Verlies van een kind ver in de zwangerschap of bij de geboorte. Ja dan is het meer en meer tastbaar en zal de klap ook groter zijn. Maar mag je dan geen verdriet hebben als je nog niet zover bent? Natuurlijk niet!
    Het ligt er maar net aan hoe het traject daarvoor is gegaan en hoe sterk je in je schoenen staat. En ja er zijn mensen die maar in hun handen knippen en al zwanger zijn, natuurlijk ben ik daar jaloers op! Mensen die zeuren om ieder kwaaltje, ja wees blij dat je zwanger bent en het goed gaat. Heb je al een paar kinderen, wees blij! MAAR ik snap ook wel dat het misschien niet af voelt als je graag nog een derde had gewild.

    Voor alles is wat te zeggen en ik probeer altijd de verschillende kanten te bekijken voordat ik een mening vorm. Het blijft alleen soms onwijs moeilijk en zeker als het op zwanger zijn, kinderen krijgen aankomt!

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Klopt wat je zegt. Is absoluut een moeilijk onderwerp. Maar wat ik hier beneden ook al zei, het ligt er ook een beetje aan aan wie je een boodschap richt. Iemand die tegen jou of mij verdrietig gaat lopen doen over het feit dat ze misschien geen tweede of derde kind krijgt, dat is toch een beetje dom?
      Of iemand die klaagt over het feit dat ze een vraag krijgt of er nog een vierde kind gaat komen. Hou eens op joh. Dat is niets om om te klagen, toch?

  • Rory
    3 jaar ago

    Oei, ik vind een hele ingewikkelde. Ik las je artikel vlak voordat ik mijn kind na de lunch naar school bracht. En het bleef maar in mijn hoofd zitten. Betekent dus dat je een (gevoelig) punt hebt geraakt bij mij. Gelukkig is het fijne van een blog dat iedereen een andere mening heeft en dat ook mag vinden.

    Ik persoonlijk vind namelijk dat iedereen zijn verdriet mag hebben. Hoe groot of klein dat ook is. Want het is hún verdriet. Wie zijn wij om daar over te oordelen? We mogen dat wel doen, maar ik vraag mij serieus af of we dat ook moeten doen.

    Toen ik net zwanger was. En dat was een wonder, geloof mij. Dacht ik na een bloeding met tien weken dat er echt iets ernstigs aan de hand was. Verdriet ten top. Want het zou mij toch niet gebeuren dat ik eindelijk zwanger was op mijn veertigste en dat ik dan wellicht een miskraam zou krijgen? Maar is mijn verdriet dan groter of juist kleiner dan die van een ander die al zes miskramen achter de rug heeft gehad? Daar is toch niets over te zeggen? Want je weet nooit hoe iemand in elkaar zit, wat iemand voelt, wat de achtergrond is, wat de trauma’s zijn.

    Ander voorbeeld. Mijn Oma had 13 kinderen (andere generatie, andere tijd). Er zijn er twee overleden toen ze klein waren. De allereerste en de allerlaatste. Wie bepaalt dan dat ze over kind nummer 13 geen of minder verdriet mag hebben (want ze heeft nog andere kinderen mogen krijgen)?

    Weet je. Ik weet nog van vroeger op mijn werk. Toen ik nog een stuk jonger was. Een heel nuchtere collega. Haar kind heeft een bepaalde ziekte. En ze gaat daar ontzettend nuchter en goed mee om. Ik had verdriet om een grote ruzie met iemand. Ik verontschuldigde mij met de woorden: “Sorry, ik heb geen recht om zo verdrietig te zijn. Er zijn veel ergere dingen op de wereld”. Zij antwoordde:” Dat kan wel zo zijn. Maar dit verdriet – hoe klein het volgens jouzelf ook is – is jóuw verdriet”. Dat heb ik altijd onthouden.

    Count your blessings. Helemaal mee eens. Zelfmedelijden en verdriet. Ik denk dat er heel veel ‘achter de schermen’ kan zitten wat wij niet weten. Teveel – is mijn persoonlijke mening – om er een oordeel over te vellen.

    Maar nogmaals. Goed dat je het benoemd hebt. Food for thought.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Dat klopt wat je zegt. Iedereen mag een andere mening hebben. Maar de voorbeelden die je noemt, zijn nou juist voorbeelden die ik heel legitiem vind qua verdriet om het maar zo krom te benoemen. In jouw geval was een miskraam ook heel ingrijpend geweest en voor iemand die 6 miskramen achter de rug heeft ook. Maar iemand die tussen kind 2 en 3 na 5 weken een miskraam krijgt, mag van mij wel wat beter nadenken voordat ze dat verdriet enorm gaat uitvergroten tegen een persoon die misschien wel al 6 miskramen heeft gehad. Het ligt er wat mij betreft aan hoe je de boodschap brengt en aan wie. En dat je het goed is om te beseffen wat je wel hebt en niet continu uit te vergroten hoe zielig je bent met wat je niet hebt. Ik vind dat dat in de blogwereld ook te veel gebeurt en dat is dan weer mijn mening 😉 Verdriet scoort, maar om het daar nou voor te gebruiken?
      Kinderen verliezen is altijd het grootste verdriet dat er is. Of je er nou 1 of 18 hebt. Een van mijn beste vriendinnen komt ook een gezin van 13 waarvan er 2 zijn overleden. Iemand vertelde haar: ‘Maar je hebt nog zo veel broers en zussen over’. Achterlijk vind ik dat. Gebrek aan empathie!

  • Kirsty
    3 jaar ago

    Phoe lastig onderwerp. Ik begrijp wat je wilt zeggen en snap ook de reacties dat ook klein verdriet een bestaansrecht heeft. De grens tussen verdriet en zelfmedelijden is soms zo dun, dat niet iedereen dat ziet. Het is lastig om te zien wat je wèl hebt wanneer je erg verdrietig bent. Ik geloof wel dat de dankbaarheid die ik heb voor het mooie dat mijn zoon mij heeft meegegeven, de dankbaarheid voor het feit dat ik zwanger mocht worden, de dankbaarheid voor het feit dat ik zìjn mama mocht zijn, al was het veel te kort, me uiteindelijk zal helpen om zo groot verdriet met me mee te dragen. Al is de leegte nu killing. De tijd zal het leren.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      We hebben al gemaild lieve Kirs. Maar nogmaals dank voor je mooie en waardevolle reactie. Wat je zegt: de grens tussen verdriet en zelfmedelijden is soms heel dun.
      In jouw geval is het verdriet zo groot dat al die kleine wissewasjes in het niet vallen. Ik vind je al heel sterk dat je na zo’n korte tijd al zo’n reactie kunt typen. Immens respect voor jou. <3

  • Maai
    3 jaar ago

    Hmm, lastig. Ik vind dat ieders verdriet er mag zijn. Iedereen ervaart dingen anders. Natuurlijk denk ik er ook wel eens het zijde van, maar niet iedereen heeft dezelfde ervaringen al gehad. Ik bedoel, je zal een vroege miskraam misschien anders ervaren als je van dichtbij hebt meegemaakt dat een kindje is overleden. Of als je onder hormonen zit of extreem vermoeid bent. Je kan niet oordelen over iemand anders zijn situatie. Maar dat het helpt relativeren bij je eigen verdriet herken ik wel. Voor mij werkt dat ook. Liefs

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Dat klopt wat je zegt hoor. Het ligt ook aan ervaringen, maar het is wel eens goed je te beseffen dat er bijvoorbeeld 1 vroege miskraam terwijl je net ‘bezig’ bent, nog niet het einde van de wereld betekent. Ik hoorde laatst ook iemand zeggen dat het zo vreselijk was dat het na 3 maanden nog niet gelukt was om zwanger te worden. Tegen mij! Dan heb je echt weinig empathisch vermogen toch? Daar gaat het me eigenlijk voornamelijk om.

      • Maai
        3 jaar ago

        Ja daar heb je gelijk in. Maar soms is het echt onwetendheid, ik heb precies dezelfde opmerking gehad. Serieus wisten ze niet dat het gemiddeld veel langer duurt. Dat is pijnlijk. Heel veel mensen denken helemaal niet goed na wat iets voor iemand anders betekend. We zijn veel te veel met onszelf bezig. Jammer eigenlijk he

        • Karen
          3 jaar ago
          AUTHOR

          Soms onwetendheid en soms egocentrisme denk ik. Ik merkte het ook al aan de reacties die ik op andere manieren kreeg n.a.v. dit blog artikel. Er kwamen er een paar van mensen die zo met zichzelf bezig zijn dat ze volledig geen empathie hebben voor anderen. Dat is inderdaad jammer. Want dan zit je jezelf ook behoorlijk in de weg, lijkt me. 🙂

  • Desirée
    3 jaar ago

    Ik vind dat je dit echt prachtig geschreven hebt en ik ben het zo met je eens! Als ik kijk naar wat ik allemaal heb meegemaakt dan ben ik trots op mijzelf dat ik niet in zelfmedelijden verdronken ben, maar door ben gegaan en het – makkelijker gezegd dan gedaan en nog steeds vaak met een traan – achter me heb gelaten. Die positieve insteek en een heerlijk relativeringsvermogen zijn ook zeker de dingen waarom ik zo dol op jou ben geworden! <3

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Dank je D! 🙂 Ik denk dat dat ook is waarom ik zo dol ben op jou! Jij bent inderdaad iemand die ook het nodige voor haar kiezen heeft gekregen, maar heel nuchter naar dingen kijkt en heel dankbaar is voor wat ze heeft. Dat vind ik mooi. Dat waardeer en herken ik in jou. Ook dat niet lullen, maar poetsen. Zo ben ik ook.
      Wat zijn we dol op elkaar hè? 😉

  • Kiss & Make-up
    3 jaar ago

    Ik denk dat het inderdaad belangrijk is om te beseffen dat het (in veel gevallen) nog erger kan en dat je dus blij moet zijn met alles dat je wél meezit, maar aan de andere kant moet je je verdriet of problemen natuurlijk ook niet minimaliseren.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Nee absoluut niet. Maar er ook niet in blijven hangen of het uitvergroten. Daar zijn sommige mensen heel goed in.

  • Nicole
    3 jaar ago

    Wat Jacqueline zegt zo voel ik dat ook. Verdriet is verdriet en ja er zijn mensen die zich echt om een peuleschil zielig vinden maar als hun gevoel echt is dan is dat hun goed recht. Je kunt gevoel niet altijd even makkelijk uitschakelen. Al is relativeren natuurlijk wel een goede eigenschap om te hebben. Ik kan dat ook wel, maar dan wel pas nadat ik mijn verdriet heb verwerkt. En de ene keer duurt dat langer dan de andere keer. En er zullen ook genoeg mensen zijn die t onzin vinden dat ik bepaald verdriet heb en/of uitspreek. Maar het is van mij. En ik kies ervoor hoe ermee om te gaan.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Het is absoluut hun goed recht, maar wat ik probeer te zeggen, is dat je ook kunt kijken naar wat je wel hebt. En sommige mensen vergroten kleine verdrietjes echt te erg uit en richten zich aan mensen die veel grotere dingen te verwerken hebben. Dat is misplaatst en eigenlijk ook soms gewoon niet zo aardig, net zoals het misplaatst is dat mensen tegen Jacqueline gaan zeuren over pijntjes, terwijl zij veel meer pijn heeft. Het heeft allemaal met empathisch vermogen te maken, denk ik.

  • Jacqueline
    3 jaar ago

    Hmmm, een beetje dubbel, zoals ik het lees. Aan de ene kant zeg je dat sommige vrouwen overdrijven, maar aan de andere kant zeg je ook dat je wel verdrietig mag zijn.
    Ik doe het ook wel, dat relativeren, maar vind het ook niet erg als anderen aan mij kwijt willen hoeveel pijn ze hebben, ook al is het misschien een peulenschil vergeleken met mijn pijn.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Het feit dat je dat zo benoemt en de vergelijking überhaupt hebt gemaakt, spreekt een en ander een beetje tegen. Als je het niet erg zou vinden, dan zou je niet concluderen dat het een peulenschil is vergeleken met jouw pijn. Diep hè? 😉
      En ja, het is heel dubbel. Maar het gaat me er voornamelijk over dat sommige mensen van kleine verdrietjes enorme verdrieten kunnen maken. In sommige gevallen vind ik dat misplaatst. Het voorbeeld dat jij nu noemt, is daar precies een goed voorbeeld van.

      • Jacqueline
        3 jaar ago

        Wat je aan het begin zegt, snap ik. Daar heb je ook wel gelijk in. Ik vergelijk ook mijn pijn met die van anderen, en ja, soms kom ik tot de conclusie dat die van mij een graadje erger is. Maar nog steeds vind ik het niet vervelend als anderen dan klagen over hun pijn. Ik zou het juist vervelend vinden als vriendinnen niet meer hun hart bij me zouden luchten, omdat mijn pijn misschien net iets meer is.
        Maar dat je mijn voorbeeld misplaatst noemt, raakt me dan weer wel, waardoor ik de neiging krijg het meer te willen uitleggen. Dus ja, eigenlijk heb je dan gewoon helemaal gelijk. 😉

        • Karen
          3 jaar ago
          AUTHOR

          🙂

          • Jacqueline
            3 jaar ago

            Ik ben nog niet helemaal wakker, geloof ik… Ik dacht eerst dat je mijn hele reactie als misplaatst zag, maar toen ik net je reactie bij Nicole las over empatisch vermogen, viel het kwartje eindelijk.
            Want dat ik wel klaar wil staan voor anderen om hun pijn aan te horen, zegt eigenlijk ook iets van wat ik belangrijk vind: dat stukje empathie. En ja, dat zou nog fijner zijn om dat dan ook terug te krijgen.

            Nou ja, als ik niet meer te volgen ben: laat ook maar. 😉 Diepgaande discussies zijn blijkbaar niet mijn ding om ’s ochtends vroeg even tussendoor te doen. Maar je hebt me zo toch nog even wat zelfinzocht gegeven, dus dat wilde ik even kwijt: bedankt daarvoor!

          • Jacqueline
            3 jaar ago

            Zelfinzicht, bedoel ik!

  • Poeh lastig hoor allemaal. En mooi verwoord. Ik heb altijd geleerd dat je best verdrietig mag zijn om ‘je verdriet’ (of eigenlijk dus: dat wat t veroorzaakt). Niet dat je direct moet zwelgen zeg maar, maar je mag er best even bij stil staan. Ik vind je instelling heel knap: het kan ook altijd erger, maar als jij je op dat moment zo voelt, dan mag dat. En die ontzettend stomme reacties: soms snap ik echt helemaal niks van mensen, of vrouwen eigenlijk. Waar zijn we nou mee bezig? Mijn tactiek is vaak het beste advies wat Disney ooit heeft gegeven: ‘Let it go, Elsa!’ Enne, YOU ROCK, girl!! Dat je t even weet!

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Precies dat. Het is okay om er bij stil te staan, maar ga er niet in zwelgen. En ga er helemaal niet mee lopen koketteren, want dat is wel wat sommigen doen.

  • Wilmaaa
    3 jaar ago

    Wat mooi geschreven en ik denk dat je een heel rijk persoon bent als je het op deze manier kan zien! Ik ken iemand die zoveel pech heeft in zijn leven dat hij daar soms ook flink van baalt en dat snap ik dan ook wel 😉 Waar ik echt niet tegen kan zijn vrouwen die zeggen dat als je geen kinderen hebt dat dat ook voordelen heeft. drukte je lichaam veranderd blabla.. wees zo ontzettend dankbaar dat je kinderen kan krijgen!

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Als mensen bewust geen kinderen willen, vind ik dat prima hoor. Moeten ze zelf weten. Maar dat is niet wat je bedoelt, denk ik?

      • Wilmaaa
        3 jaar ago

        Dat bedoel ik inderdaad niet. Ik bedoel als ze dat zeggen tegen vrouwen die dat juist wel graag willen.

        • Karen
          3 jaar ago
          AUTHOR

          Ah dat dacht ik al. Ja, dat vind ik ook stom. Ik ken ook iemand die niet wil en zielig doet as het haar gevraagd wordt. Terwijl er niets pijnlijks is aan antwoorden dat je liever een carrière hebt dan kinderen.

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.