TOP
let's talk
Editorial

Let’s Talk: Persoonlijk Bloggen.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Lieve dejlig(e) lezers,

Vandaag in deze 40e Let’s Talk wil ik het graag met jullie hebben over Persoonlijk Bloggen. Ooit blogte ik zelf heel persoonlijk, ik had zelfs een life blog. Voor diegenen die niet weten wat dat is? Dat is een blog met alleen maar persoonlijke blogjes. Ik schreef ongeveer dagelijks een column over dingen die ik meemaakte of waar ik een mening over had. Dat ik met mijn vorige blog stopte, had een goede reden. Maar daarover later meer. Toen ik met Dejlig begon, wilde ik iets heel anders. Ik wilde een lifestyle magazine, zonder persoonlijke stukken. Daar denk ik nu toch anders over. Maar toch zit ik soms in dubio. Wil je weten waarom? Ik ga het je vertellen. En ik ben natuurlijk ook benieuwd hoe jij hier in staat. Lees en praat je mee?

Wat is persoonlijk bloggen?

Geen idee of iemand niet weet wat persoonlijk bloggen is, maar voor de zekerheid leg ik het toch maar even uit. Persoonlijk bloggen is dat je blogs schrijft waarin je persoonlijke dingen vertelt. Daarin hoef je je niet te beperken tot artikelen zoals een diary of een update. Als je bijvoorbeeld een beauty blogger bent, kun je ook vertellen dat een bepaalde blush je ergens aan doet denken en dat je ‘m daarom zo mooi vindt. Een diary is natuurlijk heel persoonlijk, daarin laat je echt je leven zien. Hoe persoonlijk je blogt, dat is natuurlijk helemaal aan jou. Je kunt persoonlijke blogs ook afwisselen met algemene artikelen.

Life Bloggen

Het meest persoonlijk zijn life bloggers. Die bloggen echt voornamelijk over hun levens. En ja, daar kan dan een keer een shoplog tussen zitten, of een review, maar dat is dan ook eigenlijk echt persoonlijk. Dat is het natuurlijk meestal als je spullen koopt. Als je bijvoorbeeld kleding koopt of een nieuwe bank, dan doe je dat (meestal) omdat je die kleding of bank mooi vindt.

Zoals ik je al vertelde, had ik vroeger ook een life blog. Sterker nog ik heb meer dan 10 jaar lang gelifeblogt (en ja dat is vanaf nu een woord, bekijk het maar met die rode stippeltjes). Ik blogte columns over mijn leven, over werk, de rare overbuurman, het lieve oude vrouwtje in de tram, de verkoper op de Albert Cuyp en ga zo maar door. En ik blogte ook over de liefde. Over mislukte relaties, over dates die nog al apart verliepen en over dat ik stapelverliefd was geworden op een getrouwde man en ga zo maar door.

Van dat lifebloggen genoot ik enorm, maar toen ik mijn man tegenkwam, had ik opeens geen zin meer om dat met de rest van de wereld te delen. Dat was van mij. Die liefde was privé.

Stalker

Waarschijnlijk had dat ook te maken met het feit dat ik jaren achtereen digitaal gestalkt werd. Een mannelijke lezer van mijn blog was verliefd op me geworden, maar toen zijn adoratie niet beantwoord werd, sloeg het om in blinde haat. Niet alleen ik werd door hem lastig gevallen, ’s nachts tikte hij nare mailtjes aan zo’n 10 andere vrouwen. Uiteindelijk ben ik aangifte gaan doen, maar de details zal ik je besparen. Af en toe krijg ik nog steeds mail van hem, maar gelukkig komt het niet al te vaak  meer voor en eigenlijk interesseert het me ook geen ene moer meer. Het doet me niets meer.

persoonlijk bloggen

Balans

Inmiddels heb ik voor mezelf een redelijke balans gevonden van wat ik wel en wat ik niet deel. Uit ervaring weet ik dat het leuker is om persoonlijke blogs te volgen. Als iemand een food blog heeft en daar alleen sec recepten op deelt, dan voel ik niet de behoefte om die blog dagelijks te lezen. Maar als de food blogger ook persoonlijke verhalen deelt, desnoods over recepten, dan vind ik het wel leuk diegene te volgen. Je krijgt een band met diegene.

Maar het gaat allemaal om de balans. Mensen die te veel delen, vind ik ook weer niet bijster interessant. Of mensen die bepaalde dingen delen om te scoren…Nee, daar haak ik meteen af. En echt, ze zitten er tussen hoor.

Digitale Voetafdruk

Soms vraag ik me echt af of mensen zich realiseren wat voor digitale voetafdruk ze achterlaten? Het is niet zo moeilijk om een persoon achter een blog te vinden, vooral nu veel social media accounts zijn gelinkt aan je blog. Realiseer je je wel eens wie er allemaal meelezen? Wat erover je te vinden is en hoe een eventuele werkgever je zal beoordelen?

Bovendien… mensen kunnen bepaalde dingen heel anders interpreteren dan dat jij ze bedoelt. Mensen kunnen jouw karakter heel anders interpreteren dan dat het is. Het is me al zo vaak overkomen, dat ik zelf helemaal verkeerd werd begrepen. Hoe je dingen schrijft en een ander dingen leest, kan compleet uit elkaar liggen.

Te persoonlijk

Vooral de vloggers die life vloggen hebben er een handje van ontzettend veel te delen. Voor sommige mensen is hun vlog ook echt hun identiteit en hun werk. Zij passen zich als het ware aan hun kijkers. Dat moeten ze helemaal zelf weten, maar soms vraag ik me af of dat niet veel te ver gaat. Hoe doe je dat bijvoorbeeld straks als je kinderen krijgt? Die hebben niet gekozen voor een leven in de publiciteit?

Toen ik nog life blogte en single was, hoorde ik vaak van lezers dat ze het heerlijk vonden bij mij te lezen omdat het een soort IRL ‘Goede Tijden Slechte Tijden‘ was. Ik kan me dat goed voorstellen, maar daarom deel ik nu ook weer niet té veel meer of ik deel dingen pas als ik ze daadwerkelijk heb afgesloten. Ik overleg altijd met mensen die op mijn blog voorbij komen of dat okay is etc. etc.

En toch vraag ik me nog steeds wel eens af… deel ik niet te veel?

Ik ben ontzettend benieuwd! Wat vind jij? Hoe sta jij hierin? Wat vind jij van persoonlijke blogs? Schrijf je zelf persoonlijk? Lees je graag persoonlijke blogs? Wat is de grens? Ben je daarmee bezig? Praat je mee? 

Let’s Talk!

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

Misschien vind je dit ook interessant om te lezen?

Vanmiddag komt er nog een Tuesday’s Tip online!

Credits foto © Unsplash via Pixabay.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

43 COMMENTS
  • Kiran
    2 jaar ago

    Interessant om te lezen. Ik ben er (ook dankzij mijn opleiding in de digitale wereld) al heel vroeg bewust mee bezig geweest. Wat deel ik wel en wat niet? Wat is er allemaal online te vinden over mij? Wil ik dat onbekende mensen dit lezen? Dit geldt niet alleen voor mijn blog maar ook bijvoorbeeld voor Facebook en Instagram. Ik heb meer een lifestyle blog. Ik probeer altijd een persoonlijk tintje te geven aan lifestyle posts en zo nu dan deel ik wel inspiratie blogs die gebaseerd zijn op persoonlijke ervaringen. Maar verder ben ik bewust geen persoonlijke life blogger omdat ik het geen fijn idee vind dat onbekenden alles van mijn prive leven zouden weten.

  • Marieke
    3 jaar ago

    Ik merk bij mezelf dat ik steeds voorzichtiger word, gewoon omdat steeds meer mensen mijn blog lezen. Mijn gezin, vrienden en familie hebben er niet voor gekozen om online hun leven te delen, dus daar hou ik uiteraard rekening mee. Het is inderdaad soms wel zoeken naar de balans, want als je helemaal niets persoonlijks vertelt dan is het ook lastig om een connectie met degene te voelen.

  • Sas
    3 jaar ago

    Ik heb een persoonlijk lifestyle blog, echter blog ik wel bewust. Sommige dingen deel ik niet en foto’s naam van mijn partner zie je niet verschijnen. Ook niet waar ik woon e.d. Ik vind dit een fijn gevoel, persoonlijk bloggen op mijn eigen manier. Ik volg ook 9 van de 10 persoonlijke blog, omdat ik dit toch wel het leukste vind om te lezen 🙂

  • Manon
    3 jaar ago

    Ik blog heel persoonlijk. Omdat het me helpt. Voor mij is het dan ook meer een vorm van therapie. Het geeft me ongelooflijk veel kracht en energie om mijn recente leven van me af te schrijven. Het helpt me mijn gevoel onder woorden te brengen, en daardoor te ervaren. En ik merk dat ik anderen daar inmiddels ook mee help. Om gevoel bespreekbaar te maken, emoties te tonen. Wel schrijf ik het zo dat ik niemand kwets. Mijn kinderen noem ik niet bij naam, mijn partner ook niet, ook al is dat best te achterhalen. En mijn werkgever? Die leest mee. Geniet mee. Troost mee. En moedigt me aan. Zolang je dicht bij jezelf blijft, en nadenkt voordat je iets op het www slingert, zie ik er niets verkeerds in.

  • Ilse van Kreanimo
    3 jaar ago

    Weer zo een nadenken voor mij.
    Ik blog persoonlijk en I het begin best veel over de kindjes. .. dat doe ik nog maar helemaal anders dan in het begin. Ik noem hun namen niet meer en maak foto’s niet meer zo full frontal zal ik maar zeggen… denk dat velen er vaak over nadenken.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      En velen ook niet hoor. Ik ga hier maar geen concrete voorbeelden geven, maar gisteren las ik weer iets van iemand waar mijn broek vanaf zakte. En diegene heeft ook nog een beroep waar ze enorm goed dingen bij moet kunnen overwegen. Ik vind dat heel apart.

  • Kirsten
    3 jaar ago

    Wat een nare situatie met die stalker. Ik blog zelf niet super persoonlijk, het gaat vooral over reizen. Gelukkig komt er dus ook helemaal niet aan bod waar ik echt woon, als dat al ergens is. Toch zitten er soms wel persoonlijke stukjes en foto’s tussen, het gaat tenslotte om mijn reizen. Ik merk dat mannen, vooral op instagram en facebook, dan inderdaad al snel op de stalktour overgaan. Als het netjes blijft brabbel ik een beetje terug, maar zo gauw het de verkeerde kant op gaat, gelijk alles blokkeren!

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Dat blokkeren helpt helaas niet bij een echte stalker 🙁

  • Maaike
    3 jaar ago

    Mijn blog heeft zeker een persoonlijk tintje. Mijn rationale voor het kopen van een bepaald make up product of waarom ik een bepaald recept lekker vind probeer ik altijd aan het begin van een review/ artikel te delen. Maar daar houdt het wel bij op. Ik sta nu 10 jaar voor de klas en collega’s maar met name studenten weten het en kijken en lezen mee. Veel van mijn werk delen via social media en mijn blog dat gaat ook niet ivm privacy van mijn studenten, maar ook niet van mezelf. Precies omdat anderen er niet voor kiezen om zich ‘groot’ op internet te zetten, vind ik het ongepast om dat dan toch te gaan doen. Dus familie, vrienden en werk komen heel weinig voor op mijn blog.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Dat vind ik ook niet meer dan normaal. Ik verbaas me ook echt om mensen die dat wel doen.

  • Diana
    3 jaar ago

    Ik blog erg persoonlijk. Het heeft qua bezoekersaantallen wel voor een flinke groei gezorgd. En ik wil er ook zeker niet mee stoppen want ik vind het super leuk om te doen. Maar soms vind ik het wel raar dat mijn hele leven op straat ligt zegmaar. Vooral hier op een klein eiland merk je dat goed. Dat vreemde mensen, die je dan voor het eerst ontmoet, gewoon je naam kennen en van alles over je weten enzo. Is wel iets waar ik op het begin niet bij stil gestaan had toen ik mijn blog begon.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Ik had dat met mijn vorige blog heel erg. Dan werd ik aangesproken in de metro. En een tijdje geleden had ik het weer. Op een adoptie bijeenkomst notabene. Dat is dan wel weer even een reality check, van ‘hé er lezen echt veel mensen mee’. Maar goed, dat maakt het ook wel weer leuk, want het is toch een opsteker dat er mensen meelezen 😉

  • FabulousHeidi
    3 jaar ago

    Het idee van lifebloggen lijkt me ergens erg leuk maar, je weet inderdaad nooit wie er mee leest. Ik wordt nu al redelijk vaak aangesproken over wat ik meemaak, waar ik nu weer ben geweest, etc etc. Om het te lezen vind ik vaak niet altijd interessant. Ik sla dat vaak over, ik zit niet echt te wachten op een gtst verhaal en moeders die zuren over wat hun pubers weer hebben gedaan om het bloed onder hun nagels vandaan te halen. Maar jouw columns vind ik dan wel weer leuk om te lezen (zoals een tijdje terug over die meisjes bij de supermarkt). Ik moet zelf vanuit mijn zakelijke (managers) functie echt uitkijken maar was ik dit niet en had ik er geen baan naast dan zou ik waarschijnlijk wel meer persoonlijke gedachtes en verhalen willen delen in een grappige vorm weliswaar.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Ja, daar heb je ook een punt. Als ik sores bij een ander lees, maar het wordt met zelfspot en humor geschreven, dan kan ik het ook beter aan. Maar dat is een ander verhaal 😉

  • Nathalie
    3 jaar ago

    Net als vele andere is het voor mij een ‘ding’ hoe ver ga ik met persoonlijk bloggen. Ik deel veel, ook details over bepaalde problemen die zich voordoen, maar dan weer niet met herkenbare foto’s en namen van de kinderen.

    Natuurlijk herkennen bekende van ons de kids, maar dit is maar betrekkelijk natuurlijk… ik ben me er van bewust dat je als je blogger bent en actief op sociale media je een flink digitale voetdruk achterlaat, ik hoop dat ik voldoende ‘privacy’ behoud als het gaat om de kinderen, de tijd zal het leren.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Zo lang je er maar mee bezig bent, maak je in ieder geval al een keuze. Er zijn zat mensen die dat niet doen.

      • Nathalie
        3 jaar ago

        Is ook zo!
        Ben op een nieuw plekje gestart vorig jaar omdat ik anonimiteit voor de meiden wilde zonder (te)veel details.

  • Romy
    3 jaar ago

    Interessant artikel en iets waar ik nog dagelijks mee worstel! Ik deel graag dingen uit mijn leven, maar hou heel sterk rekening met wat ik plaats. Bij twijfel overleg ik met mijn man, die is een vaste lezer en zit niet in het wereldje waardoor hij een realistischer beeld van het bloggen heeft. Op de een of andere manier laat ik me als blogger anders makkelijk verleiden om te persoonlijk te worden. Misschien is dat omdat ik zelf ook graag persoonlijke blogs lees. Wat je zegt, ik voel al snel een bepaalde band met persoonlijke bloggers.

    Ik breng zelf mijn gezin niet herkenbaar in beeld, en er zijn onderwerpen waar ik nooit over zal schrijven. Ook plaats ik geen weekoverzichten. Men hoeft niet te weten wat ik dag na dag uitspook, ook al is dat totaal niet interessant. Ik probeer er een leuke mix van te maken met reviews en dergelijke, maar blijf de balans lastig vinden.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Ik heb precies hetzelfde als jij. Ik overleg dus ook met mijn man. Het is heel verleidelijk te veel te delen omdat je soms vergeet wie er allemaal mee leest.

  • Loes |Gewoon iets met Loes
    3 jaar ago

    Ik blog ook best heel persoonlijk. Maar zoals iedereen eigenlijk al wel een beetje schrijft, let ik wel op wat ik allemaal deel. Zo kun je bijvoorbeeld weinig over mijn werk vinden op mijn blog, want dat wil ik bijvoorbeeld echt heel erg gescheiden houden. Ik plaats ook foto’s van mijn kinderen. De hele discussie die daarover online is te vinden, daar doe ik niet aan mee. Ik vind dat je in de 21e eeuw er niet helemaal aan ontkomt om je kinderen ook online te vinden. Hoe erg is dat nou eigenlijk? (Oh wacht, nu start ik zelf de discussie…) Maar goed, dat is mijn mening en ik voel me hier prettig bij. Ik vind het bij jou goed zo: ik vind het altijd erg leuk om ook persoonlijke dingen te lezen. Dat is (o.a.) wat me aan jou blog heeft gebonden.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Dat is leuk om te horen Loes! En goed dat je niets van je werk deelt. Wat je van je kinderen deelt, is een beslissing die iedere ouder voor zich neemt.

  • Anita
    3 jaar ago

    Ik deel maar sporadisch persoonlijke dingen en dan ook alleen de zaken die ik de mensen in mijn omgeving ook zou vertellen. Ik ga er heel bewust mee om, zodat ik hier niet op aangesproken kan worden of mensen zaken van mij weten die ik eigenlijk niet zou willen dat ze dat wisten. Bloggen is een uitlaatklep maar niet helemaal op die manier voor mij.
    Ik twijfel soms om meer persoonlijk en de diepte in te gaan maar blijf het toch maar doen op de manier waarop ik het nu doe. Zo kan ik mensen die meelezen waarvan ik het niet weet, toch recht in het gezicht aankijken zonder mij te schamen voor mijn online uitingen.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Op zich vind ik dat jij al best persoonlijke dingen deelt… Dat past ook bij je blog trouwens.

  • Jantine
    3 jaar ago

    Ik blog ook best persoonlijk, maar let wel op wát ik schrijf. Er zijn dingen die ik gewoon niet benoem, omdat ze voor een stigma kunnen zorgen. Of, zoals in mijn blogpost van vandaag schrijf ik niet dat een van mijn dromen is dat ik ooit graag moeder wil worden – ik ben aan het solliciteren, en al mogen ze je er niet op afwijzen, het gebeurt wel, en voorlopig zitten kinderen er toch niet in. Dat ik eigenlijk graag een boek wil schrijven mag van mij dan weer iedereen weten. Dat ik wel eens onzeker ben over belangrijke dingen ook, want dat heeft uiteindelijk (bijna) iedereen wel.

    Om te lezen vind ik persoonlijke blogs ook erg fijn, al merk ik wel dat ik bij te negatieve blogs afhaak. Dan kunnen ze heel eerlijk zijn omdat iemand depressief is of zo, maar ik heb er zelf niets aan.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Dat lijkt me inderdaad wel verstandig, om dat niet te benoemen.

  • Yust
    3 jaar ago

    Ik vind dat jij het goed doet, niet te veel. En toch vind ik het leuk om te lezen over je verhuizing en andere levensvreugdes of niet.
    Ik heb 1 keer iets gedeeld wat heel persoonlijk was, mijn levensverhaal hoe ik aan ptsd ben gekomen. Het heeft gelukkig geen narigheid gegeven.
    Verder komt er in mijn artikelen wel af en toe een persoonlijk regeltje of zo.
    En ik let ook op, meer dan vroeger.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Ik kan me voorstellen dat het in jouw geval nog lastiger is. Maar ik vind de balans bij jou ook mooi. Absoluut niet te veel.

  • Kim | Kimsbloglife
    3 jaar ago

    Interessante let’s talk weer. Ik lees het liefst persoonlijke blogs en schrijf zelf ook het liefst persoonlijke artikelen, maar ik twijfel er ook wel eens over of het een goed idee is… Ik heb ook al meegemaakt dat ik op mijn nieuw werk kwam en dat collega’s mijn blog al hadden gelezen en al een bepaald oordeel over mij hadden, dat was niet zo fijn. Maar verder heb ik er gelukkig nog geen nare dingen mee meegemaakt, dus ga ik er voorlopig gewoon mee door.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Dat lijkt me hartstikke vervelend. Dat heb ik gelukkig nog niet gehad, wel andersom.

  • Desirée
    3 jaar ago

    Ik deel regelmatig persoonlijke dingetjes, vooral op social media nog wat meer dan op mijn site, maar ik denk hier wel heel bewust bij na omdat ik ook aan onze privacy denk en het www niet alles hoeft te weten. Ik vind de balans bij jou hierin ook erg goed, vind het altijd leuk om wat persoonlijks van de persoon achter de site te weten te komen maar hoef ook niet àlles te weten tot in elk detail 😉

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Nee precies, die details bespreek ik wel face to face met m’n echte blog buddy’s… 😉

  • Elisabeth
    3 jaar ago

    Voor mij is mijn blog echt mijn uitlaatklep. Heel persoonlijk en heel eerlijk ben ik er. Ik merk dat ik het bloggen gebruik als een soort surrogaat sociaal leven, want met een klein kindje en een man die vaak werkt s avonds en in het weekend, is dat n btje weg….

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Ook dat ken ik. Ik heb door mijn blog ook ontzettend veel mensen leren kennen, dus op zich kan een surrogaatleven zich ook weer in je echte leven gaan verweven.

  • Michella
    3 jaar ago

    Ik heb net als jij een aantal jaar gelifeblogt, maar ben toentertijd gestopt toen ik aangesproken werd op de dingen die ik schreef door enerzijds een vervelende ex en anderzijds iemand die nog wat geld van mij kreeg. Beiden deden dit op een hele nare manier die me toen erg raakte en waardoor ik niet meer zo goed durfde te schrijven.

    Mijn foodblog probeer ik wel persoonlijk te houden, maar zonder dat ik m’n hele leven op straat gooi. Voelt heel prettig, maar soms voelt het ook wel hypocriet. De blogs en verhalen die ik zelf graag lees zijn namelijk vaak tóch weer die hele persoonlijke

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Het is ook een lastig dilemma. Maar je moet gewoon doen wat voor jou goed voelt.

  • Maai
    3 jaar ago

    Interessant stukje. Ik denk er veel over na en ben de afgelopen jaren veel minder gaan delen. Zeker nu de kinderen ouder worden. Maar nog steeds persoonlijk. Alleen is wat ik schrijf wel echt maar niet ons hele leven. Dat vergeten mensen wel eens. Ik hoorde wel eens dat het zo jammer was dat ik in een hele zware periode bijna alleen maar positieve stukjes deelde, dat dat het minder echt maakte. Het is vast herkenbaar af en toe voor mensen maar een blog vol onzekerheid en negativiteit haak ik zelf ook snel af. Wat je zegt, soms kan het ook te veel zijn…

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Ja precies. Ik merk ook dat ik juist niet meer doorklik op berichten van mensen die proberen te scoren met verdriet. Het zijn ook altijd dezelfden. Reuze oninteressant.

  • Jacqueline
    3 jaar ago

    Ik blog best persoonlijk, maar toch binnen mijn grenzen. Andere personen in mijn leven noem ik niet bij naam en ze staan niet herkenbaar op foto’s. Voordat ik iets plaats waar zij betrokken bij zijn geweest, bedenk ik me of ze dat over 5 jaar nog steeds leuk vinden om over zichzelf terug te lezen. Zeker als het om mijn kinderen gaat.

    Ik werk als docent in het mbo, dus ben me bewust dat mijn studenten en collega’s alles mee kunnen lezen en het ook tegen mij gebruikt kan worden. Dat is voor mij ook een reden om niet elk detail van mijn aandoening te delen, ook al is die aandoening wel de focus van mijn blog.

    Persoonlijke blogs vind ik ook leuk om te lezen, vooral als er van alles gebeurt in het leven van diegene, of als ik me kan herkennen in het verhaal.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Als docent is het nog eens extra oppassen geblazen, lijkt me. Goed dat je daar bewust mee bezig bent.

  • sunny mama
    3 jaar ago

    Juist om die redenen blog ik onder een pseudoniem. Ik vind het idee dat ik niet weet wie mijn blogs allemaal lezen, maar dat zij wel veel over mij weten, toch een beetje griezelig. Maar ook wanneer je blogt onder een pseudoniem weten mensen je te vinden. Je hoeft maar tegen één iemand in je vriendenkring te zeggen dat je een blog hebt en hoe dat blog heet en vervolgens weet je hele vriendenkring (en vast ook wel mensen daarbuiten) van je blog.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Ja hoor. Daar weet ik alles van. Als je een foto van jezelf deelt, ben je sowieso niet anoniem meer.

  • Josan
    3 jaar ago

    Een terechte vraag, het is iets waar ik ook nog steeds mee worstel. In mijn achterhoofd houd ik er wel rekening mee niet alles online te gooien. Maar ik merk wel dat waar ik al geen moeite meer me heb re delen voor mijn man bijvoorbeeld wel al een grote stap is. Dat is toch een soort van reality check. Zeker als het om de kinderen gaat, ben ik liever voorzichtig dan te open.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Persoonlijke dingen overleg ik altijd eerst met mijn man en mijn beste vriendinnen. Er zijn best wel wat dingen niet online gegaan. Ik vind dat je met je omgeving rekening dient te houden. Zij kunnen ook op jouw blogs aangesproken worden.

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.