TOP
persoonlijke ervaring voortraject adoptie
Editorial Family Personal

Het voortraject van adoptie. Hoe lang duurde het en hoe hebben wij het ervaren?

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Het voortraject van adoptie: Twee weken geleden heb je hier kunnen lezen hoe dat er ongeveer uitziet en hoe lang het officieel duurt. Vandaag vertel ik je, zoals beloofd, hoe lang het bij ons duurde en hoe wij het hebben ervaren. Ik vertelde je al dat veel mensen ervan uit gaan dat we er negatief op terugkijken, maar dat klopt niet. Wij kijken er over het algemeen met een positief gevoel op terug. Ik vertel je waarom. Overigens vertel ik je binnenkort over het laatste gedeelte van de procedure: De intake bij de vergunninghouder en het daadwerkelijke wachten op een kindje. Anders werd dit artikel veel te lang om te lezen…

Persoonlijke ervaring voortraject adoptie

Voordat ik begin met vertellen wat onze ervaring was, wil ik je wel op het hart drukken dat dit per persoon/stel verschilt. Bij de een gaat het sneller, bij de ander duurt het allemaal weer langer. Ik zal daarom ook een en ander toelichten.

Van aanmelding tot voorlichtingsbijeenkomst

In januari 2014 deden wij de brief op de post dat we wellicht een kindje zouden willen gaan adopteren. Destijds zaten we nog in een vruchtbaarheidstraject, maar ik wist al dat ik ook open stond voor adoptie. Ik zal hier later nog een keer uitgebreid over vertellen in de serie Over een kinderwens en de weg naar een kind.

Vrij snel nadat we de brief hadden gepost, kregen we een bevestiging en de factuur. Nadat we die voldaan hadden, konden we eind augustus terecht op de eerste voorlichtingsbijeenkomst. Ik weet nog dat ik dat toen enorm lang vond duren en bang was dat het hele traject enorm veel tijd in beslag zou gaan nemen.

Nadat we bij de eerste voorlichtingsbijeenkomst waren geweest, besloten we het traject door te zetten. Je krijgt dan dus weer een factuur en als je die betaald hebt, mag je naar de ‘echte’ bijeenkomsten (die ook wel de cursussen worden genoemd). In eerste instantie werden wij pas ergens in september een jaar later ingedeeld. Gelukkig kregen we als tip meteen te betalen, want er wordt gekeken naar de binnenkomst van betaling voor de volgorde. Ook kregen we het advies er toch maar achteraan te zitten en te bellen of het naar voren kon. Uiteindelijk begonnen we in april 2015 aan de ‘cursus’. En ja.. dat vonden we echt best lang wachten.

De voorlichtingsbijeenkomsten zelf zijn 5 sessies die om de week gegeven worden. Als ik me niet vergis, waren we in juni 2015 klaar met de bijeenkomsten.

De voorlichtingsbijeenkomsten

Laat ik beginnen met te vertellen dat wij echt geluk hebben gehad, want ik hoor van anderen hele andere verhalen. Wij hebben aan de voorlichtingsbijeenkomsten echt veel gehad en we hebben het enorm getroffen met de mensen die we daar leerden kennen die ook de cursus volgden en de begeleiders van Stichting Adoptievoorzieningen.

Het mooie is dat iedereen een eigen verhaal heeft en je ook weer van elkaar leert. Het ene stel had al 3 biologische kinderen en wilden graag nog een kindje adopteren. Van een van de stellen was de vrouw zelf geadopteerd en zij hadden daarom beiden besloten een kindje hetzelfde te bieden. De andere vijf stellen konden via de ‘normale’ weg om diverse redenen geen kinderen krijgen of dachten op dat moment dat het niet kon.

Natuurlijk kwamen er tijdens de bijeenkomsten onderwerpen voorbij die wij (en de andere cursisten) allang wisten. En ja.. dat voelt wel eens betuttelend. Maar er zijn zeker dingen die ik daar geleerd heb of waar ik anders naar ben gaan kijken. Bovendien is het fijn om mensen te ontmoeten die dezelfde weg bewandelen en waarmee je leuke dingen kunt delen, maar ook frustraties. Ik heb met veel van de stellen nog contact en dat zegt denk ik wel genoeg.

Overigens denk ik dat goed zou zijn om ELKE potentiële ouder op cursus te sturen. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar de meeste mensen die deze weg bewandelen hebben een uitgesproken kinderwens en willen niets liever dan ouders worden. Er zijn genoeg voorbeelden van mensen uit de samenleving te noemen die de titel ‘moeder’ of ‘vader’ nooit hadden moeten krijgen.

Na de voorlichtingsbijeenkomsten

Na de voorlichtingsbijeenkomsten besloten wij daadwerkelijk het adoptietraject in te gaan. Toevallig viel de eerste bijeenkomst bij ons ongeveer tegelijk met de voor ons laatste ivf poging. Je mag in principe tot het gezinsonderzoek nog in een vruchtbaarheidstraject zitten, maar als je echt besluit te gaan adopteren, moet je gestopt zijn met een medisch vruchtbaarheidstraject.

Wij vonden het ook wel ‘mooi’ geweest en hadden al besloten ‘tot hier en niet verder’. Dat de daadwerkelijke keuze voor adoptie samenviel met het stoppen met een biologische kinderwens, was een bijzonder mooi toeval. Ik zal hier later ook meer over vertellen, maar voor ons is het ook geen groot verdriet geweest dat het niet gelukt is op de ‘natuurlijke’ manier. Het was meer de weg er naar toe en alles wat die met zich meebracht waar we verdriet om hadden gehad.

Oriënterende fase

Toen wij aan de cursus begonnen, wisten we nog niet uit welk land we zouden willen gaan adopteren. We hadden nog diverse landen in ons hoofd. Zo dachten we onder andere aan Hongarije (waar mijn man 12 jaar woonde), Turkije (een land dat belangrijk voor ons beiden was), India (omdat mijn man’s vader daar vandaan kwam), Nicaragua, Venezuela en Zuid Afrika. We hadden ook wel aan de VS gedacht en tijdens de cursus werd het voor ons duidelijk dat dat ‘ons’ land was. Ook omdat mijn familie daar weer woont en de VS dus een systeem met open adoptie hebben.

Wij hadden dus tijdens de cursus al contact met onze vergunninghouder A New Way. Na de voorlichtingsbijeenkomsten zijn we nog wel naar twee andere licentiehouders geweest, maar we hadden daar toch minder klik mee.

Toevallig kwamen in de zomer na onze voorlichtingsbijeenkomsten ook een aantal licentiehouders uit de VS naar Nederland toe om mogelijke adoptief ouders te ontmoeten. Dat was voor ons ook erg prettig, want zo konden wij een eventuele Amerikaanse vergunninghouder ook al ontmoeten en daar een beeld bij krijgen.

dejlig diary 25 raad kinderbescherming

Het gezinsonderzoek

Als je na de cursus afscheid hebt genomen van je genomen van je biologische kinderwens en besluit met adoptie door te gaan, begin je aan het gezinsonderzoek. Dit wordt uitgevoerd door Raad van de Kinderbescherming. In Nederland zijn er een aantal vestigingen. Niet elke stad heeft er één en je weet waarschijnlijk al wel dat die over het algemeen behoorlijk wat op hun bord hebben liggen.

Wij kregen dan ook het bericht dat er in december 2015 iemand tijd zou hebben om aan ons gezinsonderzoek te beginnen. Dat vonden wij natuurlijk veel te lang wachten. Gelukkig bleek na een paar keer bellen en overleggen dat er wel een andere ambtenaar eerder tijd zou hebben. Uiteindelijk begonnen we al in augustus aan ons gezinsonderzoek.

Voor het gezinsonderzoek ga je twee keer naar de vestiging bij jou in de buurt en ‘jouw’ raadsmedewerker komt een keer bij je thuis. Dit is eigenlijk het gedeelte waar iedereen het meest tegen opziet. Met je raadsmedewerker voer je diepgaande gesprekken over je jeugd, je normen en waarden, jouw visie qua opvoeding, de risico’s, de problemen waar je eventueel tegenaan kunt lopen, de hulp die je eventueel wel of niet zou inschakelen etc. etc. En ja.. daar kan je best onzeker van worden. Want stel dat ze jou nou niet geschikt vinden om een kind op te gaan voeden?

Onze raadsmedewerker stelde ons al meteen gerust. In de jaren dat zij werkte, had ze nog maar een keer voor een gezin een negatief advies afgegeven. Wat goed is om te weten, is dat de meeste raadsmedewerkers het leuk vinden om een gezinsonderzoek voor adoptie te doen. Normaliter krijgen zij met hele negatieve en trieste dingen en situaties te maken. Adoptie is natuurlijk iets positiefs.

Wij hadden echt goed contact met onze raadsmedewerker en we hebben het contact ook als enorm prettig ervaren. Onze medewerkster was een enorm prettig mens. We hebben fijne gesprekken met haar gevoerd en veel aan haar gehad. Zij heeft bijvoorbeeld ook geadviseerd dat we niet open moesten staan voor een tweeling. Omdat een tweeling wellicht minder goed bij ons leven zou aansluiten. Destijds wilde ik dat wel graag, maar achteraf weet ik dat ze gelijk had. Je raadsmedewerker krijgt door alle gesprekken echt een goed beeld van jou. Maar je hebt ook zeker de mogelijkheid om met haar of hem te overleggen. Overigens denk ik dat we het met onze medewerkster ook echt getroffen hebben.

Inmiddels is ze met pensioen gegaan. Later kregen een vervanger met wie we het ook enorm goed kunnen vinden. Zij is nu ook betrokken is bij onze nieuwe procedure.

Natuurlijk kregen wij uiteindelijk ook de toestemming.

Het gezinsonderzoek was in ongeveer een maand afgerond. Je raadsmedewerker maakt dan een uitgebreid gezinsrapport dat aan het Ministerie van Justitie wordt gestuurd. Daarna ontvang je van het Ministerie jouw beginseltoestemming.

De beginseltoestemming

Weer een maand later (eind september 2015) ontvingen wij de beginseltoestemming. Voor de volledigheid: Dat is de toestemming van het Ministerie dat jij een buitenlands kind in jouw gezin mag gaan opnemen. Het papiertje waar je bloed, zweet en tranen voor hebt gelaten is dan eindelijk daar. Wat was ik blij dat die toestemming op de deurmat viel.

Mijn ervaring

Al met al duurde dit gedeelte van het voortraject dus ongeveer 2,5 jaar bij ons en kijk ik er met een goed gevoel op terug. We hebben leuke mensen ontmoet, veel geleerd en nuttige inzichten gekregen. Bovendien vind ik het bij ons al met al niet al te lang geduurd hebben. Al vond ik destijds bepaalde dingen natuurlijk wel lang duren.

Of ik het oneerlijk vond dat wij dit ook nog eens moesten doen terwijl mensen op de normale manier zo een kind op de wereld kunnen zetten? Ja, soms wel. Maar ik vind het ook belangrijk dat de cursus er is. Juist omdat de meeste adoptiekinderen natuurlijk wel emotionele bagage bij zich dragen. Je hoort soms negatieve verhalen over adoptie en die stammen in de meeste gevallen uit de tijd dat er nog weinig tot gaan begeleiding voor ouders was. Dus die begeleiding en bijeenkomsten zijn dus echt wel ergens goed voor.

Overigens denk ik, en dat schreef ik ook al eerder, dat meer voorbereiding voor veel mensen goed zou zijn. Niet alleen voor adoptie ouders.

De volgende keer vertel ik je over de intake bij de Nederlandse vergunninghouder en het daadwerkelijke wachten.

Mocht je nog vragen hebben… Iemand kennen die gaat adopteren of zelf geïnteresseerd zijn om het traject in te gaan en een specifieke vraag hebben? Dan kun je altijd reageren of mailen.

Al mijn artikelen over adoptie vind je hier.

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

Uitgelichte foto StepanPopov via Shutterstock.
De foto’s in het artikel zijn uit mijn diaries van toen en heb ik al eerder hier geplaatst.

 

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.