TOP
over een kinderwens
Editorial Personal

Over een kinderwens en de weg naar een kind (deel 6: In therapie)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Het is al weer even geleden dat ik hier schreef over ons traject om ouders te worden. Vandaag neem ik je mee terug in de tijd en gaan we in therapie. Ik had bedacht dat het wellicht wel goed was om met iemand te gaan praten om alle gebeurtenissen te verwerken. Op zich een prima idee, maar ik weet achteraf niet wie er nou meer aan de therapie had. De therapeut of ik? 

Over een kinderwens en een weg naar een kind

Het moet ongeveer een half jaar na mijn miskraam en voor een van de eerste ivf pogingen geweest zijn dat ik bedacht had dat het goed was om met een professional te gaan praten. Maar omdat ik niemand kende die ook in een dergelijk traject zat (of dacht niemand te kennen), zocht ik zelf maar online naar een therapeut in de omgeving. Gemak dient de mens, dus ik was blij dat ik redelijk dichtbij een therapeut vond die mensen begeleidde in een vruchtbaarheidstraject/kinderwens en alles dat daar bij komt kijken.

Wat me toen ook aansprak, is dat ze zelf hetzelfde had meegemaakt. Dat leek me prettig: Praten met iemand die begrijpt waar je doorheen gaat. En dat was het in eerste instantie ook. Ik vond het fijn om met iemand te kunnen praten die me verder niet kende, die geen oordeel over me had en waar ik gewoon legitiem mijn hart kon luchten. Waar ik even lekker tegen kon klagen over ongepaste opmerkingen en gevoelloze mensen in mijn omgeving die zij verder niet kende. Dat ik kon vertellen over het feit dat ik het gevoel had dat ik in mijn eentje een strijd moest voeren, waar mijn lichaam nou niet echt bij wilde helpen. Een strijd om mijn grootste wens te laten uitkomen en waar ik nou net mijn lichaam bij nodig had. Dacht ik toen nog.

Heb je een hond?

Af en toe vertelde de therapeut ook wat over zichzelf. Over hoe zij bepaalde dingen had ervaren. “Heb je een hond”, vroeg ze op een gegeven moment nadat ik verteld had dat ik met de hond had gelopen en even lekker had gejankt toen ik in mijn eentje in het bos liep. “Heel goed”, zei ze toen ik antwoordde dat we een hondje hadden. “Een hond kan helpen in het verwerkingsproces.”

Hoe cliché ook, maar toen de baby wat langer op zich liet wachten, hadden we besloten maar alvast een hondje te nemen. Dat lag toch al in de planning aangezien ik mijn hele leven met honden ben opgegroeid en dat miste.

“Maar een hond is geen kind hè”, concludeerde ik vragend.
“Dat zie je nu misschien nog niet zo”, zei ze. “Maar een hond kan wel degelijk dat gemis opvangen”.

Op de fiets naar huis herhaalde ik het gesprek nog eens in mijn hoofd. Ik was er serieus zo door van slag dat ik twijfelde of ik het wel goed had begrepen. Het was vast een misverstand. Ze had toch niet bedoeld dat ik nu al moest beginnen met te verwerken? Ik was mijn ‘strijd’ pas net begonnen? De volgende keer dat ik bij haar langs zou gaan, zou ik het haar gewoon vragen.  Zo van: ‘Wat bedoelde je nou precies’.

LEES OOK: ‘LIEF LIJF…

Je moet beginnen met het verlies een plek te geven.

Alleen de afspraak erna was ik eigenlijk al weer een beetje vergeten. Totdat ze ergens halverwege weer over zichzelf begon te vertellen. Opeens vond ik dat niet meer zo prettig als ik dat voorheen had ervaren. De therapeut vertelde over het verwerkingsproces en raadde mij aan het goed was om in het traject al afstand van mezelf te nemen en te beginnen met het verlies een plek te geven. Zonder kind kun je ten slotte ook gelukkig zijn.

“Je kunt ook iets verliezen dat je nooit hebt gehad. Er kan ook ruimte zijn voor verdriet om te rouwen om het kind dat je nooit hebt gekregen”.
Achteraf voel ik nog een siddering als ik deze zin type. Opeens werd ik zo boos. Zo strijdbaar. Waar ik op dat moment de kracht vandaan haalde rustig te blijven? Geen idee. Normaliter had ik haar verteld waar het voor mij op stond, maar nu nam ik afstand en bekeek ik de situatie zoals een buitenstaander die zou bekijken. En opeens zag ik haar. Een vrouw met een onvervulde kinderwens waar ze verdriet om had. Verdriet dat ze projecteerde op mij. Het leek alsof ze bij mij onder behandeling was en niet andersom.

Ik had met haar te doen.

Tegelijkertijd wist ik dat ik geen afscheid van mijn kinderwens zou gaan nemen. Toen niet. En later ook niet. Ik wilde nog niet verwerken. Ik wilde vechten.

Niet om rouwen om het kind dat nooit zou zijn, maar vieren dat er wel ooit een kind zou komen.

Ik heb nooit meer met haar afgesproken.

***

Na deze therapie werd ik door een vriendin in contact gebracht met een andere vrouw die hetzelfde meemaakte. Zij liep iets op mij voor en kon me over van alles vertellen. Ik ben mijn vriendin en die vrouw, die ook een vriendin is geworden, nog steeds dankbaar. Het was ontzettend fijn om met iemand te kunnen praten over de dagelijkse dingen, ergernissen, maar ook over het verdriet. Achteraf heb ik daar meer aan gehad dan aan de therapeute. Dus lieve Q, deze is voor jou. En voor L <3. Bedankt liefjes!

Zit jij zelf in een dergelijk traject? Dan zou ik je willen aanraden ook zo iemand te zoeken. Een gelijkwaardig iemand die je verder niet kent, maar waar je wel een klik mee hebt en die nog in dezelfde fase zit. 

En laat alsjeblieft niemand je ooit vertellen dat je afscheid moet nemen van je kinderwens. Misschien verplicht het leven je afscheid te nemen van een biologische kinderwens… Er zijn ook andere manieren om moeder te worden. Kijk maar naar mij.

Heb je nog een vraag of opmerking. Stel ‘m gerust. Vanzelfsprekend kan dat ook in een privé mail.

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

LEES OOK >>>

Uitgelichte afbeelding wavebreakmedia via Shutterstock.

 

 

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

2 COMMENTS
  • Fleur
    9 maanden ago

    Heb je nooit de behoefte gehad om het wel terug te koppelen naar de therapeut? Had zij zelf ook weer wat van kunnen leren, of misschien was het wel een eye opener voor haar geweest. Sowieso altijd zo vervelend dat wanneer het over jou gaat, mensen (vrienden of therapeuten) het zo draaien dat het uiteindelijk weer over hun zelf gaat…

    • Karen
      9 maanden ago
      AUTHOR

      Heb ik gedaan, maar zo zag zij het zelf niet. Ik was het eigenlijk een soort van vergeten, maar wij kregen afgelopen week een mail van een therapeut die ook mensen begeleidde bij een kinderwens of ongewenste kinderloosheid. Haar hele mail deed me herinneren aan mijn eigen therapeut destijds. Zelf een onverwerkt verdriet. Ik weet ook niet of het goed is, dat die mensen dan uiteindelijk andere mensen zouden moeten gaan helpen. Je kan verdriet verwerkt hebben, maar het speelt toch mee.

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.