TOP
personal peaks 32 beschuit met muisjes
Personal

Personal Peaks 32; de droom die uitkwam

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Ja, hallo, daar ben ik weer. De meesten van jullie weten het al, wij gingen afgelopen maand onze zoon ophalen in de VS. Dus je begrijpt het al; deze Personal Peaks staat volledig in het teken van de afgelopen maand. Ik ga (proberen) heel kort (te) vertellen wat er de afgelopen maand zoal gebeurd is, maar over bepaalde dingen wijd ik niet al te lang uit, omdat daar nog columns over verschijnen. Benieuwd naar mijn afgelopen maand? Ik laat het je zien in deze Personal Peaks 32Fasten your seatbelts, want ik neem je mee naar de US of A (en dat rijmt, hoera!).

Blauwe Plekken

personal peaks 32 RobinOp een woensdagochtend werd ik gebeld, het was S., de dame van ‘ons’ adoptiebureau, ik heb er al over geschreven, op zich wist ik toen ik haar naam zag staan, welke boodschap ik ging krijgen en dat was ook zo. Er was op zondag een jongetje geboren, zijn biologische moeder had besloten dat ze absoluut niet voor hem kon gaan zorgen, had niemand in haar omgeving die dat wel zou kunnen doen en wilde dat hij een goede toekomst zou krijgen en niet in de Amerikaanse foster care terecht zou komen. Ze had ons al uitgekozen om hem die toekomst te gaan geven en ze zou zelfs dezelfde dag al de afstandsverklaring gaan tekenen. Mark stond op Schiphol omdat hij onderweg was naar het buitenland voor een zakelijke meeting en trillend belde ik hem op om hem het nieuws te brengen. Ik was doodsbang dat hij al in het vliegtuig zou zitten, maar gelukkig nam hij op. Om vervolgens te denken dat ik een grap met hem uithaalde. Nee, gelukkig niet zeg. Maar goed, vanaf dat moment stond ons leven totaal op z’n kop. We gingen naar de VS… onze langgekoesterde droom kwam uit. Het ging gewoon gebeuren. Mijn armen zaten onder de blauwe plekken omdat ik mezelf best vaak geknepen heb. Was het echt waar?

Stress

personal peaks 32 valley forge parkIk zal je niet vermoeien met de hobbels die toch nog genomen moesten worden, want achteraf doen die er niet meer toe. Wat ik je wel kan vertellen, was dat de weken die volgden nog al zenuwslopend waren. Die weken heb ik er best wat grijze haren en rimpels bij gekregen, maar ook die, neem ik nu voor lief. De vlucht stond met een optie op zaterdag 2 juli. Vrijdag 1 juli moesten we om 16 uur uiterlijk aan het reisbureau doorgeven of we zaterdag zouden afreizen of niet, gelukkig was het reisbureau zo vriendelijk toch te boeken en zelf het risico te nemen op een annulering, want we kregen pas vrijdagmiddag om 17 uur de echte officiële toestemming van het ministerie.

Philadelphia

personal peaks 32 valley forge schuykill riverMaar we konden dus wel weg op zaterdag en zaterdagavond laat arriveerden we dan ook in Philadelphia waar we de volgende dag onze zoon zouden ontmoeten.

Als je je afvraagt; ‘wat doen die natuurfoto’s tussendoor’. Dat zijn foto’s van het National Park waar we een appartement geboekt hadden. De eerste week trouwens niet, want toen zaten we in hotel (dat was ruk, maar dat terzijde), later zaten we in een prachtig appartement dat midden in een natuurpark lag. Philadelphia heeft echt prachtige natuur namelijk. En het is ook een prachtige stad, maar op wat officiële afspraken na, zijn we niet echt in de stad geweest. Dus ik fiets stiekem wat natuurfoto’s tussendoor, anders liggen die ook maar zo nutteloos op de plank ongebruikt te wezen.. 😉

Amerikaans Paspoort

personal peaks 32 amerikaans paspoortOp zaterdag was het dan zo ver; we mochten Robin ontmoeten en ophalen. Hier vertel ik je in een aparte column meer over. Maar lang verhaal, kort verhaal, in de weken die daarop volgden, kregen wij de tijd om hem te leren kennen, om aan elkaar te wennen en om af en toe naar een officiële afspraak te gaan om de adoptie verder af te wikkelen. In eerste instantie zouden we 5 tot 6 weken in de USA moeten blijven, vooral ook omdat het een vakantieperiode was en je normaliter 30 dagen in de staat moet blijven. Op de een of andere rare manier bleken die regels voor ons opeens niet te gelden en mochten we na 2 weken al afreizen naar Nederland. Robin kreeg zijn Amerikaanse paspoort en we mochten weg. We besloten toch nog een weekje extra te blijven, omdat we het appartement toch al geboekt hadden en ons dat wel zo relaxt leek.

Valley Forge Park

personal peaks 32 monument valley forgeDat was een goede keuze, want toen kon het grote genieten echt beginnen. Lekker wandelen door het Valley Forge National Park. Echt een aanrader als je ooit in Pennsylvania bent. Mijn hele familie woont aan de westkust van de VS, maar de oostkust is ook echt de moeite waard. Zoals je ziet, staan er ook best wat historische gebouwen en monumenten. Philadelphia is een van de oudste steden van Amerika.

personal peaks 32 verlaten hutjeAls je met zijn drieën in het buitenland zit, kun je ook echt van elkaar genieten en aan elkaar wennen. Je wordt namelijk niet gestoord door onverwacht bezoek of zo. Bovendien zit je in een andere tijdszone, wat toch ook betekent dat er echt minder prikkels zijn. Ik had geen 4 of 3 G op mijn telefoon, er is bijna nergens wifi, en juist in zo’n intense periode is dat ECHT heerlijk. Lekker met zijn drieën. Lekker met mijn mannen. Lekker met mijn gezin.

(En dan kom je tijdens het wandelen zo maar zo’n verlaten huisje tegen).

De Terugreis

personal peaks 32 in het vliegtuigOverigens zaten we tegelijk met een ander Nederlands stel in Philadelphia. Hun zoontje was op dezelfde dag geboren als Robin en omdat het adoptiebureau dacht dat we het wel met elkaar zouden kunnen vinden, stelden ze ons aan elkaar voor. Ik heb maar zelden meteen zo’n klik met mensen gehad. We gingen samen eten in hun huurhuis en na 3 minuten stonden we al gierend van het lachen aan de keukentafel met z’n vieren terwijl onze kleine mannetjes heerlijk lagen te maffen in hun reiswiegjes. We hadden dan ook wel wat gemeen natuurlijk…Het was heel fijn een ander stel daar te hebben en ook om ze hier te hebben, want we hebben nog veel contact.

Zij gingen een week eerder terug dan wij. Ik had best wel tegen de vliegreis opgezien, maar gelukkig hadden zij ons gebeld om ons gerust te stellen, omdat de reis bij hun ontzettend goed was verlopen. Uiteindelijk was de terugreis bij ons ook heel ontspannen. Robin was heel relaxed en lag tijdens het stijgen en dalen lekker op zijn speen te sabbelen. We hadden een stoel tussen ons in gekregen waar zijn Maxicosi op stond, maar hij heeft ook veel bij ons op schoot gezeten. Heerlijk! Op de foto hierboven zie je me dan ook volledig moe, maar ook intens gelukkig. Want hoe fijn het was om in de US te zijn, naar huis gaan, was toch ook wel heel lekker.

Thuiskomen en Landen

personal peaks 32 robin boxEn dan kom je thuis en dan krijg je een ENORM warm welkom. Echt een warm bad. Het begon al op Schiphol waar twee van mijn beste vriendinnen een video boodschap hadden ingesproken die daar werd afgespeeld. We hadden expliciet gevraagd of er geen welkomst comité op Schiphol zou staan en thuis zou er alleen wat familie langskomen. Thuis bleken er ook tig kaartjes en cadeautjes bezorgd, zelfs van wat lieve lezeressen van Dejlig! Waarvoor ontzettend veel dank, echt zo ontzettend lief, niet te doen zo lief.

Het was heerlijk om met Robin ‘thuis’ te komen en hem in zijn wiegje en box te zien liggen. Maar met het landen ging het wat minder soepel. In de VS was er geen afleiding, maar hier natuurlijk wel. Bezoek, telefoon, normale dagelijkse dingen die geregeld moeten worden, de huisdieren die verzorgd moeten worden (niet erg, want die hadden we natuurlijk ook gemist), maar toch. Bovendien komt Robin hier met een Amerikaans paspoort binnen en wachten ons nog wat officiële toestanden hier en moesten er wederom documenten ingevuld worden en ga zo maar door.

Bezoekregels

personal peaks 32 flesje gevenEn het allerbelangrijkste is toch wel dat dit kleine mannetje ook nog even moest landen. In Philadelphia was het 35 – 40 graden (ja, ik heb jullie wel zien zeuren over de hitte en daar moest ik dan wat om gniffelen), dus hier was het opeens veel kouder. Bovendien zaten we daar letterlijk en figuurlijk in een coconnetje in de vorm van een twee kamer appartement en wonen we hier opeens in een groot huis, waar er ook nog allerlei vreemde mensen met andere stemmen binnen komen wandelen. Om hem daar een beetje tegen te beschermen, hebben we wel wat bezoekregels ingesteld. Niet te veel bezoek tegelijkertijd, sowieso niet te veel bezoek (voorlopig alleen familie en beste vrienden), niet te lang en niet te vaak en ga zo maar door. Hoe trots we ook op hem zijn en hoe graag we hem willen laten zien, merken we toch dat het voor hem echt beter is om veel rust om zich heen te hebben. Het is allemaal al veel genoeg.

De Glimlach van je Kind

personal peaks 32 wandelen duinenDus we proberen langzamerhand het dagelijkse leven op te pakken en onze draai en schema’s te vinden. Dat is soms nog best lastig, want dan wil ik bijvoorbeeld gaan werken tijdens Robin’s middagdutje, maar dan besluit meneer dat zo’n middagdutje die dag helemaal geen goed idee is. Nou ja, dan niet, dan gaan we toch lekker wandelen in de duinen… Ik vind het allemaal prima. Ik ben namelijk stapelverliefd, tot over mijn oren hoteldebotel, madly in love op hem. Ik geniet van elke poepluier, elk windje, elke boer. Het maakt me niet uit dat ik ’s nachts op moet. Elke moeder vindt haar eigen kind het mooist, maar de mijne is dat ook ECHT. Hij heeft echt een modellen carrière in het verschiet. Bovendien is hij natuurlijk ook al enorm ‘voor’. Ik vind het echt de knapste en leukste baby die er is en sinds hij naar me is gaan glimlachen, weet ik zeker dat het nooit meer goed komt. Ik had me voorgenomen me niet door mijn kind te laten gaan inpakken, maar toen had ik die glimlach nog niet gezien. Want echt… zo’n glimlach.. die maakt alles goed. Elke off day, elk slaapgebrek, elke huilbui (hij huilt trouwens bijna nooit lang) en elke angstaanval van ‘doe ik het allemaal wel goed’. Ik doe het allemaal goed. Mijn kind glimlacht naar me.

En daarmee ben ik aan het einde gekomen van deze hele lange Personal Peaks. Maar dat mocht ook wel, want ik had er 4 overgeslagen! De komende tijd ga ik proberen weer meer blog artikelen te plaatsen, dus dan weet je dat je Dejlig weer kan meenemen in je dagelijkse rondje.

Ik wil iedereen ontzettend bedanken voor alle lieve reacties, mailtjes, tweets, kaartjes, cadeautjes etc. etc. Echt ontzettend fijn om te zien hoeveel lieve mensen, leuke lezers en fijne blog collega’s er zijn. Nogmaals dank. Jullie zijn de besten!

Hoe gaat het met jou? Heb je nog wat leuks mee gemaakt? Al op vakantie geweest? Wil je verder nog iets kwijt over deze Peaks? Ik ben benieuwd!

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

 

SaveSave

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.