TOP
personal training
Column

Personal Training

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Met mijn oordopjes in het tv’tje op de loopband ben ik gebiologeerd het journaal aan het kijken. Het valt me pas na ongeveer een halve minuut op dat de vrouw die fanatiek achter me staat te wuiven dat doet om mijn aandacht te trekken.
“Ja”, zeg ik licht gegeneerd. “Wat is er?”
“Mijn klasje is leeg”, roept ze joviaal. “Het zal het mooie weer wel zijn, maar er is maar een iemand komen opdagen”, legt ze uit terwijl ze naar een meisje in een rose pakje wijst. “En nou vroeg ik me dus af of jij misschien mee wilt doen, want het werkt motiverender als je met meer bent”.
“Oh okay”, antwoord ik terwijl ik om me heen kijk of ze geen andere potentiële slachtoffers had kunnen aanspreken. Maar ik zie alleen maar mannen model Inloopkast, Bulldog of Wolkenkrabber.
“Ik ben niet zo goed in Aerobic klasjes”, zeg ik verontschuldigend terwijl ik visioenen krijg van mezelf stuntelend in Aerobic klasjes. Visioenen van vroeger dat ik in de spiegel het hele klasje synchroon zag bewegen en ik zelf elke keer een maat te laat was.
“Het is geen Aerobics hoor”, antwoordt de lerares teleurgesteld doch motiverend tegelijk. “Het is stepshape. En zie het gewoon als personal training. Misschien kan ik je nog wat tips meegeven”.
Ik kijk naar de lerares en dan naar het meisje in het rose pakje. ‘Och’, denk ik. ‘Kwaad kan het niet. En als er maar twee mensen zijn dan valt het uit de maat lopen minder op. Dan zou het bij wijze van spreke nog die ander kunnen zijn die uit de maat loopt’.
“Goed”, zeg ik. “Ik doe mee” en ik spring tegelijkertijd van de loopband af.
“Fijn”, roept de Stepshape lerares.

Dan loop ik naar het zaaltje en voelt het als ik door de deur loop alsof ik een abattoir inloop. Het meisje in het rose pakje staat al bij haar plankje en glimlacht naar me.
De lerares zet muziek op en begint te springen. En ik. Ik spring mee. Ik probeer alle oefeningen zo goed mogelijk te doen. Af en toe lijken mijn armen in de knoop te komen en struikel ik over mijn benen, maar voor de rest gaat het best okay.
En dan….. Komen de gewichten tevoorschijn. En moeten we gaan springen mét gewichten. En dat vind ik dus niet zo grappig. Want dat kan ik voor geen meter. Het zijn maar hele lullige gewichtjes maar ik krijg ze nauwelijks boven mijn middel opgetild. Op een gegeven moment verlies ik de controle over een van de gewichtjes, vliegt die door de lucht en landt die net niet op de tenen van het meisje in het rose pakje.
Gelukkig ziet ze niet dat ik enorm bloos, want ik ben al zo rood als je maar kan zijn van het vele springen, zwaaien en mezelf martelen.

‘Dit is de hel’, prent ik mezelf in onderwijl kijkend naar de lerares die op en neer springt met de gewichten op en neer in de lucht, er uit ziet alsof ze nog totaal niet bewogen heeft, terwijl ik er uit zie alsof mijn hoofd elk moment van mijn romp kan vallen. Overigens zou dat niet eens zo’n probleem zijn want mijn haar heeft echt the baddest hairday ever en kroest alle kanten op.
“Doooorrrrrgaaaaan”, roept de lerares overenthousiast met een enorme glimlach.
‘Hoe’, vraag ik mezelf af en tegelijkertijd vervloek ik mezelf. ‘Waarom ben ik hier aan begonnen? Ik ben toch niet suïcidaal? Waarom laat ik me hier in praten? Waarom? Waarom? Waarom?”
“Jullie doen het heel goed. Fantastisch!”
‘Pinokkio’, denk ik en ik twijfel of ik niet een hartaanval aan het krijgen ben.

En dan is de les opeens afgelopen. Het langste uur uit mijn leven was toch opeens heel snel gegaan.
“Dat viel mee hè”, zei de lerares terwijl ze me een schouderklopje geeft.
Ik knik van ja, maar bedoel nee. Praten kan ik niet meer. Gevoel in mijn armen en benen kan ik niet ontdekken.
“Morgen geef ik weer les. Om vier uur. Als je zin heb?”
“Misschien een andere keer”, hyperventileer ik. “Als ik weer gevoel in mijn lichaam heb”.
De lerares giegelt.

In de kleedkamer draai ik me half om en kijk ik in de spiegel of ik al extra armspieren heb gekregen.
Dat blijkt niet zo te zijn.
Het meisje in het rose pakje glimlacht naar me en legt uit dat je zo’n eerste les vooral heel veel energie verbrandt. Ja dat heb ik gemerkt ja.

Als ik naar huis wandel, passeer ik de bakker en koop ik daar twee kaascroissantjes. Je moet toch ergens heen met je energie?

* Deze column verscheen op 19 maart 2009 op mijn vorige blog. Een vriendin van mij vertelde me vorige week dat ze het zo jammer vindt, dat mijn oude columns niet meer te lezen zijn, dus ik heb besloten er af en toe een te recyclen.

** Credits foto: stevepb via Pixabay.

 

SaveSave

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.