TOP
rekening houden met je medemens
Column

‘Rekening houden met je medemens. Is dat nou zo veel moeite?’

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Op een prachtige nazomerse zaterdagmiddag besluiten we op een terras te gaan lunchen. We vinden nog een tafeltje. “Is hier nog plek”, vraagt een ouder stel. “Ja natuurlijk”, antwoord ik. Er is heus nog wel plek voor 2. Wij dikken wel een beetje in. Vervolgens steekt de man van het gezelschap de een na de andere peuk op. Daar heb ik moeite mee. Hoe lastig is het om een beetje rekening te houden met je medemens?

LEES OOK: ‘De zorg voor mijn verstandelijk beperkte zusje. Hoe gaat dat nu en hoe gaat dat later?

Rekening houden met je medemens

Het is een van de laatste nazomerse dagen. Wij hebben een lange fietstocht gemaakt en besluiten om lekker te gaan lunchen op een terras van een restaurant in de buurt. Het is erg druk in het dorp, want de Airborne herdenkingen vinden plaats. Gelukkig kunnen we nog een tafel vinden.

Vanwege de herdenkingen komen er allerlei imposante legervoertuigen voorbij. Er vliegen vliegtuigen over en ook op het terras zelf zitten er veteranen te lunchen. Er is een hoop te zien. De peuter kijkt zijn ogen uit.

Nadat we klaar zijn met eten, gaat mijn man even met de peuter naar de wc. Hij (de peuter) is net zindelijk geworden en dan kun je maar beter safe than sorry zijn.

“Is hier nog plek”, vraagt een ouder stel.
“Ja natuurlijk”, antwoord ik. Het terras zit bomvol en wij hebben nog twee stoelen vrij. Vanzelfsprekend is het prima dat je dan bij elkaar aan kunt schuiven. De peuter kan wel tussen ons in op de bank in plaats van op een eigen plek.

“Mag ik daar zitten”, vraagt de vrouw. “Dan kan ik meer in de zon zitten.”
De plek op de bank waar naar ze wijst, is bezet door de truien van mijn man en zoon en onze rugtas.
“Nou nee”, antwoord ik. “Daar zitten mijn man en zoontje.” Het lijkt me wat onhandig als mijn echtgenoot nou opeens schuin tegenover me moet gaan zitten.
“Okay”, antwoordt de vrouw en ik bespeur een kleine irritatie in haar stem.

Ondertussen heeft de man een sigaret opgestoken. Dat vind ik al ietwat vreemd. Je komt bij ons aan tafel zitten, dan kun je op z’n minst vragen of ik er bezwaar tegen heb? Maar goed. Hij zal wel stoppen met roken als de peuter terugkomt. Lijkt me vrij normaal. Toch?

Laat ik je alvast vertellen dat ik zelf ja-ren gerookt heb. Dat is niet iets waar ik trots op ben. Ik kan mezelf eigenlijk wel voor mijn kop slaan, dat ik zo veel gerookt heb. Het is gewoon zo’n achterlijke en geldverspillende hobby.

Laat ik je ook alvast vertellen, dat ik wellicht vroeger ook een asociale roker was. Maar als ik ergens aanschoof, dan vroeg ik eerst of ik mocht roken voordat ik een sigaret opstak. Als er kinderen in de buurt waren, haalde ik het niet in mijn hoofd om een peuk op te steken.

Deze man denkt daar duidelijk anders over. Als de peuter en mijn man terug zijn gekomen, steekt hij gewoon weer een sigaret op. Zonder blikken of blozen. Het enige zuchtje wind dat er op het terras staat, gaat natuurlijk richting de bank waar wij zitten en dus zitten wij  ‘lekker’ in de rook.

Ik kijk om me heen en zie de veteranen zitten. Vandaag herdenken we de oorlog. Even twijfel ik, maar ik heb juist vandaag geen zin in een discussie. Uit ervaring weet ik dat het daar meestal in verzandt bij verstokte rokers. Om in de rook te blijven zitten, daar heb ik ook geen zin in.
“Heb je al afgerekend”, vraag ik aan mijn man. We wilden eigenlijk nog even blijven zitten en genieten van alles om ons heen, maar we kijken elkaar aan en een blik zegt genoeg. Tegelijk staan we op. “Ik wil nog vliegtuigen kijken”, zegt de peuter.
“Dat kan zo ook nog op de fiets”.

Wij nemen verlies en vertrekken. De vrouw ploft meteen op de plek van mijn man. Zit ze lekker in de zon. Misschien hebben ze ons wel uitgerookt?

Of misschien zijn het gewoon aso’s.
Een beetje rekening houden met je medemens. Hoe moeilijk is dat nou?

***

Side note: Ik ben echt niet tegen een algeheel rookgebod. Mensen moeten zelf weten of ze willen roken of niet. Maar sinds ik niet meer rook, zit ik liever niet meer in de rook van anderen. Als ik er zelf voor kies door bijvoorbeeld bij vrienden te gaan staan op een feest die buiten aan het roken zijn, vind ik het anders. Onvrijwillig vind ik niet plezierig. En ik vind het al helemaal ellendig als mijn 3 jaar oude peuter in de rook moet zitten. Mensen kunnen toch rekening houden met elkaar. Je snapt toch dat een ander daar last van kan hebben? Hoe sta jij daarin?

Hier lees je meer van mijn columns.

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

Uitgelichte foto Olga Zarytska via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

2 COMMENTS
  • Annette
    3 maanden ago

    Heel irritant, jij laat goed gedrag zien en dan krijg je dit. Ik vind het wel lastig om er dan wat van te zeggen denk dat ik het net als jij zou oplossen door maar op te stappen maar toch jammer.

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.