TOP
over een kinderwens
Editorial Personal

Over een kinderwens en de weg naar een kind (mijn persoonlijke ervaringen)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Het is een verhaal dat ik al heel lang wil vertellen, maar tegelijkertijd is het een verhaal waarover ik vaak getwijfeld heb of ik het wil vertellen. Natuurlijk heb ik het al wel eens aangestipt, maar de echte weg, over het traject en hoe ik dat ervaren heb, waar ik tegenaan liep etc. etc. Dat heb ik hier nog nooit verteld. En dat ga ik toch doen… Want ik krijg er veel vragen over en wellicht dat iemand anders er wat aan kan hebben. Bovendien is het voor mij een manier om dit hoofdstuk ook definitief af te sluiten. Over een kinderwens en de weg naar een kind, mijn persoonlijke ervaringen. Deel 1 lees je vandaag… 

Over een kinderwens en de weg naar een kind

Ik wil graag beginnen met te vertellen dat ik ontzettend dankbaar is hoe het allemaal is gelopen. Dat klinkt misschien ontzettend raar, maar achteraf is mijn prachtige kind elke traan waard geweest. Als het niet zo was gelopen, was hij niet in ons leven gekomen en ik had hem voor geen platina, goud en diamanten willen missen. Hij is mijn alles. Zoals de quote die Natasja laatst ook plaatste op haar Instagram:

I love you because the entire universe conspired to help me find you.

– The Alchemist

Grote liefde

Als ik één ding zeker wist in mijn leven, was het dat ik moeder wilde worden. Kinderen vond ik altijd al geweldig, ik was dol op nichtjes en neefjes en later ook op de kinderen van vrienden. Ik wilde dan ook eigenlijk niet te lang wachten met kinderen krijgen, maar toen ik eindelijk een serieuze relatie kreeg, zat mijn carrière net in de lift. Achteraf ben ik blij dat ik met die relatie geen kinderen heb gekregen, maar toen die relatie over was, duurde het vrij lang voordat ik mijn man tegenkwam. Ik wilde geen concessies doen in de liefde. Om me heen zag ik kennissen in relaties stappen die later geen stand zouden houden. Dat wilde ik niet. Ik wilde een grote liefde en daar een kind mee. Of anders maar alleen. Maar ik was er van overtuigd dat die liefde zich zou aandienen.

Ja en toen die grote liefde opeens op het podium verscheen, lieten we er geen gras over groeien. Binnen 3 maanden vroeg hij me ten huwelijk en een paar maanden later trouwden we. Ik was net iets dichter bij de 40 dan bij de 30 en hoewel dat niet meer piepjong is, was er geen haar op mijn hoofd die ook maar aan de optie dacht dat het wel eens niet zou kunnen gaan lukken. Nee, dat was iets dat anderen overkwam. Mij niet. Ben je gek? Ik was hartstikke gezond, zag er veel jonger uit dan mijn leeftijd en ik was op dat moment ook nog eens sportief. Ik schaatste zelfs de alternatieve elfstedentocht. Zwanger worden dat zou een appeltje eitje zijn. Om maar in het thema van de eitjes te blijven.

LEES OOK >>> Ik ben 1 op de 6

Biologische klok

We kregen er ook best vaak opmerkingen over. Zo van: “Jullie mogen wel opschieten, de klok tikt”. Dat begrepen we natuurlijk zelf ook wel. We waren niet van plan nog even een paar jaar te gaan wachten. Vol goede moed kocht ik ovulatietests en besloten we rekening te gaan houden met bepaalde data. Je kan de natuur ten slotte wel een handje helpen.

Maar of het nou echt die biologische klok was die tikte en die ik niet echt had horen tikken, of iets anders, een zwangerschap bleef uit…

Gynaecoloog

Toch liet ik me niet opjagen. Eerst maar eens rustig trouwen. Elk voordeel heeft z’n nadeel. Kon ik tenminste een drankje drinken op mijn huwelijksdag (wat ik overigens op de dag zelf weinig deed vanwege de adrenaline rush) en ik zou ook geen gedoe hebben met mijn jurk tig keer moeten uitleggen.

Een paar maanden na ons huwelijk besloot ik toch maar naar de huisarts te gaan. Die liet er ook geen gras over groeien en stuurde me meteen door naar de gynaecoloog. Een aardige rustige man waar ik wel vertrouwen in had. Van hem moesten wij eerst beter gaan timen. Daar moesten we een paar maanden mee gaan experimenteren. Eigenlijk had ik toen al op mijn strepen moeten gaan staan. Inmiddels was ik al weer een jaar ouder en echt tijd om te experimenteren had ik niet. Na een paar maanden resultaatloos experimenteren ‘mocht’ ik eindelijk aan de hormonen.

6 maanden moest ik die hormonen gaan slikken. Achteraf bleek dat ik ze zes maanden voor niets had geslikt. Ik had deze hormonen helemaal niet mogen krijgen. In combinatie met mijn ‘beeld’ kon ik juist NIET zwanger worden met deze hormoonpillen.

6 maanden frustratie. 26 weken tranen. 182 dagen driftbuien. 4368 uren wachten op een test waarop geen kruisje zou verschijnen. Om toch nog maar nog een test te doen. Want je weet maar nooit.

262.080 minuten voor niets.

Volgende week vertel ik je hoe het verder ging.

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

Uitgelichte foto via Shutterstock.

 FacebookInstagram & Bloglovin’ ♥

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

4 COMMENTS
  • Annette
    1 maand ago

    Mooi dat je je verhaal doet. Ik voel me heel blessed met mijn twee kids die ik -voor de begrippen- vrij jong kreeg maar dat gebeurde vast met een reden omdat ik daarna lang alleen ben geweest en het er dan denk ik nooit van was gekomen.

  • Annika
    1 maand ago

    Ik had mazzel dat ik mijn man zo vroeg ben tegengekomen, en dat ik een huisarts had die ook mijn moeders traject naar een zwangerschap had meegemaakt en me meteen doorstuurde naar de gyn. Ik was toen 23, en ik kon na de tweede afspraak meteen beginnen met Clomid. Achteraf gezien is het eigenlijk heel snel gegaan en hebben we ontzettend veel geluk gehad.

  • Jacqueline
    1 maand ago

    Wat frustrerend dat je dan al die maanden voor niks met die hormonen bezig bent geweest. Was dat dan door je huisarts voorgeschreven? Het viel me op dat daarin zulke verschillen zitten. Toen ik zelf na een jaar naar de huisarts ging, moest hij het eerst nog even in zijn dikke boek opzoeken (ik was nog steeds piepjong met mijn 25 jaar en was van de eerste binnen notime zwanger), maar hij heeft me toen meteen doorverwezen voor verder onderzoek. Terwijl ik van een leeftijdgenootje in die tijd hoorde dat ze ook meteen aan de hormonen ging. Achteraf voor haar ook niet nodig geweest trouwens.

    Maar ben benieuwd naar de rest van je verhaal!

  • Jenny - IkReis
    1 maand ago

    Als ik je verhaal zo lees, kan ik niet anders concluderen dat dan ik geluk heb gehad.

    Ik werd na lang klooien door de huisarts meteen doorgestuurd naar het ziekenhuis, en na een aantal onderzoeken mochten we gelijk met IUI beginnen.

    Ik was zo bang voor het “ga het nog maar eens proberen”. Maar dat is me bespaard gebleven.

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.