TOP
over een kinderwens
Editorial Personal

Over een kinderwens en de weg naar een kind (mijn persoonlijke ervaringen deel 3)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

De vorige twee delen van over een kinderwens en de weg naar een kind, heb je kunnen lezen over het eerste gedeelte van ons ‘traject’. Hoe we bij een gynaecoloog terecht kwamen en over het HSG onderzoek. Vandaag vertel ik je niet over het medische traject, maar over zwangere vriendinnen, collega’s, bekenden en familie. Mijn persoonlijke ervaring en gevoel daarover.. 

Over een kinderwens en de weg naar een kind

“Wat leuk hè voor X”, zei de semi-bekende op een borrel. “Dat wist jij natuurlijk allang!”
“Wat bedoel je”, vroeg ik terwijl ik in mijn geheugen aan het graven was wat er precies leuk voor X kon zijn.
“Dat ze zwanger is natuurlijk”, riep de semi-bekende enthousiast.
“Oh ja dat”, stamelde ik. “Superleuk”.

Ik wist van niets. Een van mijn betere vriendinnen zwanger en mij was niets verteld. Maar ik schaamde me zo dat ik dat niet wist, dat ik het niet had durven zeggen.

De volgende dag belde ik de vriendin. “Ik sprak gisteren Huppeldepup en zij vertelde mij een leuk nieuwtje”.
Het was even stil aan de andere kant van de lijn. “Ik had het je zelf willen vertellen”, hoorde ik na een diepe ademhaling vriendin X zeggen met een klein stemmetje.
“Ja, dat begrijp ik. Maar wanneer dan precies, want ik hoorde gisteren gisteren dat je al 4 maanden zwanger bent en iedereen het al wist”.
Weer een stilte.
“Lieverd, ik begrijp dat het moeilijk is, maar denk je dan dat ik niet blij voor je ben?”

Lang verhaal. Kort verhaal. Dat dacht ze niet, maar ze had het zo moeilijk gevonden. En ja. Dat was het op dat moment ook.

Ik kan daar een mooi verhaal van maken over hoe ik het geweldig voor iedereen vond dat ze zwanger werden, maar elke keer als ik nieuws over een zwangerschap hoorde, voelde ik een klein steekje.

LEES OOK >>> Ik ben 1 op de 6

Een klein steekje au

En dat kleine steekje au, dat had helemaal niets te maken met wie er zwanger was geworden. Want of het nou een goede vriendin, een vage bekende, een oud-collega, de nicht van de achterburen, het meisje bij de Etos of mijn lievelingsnicht was, ik voelde het.

Bovendien had dat kleine steekje au ook niets te maken met dat ik het iemand niet zou gunnen of dat ik niet blij voor een ander kon zijn.

Ik gunde het mezelf gewoon heel erg en ik had zelf oh zo graag een keer diegene willen zijn die zo blij kon zijn.

That’s all. C’est ca. Dat is het.

Een klein steekje au.

Verleden tijd

Gelukkig heb ik er geen last meer van. Het is een pijn die ik niet meer ken. Sinds ik zelf moeder ben, kan ik weer net zo enthousiast reageren op vrouwen die zwanger worden als dat ik deed toen ik nog geen actieve kinderwens had.

Ik ben oprecht blij voor vriendinnen, vage bekendes, oud-collega’s, de nicht van de achterburen, het meisje bij de Etos of mijn lievelingsnicht. Wat heerlijk dat ze moeder worden.

Het enige dat ik jammer vind aan de manier waarop ik moeder ben geworden, is dat ik mijn kindje niet zelf heb gedragen. Zo’n zwangerschap had ik wel willen ervaren, maar meer dan een jammer vind ik dat niet. Een adoptieproces is heel intens en als ik er droog naar kijk, ben ik misschien wel jaren zwanger geweest. Ik heb me jarenlang bewust voorbereid op een kind. Onze babykamer was de eerste kamer die af was in ons nieuwe huis. Ik heb geen last van zwangerschapsstriae. De striae die ik op mijn lichaam heb, zijn van Ben & Jerry en Chardonnay. En ik kan gewoon nog op de trampoline springen zonder dat ik een sanitair ongelukje krijg.

Toch ook mooi meegenomen.

Binnenkort vertel ik je deel 4.

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

LEES OOK >>>

Uitgelichte foto VGStockstudio via Shutterstock.

 FacebookInstagram & Bloglovin’ ♥

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

3 COMMENTS
  • Loes
    4 weken ago

    Dat steekje herken ik heel erg. Maar bij onbekende(re) mensen is ie toch echt wel sterker. Bij echt goede vrienden of familie t minst. Afhankelijk ook trouwens van hoe mensen het nieuws brengen!

  • Annette
    4 weken ago

    haha ja dat is een voordeeltje, ik kan niet hardlopen, springen of te wild doen zonder een ‘ongelukje’ maar mooi geschreven.

  • Eline
    4 weken ago

    Heel mooi geschreven!

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.