TOP
over een kinderwens
Editorial Personal

Over een kinderwens en de weg naar een kind (deel 5: De arts in opleiding)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Over een kinderwens en de weg naar een kind: Toen ik aan deze serie begon deed ik dat met de intentie om het toch eens ‘van me af te schrijven’. Het mooie van dit soort persoonlijke artikelen is de interactie. Mensen die zich erin herkennen, of juist niet. De afgelopen keer herkende iemand zich in de kwakzalver waar wij ook waren geweest en besloot direct te stoppen. Dat vind ik toch bijzonder om te horen. Vandaag vertel ik weer een stukje van ons verhaal over onder andere ‘de arts in opleiding’. Een fenomeen dat voor anderen ook vast wel herkenbaar zal zijn.

Over een kinderwens en de weg naar een kind

Gelukkig was de uitslag van het HSG onderzoek goed geweest. Mijn eileiders zouden gewoon moeten kunnen functioneren. De gynaecoloog had zelf ook nog gehoopt dat we daarna snel een positieve test in onze handen zouden krijgen. Helaas bleef die uit. Tja en toen wist hij het ook niet meer en werd het protocol gevolgd. We werden doorverwezen naar het ziekenhuis. In ons geval een universitair ziekenhuis.

Natuurlijk was daar niet meteen plek. Het zou toch een keer meevallen. Nee joh, ben je gek. Na een maand of drie mochten we langskomen en dat kwam meer omdat onze gynaecoloog er nog een keertje achteraan had gezeten.

In de wachtkamer

Ik weet nog dat we in de wachtkamer zaten. Het was prachtig weer en ik had een zomerjurkje aan. ‘Lekker makkelijk voor als ik weer in de beugels moet’, had ik nog gegrapt tegen mijn man. We zaten in de wachtkamer en om ons heen zaten zwangere vrouwen. Vrouwen met een beetje buik. Vrouwen met een enorme buik. Vrouwen die nauwelijks meer konden lopen en binnen kwamen waggelen. En vrouwen zoals ik. Zonder buik. In een zomerjurkje. Of eigenlijk was ik de enige zonder buik. Nou ja.. zonder zwangere buik dan.

Na best wel lang gewacht te hebben – maar ja.. what else is new in a ziekenhuis hè? – mochten we naar binnen. En daar zat ze: De arts in opleiding. Alleen wisten we toen nog niet dat ze een arts in opleiding was.

De arts in opleiding

Dat vertelde ze er namelijk niet bij toen we kennismaakten en elkaar een hand gaven. Ik vertelde haar hoe ons vruchtbaarheidstraject tot nu toe was verlopen.
Ik weet nog dat ik zei: “Ons traject bedoel je. De vruchtbaarheid liet het een beetje afweten.”
Star keek ze me aan. Voor grappen was hier geen plek. “Welke hormonen heb je gekregen?”
“Clomid”, vertelde ik en ik liet voor de goede orde de rest van mijn cabaret programma maar achterwege.
“Huh”, riep ze verbaasd. “Daar had jij nou net niet zwanger mee kunnen worden. Nee, die heb je echt voor niets geslikt.”

Die opmerking kwam binnen en moest ik eigenlijk even verwerken. Maar daar had ik de tijd niet voor, want mevrouw wilde direct wat onderzoekjes doen.
Dus een paar minuten later lag ik inderdaad in de beugels te verwerken dat ik maanden voor jan met de korte achternaam mijn biologische klok voorbij had kunnen zien tikken.

“Geen bijzonderheden”, zei de arts i.o. zakelijk. “Laten we dan maar meteen een afspraak maken met de arts en data inplannen om de onderzoeken te doen.”
“Met de arts”, vroeg mijn man verbaasd. “En wie ben jij dan?”
“Oh.. had ik dat niet gezegd? Ik ben een arts in opleiding. Wij doen altijd de intakes.”

Ook dat moest ik even op me in laten werken. Toch wist ik in een helder moment tussen alle dreunen die mijn hersenen net te verduren hadden gekregen er toch nog een vraag uit te persen: “Welke onderzoeken?”
“Alle onderzoeken”, riep de arts. “Het HSG onderzoek en…”.
Nu kon zij haar zin niet afmaken: “Ik heb net een HSG onderzoek gehad. Nog maar een paar maanden geleden”.
“Ja maar mevrouw. Wij zijn een universiteitsziekenhuis. Alle onderzoeken doen wij hier opnieuw. Wij willen het zelf kunnen meten”.

BAM

Nu lag ik knock-out.

Murf liep ik de wachtkamer uit. De eendenbek brandde nog een beetje na. We liepen langs prachtige babybuiken en ik had moeite mijn tranen weg te slikken.

Toen we in de auto zaten, vroeg mijn man: “En.. wat is je gevoel?”
“Ik ben blij dat ik een jurkje heb aangetrokken. Dat scheelt toch weer met aan- en uitkleden”.

***

Binnenkort deel 6! Heb je nog een vraag of opmerking. Stel ‘m gerust. Vanzelfsprekend kan dat ook in een privé mail.

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

LEES OOK >>>

Uitgelichte foto Romaset via Shutterstock.

 FacebookInstagram & Bloglovin’ ♥

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

4 COMMENTS
  • Janske
    4 dagen ago

    Jeetje zeg, wat onprofessioneel allemaal zeg en zo gevoelloos…
    Echt. niet. tof.

    • Karen
      4 dagen ago
      AUTHOR

      Ja precies dat. Zo weinig gevoel. Vreemd is dat toch.

  • chucky1012
    4 dagen ago

    Wat erg hoe ze zo met jullie zijn omgegaan.
    Het is niet niks.
    Fijn dat je hierover schrijft.
    Dit gun je niemand.

    Fijne dag!

    • Karen
      4 dagen ago
      AUTHOR

      Erg hè? En ik hoor het zo vaak van andere stellen die in een dergelijk traject zaten. Echt beschamend. Dank voor je medeleven. Gelukkig ligt het inmiddels achter ons. Jij ook een fijne dag!

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.