TOP
partner met een ander kleurtje
Lifestyle

Een partner met een ander kleurtje. 3 vrouwen vertellen…

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Als je een kindje gaat adopteren dan moet je een cursus volgen en over allerlei dingen nadenken waar de meeste mensen nooit bij stil hoeven te staan. Bijvoorbeeld hoe we ermee  om zouden gaan als ons kindje wellicht een ander kleurtje krijgt. Hoe zouden onze families dat zien? En hoe zouden onze vrienden dat vinden? Wat willen we gaan doen om het kindje zich niet gediscrimineerd te laten voelen. Mijn man en ik, zelf allebei kinderen van mixed couples en in het bezit van een behoorlijk gekleurde vriendengroep, vonden dat in eerste instantie wat overdreven. Maar hoe langer we er over nadachten, vroegen we ons toch een aantal dingen af. Ook door ervaringsverhalen van andere adoptie ouders. Wij Nederlanders denken wel zo ruimdenkend te zijn, maar is dat ook daadwerkelijk zo? En hoe ervaar je het zelf als je partner een andere etnische achtergrond heeft als jij? Ik vroeg het aan 3 vrouwen en zij vertellen vandaag hun ervaringen. Hoe reageerden hun vrienden en familie? Krijgen ze wel eens rare opmerkingen? Hoe zien ze het zelf dat hun partner een andere kleur/achtergrond heeft en wat zijn de positieve en negatieve aspecten van een gemengd stel zijn?

Een partner met een ander kleurtje. 3 vrouwen vertellen..

partner met een ander kleurtje annemiekeAnnemieke (40) woont in Heemstede. Ze is getrouwd met Sanj, een van oorsprong Indiase Brit. Hun kinderen, twee meisjes, zijn 7 en 9 jaar oud. An geeft leiding aan de Biotherapeutics Value afdeling van een groot Amerikaans farmaceutisch bedrijf.

‘Ik heb mijn partner leren kennen in Brussel, tijdens een internationale meeting van het farmaceutische bedrijf waar we destijds allebei voor werkten. Sanj was internationaal marketing manager van een antidepressivum, ik was in Nederland verantwoordelijk voor de medische strategie voor dat middel. Ik had daarna aansluitend een vakantie en op de weg terug ben ik langs hem gegaan.

Vrienden reageerden niet anders omdat hij een Indiase achtergrond heeft. Mijn Nederlandse ouders maakten zich wel even zorgen over zijn wellicht wat conservatieve denkbeelden over vrouwen en vrijheid, maar na hem ontmoet te hebben vonden ze hem vooral heel Brits! Zijn Indiase familie, en dan met name zijn generatie, die allemaal getrouwd zijn binnen de Indiase gemeenschap, reageerde grotendeels nieuwsgierig en open/tolerant. De oudere generatie zoals zijn moeder had er vast meer moeite mee. Indiase vrouwen worden, zodra ze getrouwd zijn, lid van de familie van hun man en trekken er ook vaak bij in (met name in het eerste jaar). De pasgetrouwde vrouw staat vervolgens in hiërarchie onder haar schoonmoeder en treedt haar tegemoet op een wat (in onze ogen) onderdanige manier. Sanj en ik woonden al samen in Duitsland, en later is hij met mij naar Nederland verhuisd. Dat zal wel even slikken geweest zijn, al is dat destijds niet zo uitgesproken.

Ik heb wat dingetjes onderschat, niet zozeer voor wat betreft Sanj zelf, maar de toch wel wat conservatievere cultuur van zijn familie. Indiase vrouwen hebben andere gedragsregels dan de mannen, voor wat betreft uitgaan, werken, en taakverdeling qua huishouden en kinderen. Het is een beetje alsof je teruggaat naar de jaren vijftig, maagdelijkheid is ook nog wel een ding. Niemand is open over het hebben van een relatie voor dat er een huwelijk is aangekondigd en er wordt nog flink gekoppeld en eindeloos thuis gewoond. Dus wanneer ik dingen vertelde zoals destijds mijn appartement in Amsterdam, waar ik mijn ex had uitgekocht, of mijn studententijd (gekuisde versie) merkte ik dat ze schrokken en niet reageerden. Mijn vader begon zijn speech over mij op ons huwelijk met: “There have been many…” en noemde dat je het feit dat ik een Dr. titel heb, als bruidsschat kan zien. Achteraf denk ik wel eens, o mijn God, die arme mensen, wat is ze toen overkomen. Ik heb altijd evenveel of meer gewerkt dan Sanj en onze rolverdeling is gelijkwaardig in alle aspecten, dat is voor zijn zus en moeder ook wennen. Vrouwen mogen best werken, maar horen zich wat meer om de kinderen en huishouden te bekommeren dan de man. Hindoe-vrouwen drinken over het algemeen ook niet of nauwelijks, al hebben ze voor mij wel altijd een prima fles witte wijn staan!

Of ik wel eens vreemde reacties krijg? Toen we een Armeense oppas hadden, zagen ouders van de peuterspeelzaal mij wel eens aan als de oppas, als ik een keertje zelf de kinderen kwam halen. “De moeder vindt het goed als ze komt spelen,” hoorde ik dan. Wildvreemden durven ook van alles te vragen. Of ze geadopteerd zijn, en hoe ze zulke donkere ogen kunnen hebben. Als ze vragen: “Waar komt de vader vandaan?” heb ik er ook wel eens lol in om “Engeland” te antwoorden. De kinderen krijgen geen rare reacties. Wel veel complimenten, ze groeien op in een erg blanke omgeving.

Zoals wel vaker in relaties, vind je de verschillen in het begin voornamelijk interessant, maar diezelfde verschillen kunnen later juist irritaties of onbegrip opwekken. Kleur maakt daarbij volgens mij helemaal niets uit, maar meer de verschillende achtergronden, religieuze opvattingen en manieren van denken, zoals ook zou gelden voor een gemengd stel uit Zweden/Italië. Het positieve is dat je kinderen daardoor op jonge leeftijd kennismaken met heel verschillende culturen, en dat kan alleen maar handig zijn voor later!’

partner met een ander kleurtje geertjeGeertje (30) woont in Ede met haar man en dochtertje Sarah. Sarah is net 2 geworden. Op dit moment werkt ze niet (afgekeurd) maar van oorsprong is Geertje verpleegkundige en heeft ze jarenlang op de Cardiologie afdeling gewerkt. Ze heeft een eigen persoonlijke blog op www.lifesabout.nl, waar ze dagelijks artikelen of video’s plaats over haar leven en het leven.

‘In 2007 hebben we elkaar ontmoet bij de plaatselijke bioscoop waar we allebei met vrienden waren. Hij viel mij meteen op en ik hem. Na afloop van de film hebben we kort gekletst en telefoonnummers uitgewisseld. De dag erna hebben we een terrasje gepakt en hadden we onze eerste echte date.

Mijn familie en vrienden reageerden heel positief en enthousiast, ze vonden het niet gek of raar dat ik thuiskwam met een Antilliaanse man. Ik heb altijd (donker)blonde vriendjes gehad, maar dit was ook prima. Het klikte ook meteen.

Voordat wij een relatie kregen, heb ik er nooit goed over nagedacht hoe het zou zijn met een man met een andere huidskleur. Ik verwachtte geen problemen tussen ons of onze familie, mede ook omdat Curaçao bij Nederland hoorde en hij gewoon Nederlands sprak en Katholiek is opgevoed. Het enige waar ik aan dacht bij hem was het vooroordeel dat Antillianen lui kunnen zijn. Maar dat is absoluut niet zo, hij werkt heel hard en steekt de handen uit de mouwen. Wel gaat hij relaxter om met tijd, iets waar ik mij nog weleens aan kan ergeren maar dan denk ik achteraf ‘hij heeft eigenlijk wel gelijk’.

Ik heb wel eens een rare reactie gekregen. In het begin van onze relatie vroeg een vage kennis mij ‘wat ik met die zwarte moest’. Ik stond perplex en heb niet eens geantwoord. Dat is eigenlijk de enige echte vreemde reactie die ik heb gehad. Wel zie ik soms mensen naar ons kijken als we bijvoorbeeld door het centrum lopen. Het blijft toch iets bijzonders of zo. Sarah heeft nooit een vreemde reactie gehad, iedereen vindt haar zo mooi en lief en ze zijn dol op haar bos met zwarte krullen.

Positief aan een gemengde relatie is dat je verschillende denkwijzen leert over het leven, verschillende levensverhalen hoort. Maar ook het eten vind ik heel leuk om te proeven en te ontdekken. Wat betreft het geloof of afkomst is er niet heel veel verschil omdat het leven op de Antillen best veel lijkt op dat van Nederland. Wel heeft mijn man vaak mijn ogen geopend wat betreft de houding van Nederlanders. Wij zijn heel erg bezig met de tijd en zijn heel erg op onszelf. Antillianen hebben de deur altijd open staan voor een ander, ook onverwachts bezoek is meer dan welkom. Hier voelen we ons ongemakkelijk. Ook is familie voor hun nog belangrijker dan voor ons. Bejaardenhuizen kennen ze daar niet. Je zorgt hoe dan ook in de meeste gevallen zelf voor je ouders. En dat vind ik eigenlijk wel heel mooi, ik denk dat wij Nederlanders een stuk egoïstischer zijn en meer rekening houden met onszelf in plaats van met een ander.’

partner met een ander kleurtje mary-louMary-Lou (33) is eeuwig verloofd met Benjamin. Hij heeft haar twee jaar geleden in Venetië gevraagd en voorlopig gaan ze nog niet trouwen. Samen hebben ze twee kinderen. Mila van drie en Bas is 6 maanden oud. Naast een kantoorbaan van 32 uur blogt Mary-Lou op mamaLou blogt.

‘Ongeveer 6 jaar geleden heb ik Benjamin via een Tinderachtige website leren kennen. Yes, No, Maybe heette dat. Internetdaten was toen niet zo gewoon en ik vond het in het begin best genant.

Hoe mijn familie reageerde? Eigenlijk niet zo heel verbaasd, maar in eerste instantie wel achterdochtig naar hem toe. Dit had niets met hem, maar alles met een vorige relatie te maken. Toen ze hem leerden kennen is het heel snel bijgedraaid. Door zijn familie ben ik meteen met open armen ontvangen.

Voordat wij een relatie kregen, had ik er eigenlijk niet bij stil gestaan hoe dat zou zijn, in mijn familie ben ik ook niet de enige in een interraciale relatie.

In het begin werden we weleens op straat raar of afkeurend aangekeken door mannen van mijn nationaliteit. Ik heb me hierdoor nooit laten leiden. Onze kinderen hebben nog geen vreemde reacties gekregen, maar ze zijn ook nog zo jong. Sinds we weg zijn uit de stad zijn ze de enige op de kinderopvang met een kleurtje. Tot de verhuizing was ik er niet mee bezig, vergeleken met mij vind ik ze ook gewoon blank. Nu mijn referentiekader veranderd is, vallen ze wel op tussen blond haar met blauwe ogen kindjes.

Het verschil in gebruiken van vooral onze families zou negatief opgevat kunnen worden, maar wij vinden het vooral hilarisch eigenlijk. Zoals toen mijn dochter 1 jaar oud werd. Het begon al met het huren van het zaaltje, Benjamin zag daar de noodzaak niet van in. Zeker vanuit mijn achtergrond was een eerste verjaardag iets wat groots gevierd moet worden. Benjamin vindt dit soort dingen al snel overdreven, maar als ik gelukkig ben is hij dat ook dus de zaal werd gehuurd. Er was eten en natuurlijk een taart. Volgens antiliaans gebruik werd die echter pas na het eten aangesneden. Op de tafeltjes stonden bakjes met zoutjes, nootjes en dergelijke. Familie van Benjamin die, natuurlijk stipt op tijd, kwam hadden dus koffie met nootjes, zie je het voor je? De taart stond mooi uitgestald, ze hebben er naar kunnen kijken. Omdat ze ook nog eens op tijd naar huis gingen hebben die mensen geen stukje taart van dichtbij gezien, laat staan gegeten. De kadootjes werden aangenomen en mooi neergezet, maar niet uitgepakt zoals gebruikelijk is. En sommige gasten van mijn kant kwamen pas opdagen toen het feestje eigenlijk afgelopen was. Ik heb moeten beloven dat een verjaardag als deze nooit meer zou voorkomen, haha. Wel kunnen we er smakelijk om lachen. Ook nog zoiets: bijna niemand in mijn familie drinkt koffie, dus als we op bezoek zijn mist Benjamin vaak een kopje koffie. Onderweg er naar toe maken we al grapjes erover in de trant van: lekker bakkie koffie zo.

Het is dus hier en daar aanpassen aan elkaar, maar het verrijkt en verruimt je denkwijze. Wat erg positief is. Er ging namelijk een wereld voor me open toen ik een relatie met Benjamin kreeg, de wereld van kringverjaardagen. We zijn laatst bij zo’n verjaardag zelfs tot de conclusie gekomen dat iedereen zelfs altijd op dezelfde plaats gaat zitten. En altijd over hetzelfde praat! En toch vind ik het samenzijn erg fijn en geniet van dit soort familiemomenten.

Of ik nog iets toe te voegen heb? Ja, dat we over bepaalde zaken anders denken, komt soms door de verschillende opvoedingen. Begrip hiervoor opbrengen scheelt dan een hoop. Ik ben blij met hoe wij hier onze weg in hebben gevonden. Onze kinderen krijgen hopelijk het beste van allebei mee.’

Lieve Annemieke, Geertje en Mary-Lou, bedankt voor jullie mooie eerlijke antwoorden en tips. Ik heb ontzettend genoten van jullie bijdrages en wens jullie en jullie mooie gezinnen een leven vol liefde toe.

Heb je een vraag en/of opmerking voor een van deze leuke vrouwen? Ik ben benieuwd!

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

Fotocredits uitgelichte foto: © Tamara Menzi via Unsplash. Het © van de foto’s ligt bij de geïnterviewde dames zelf.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.