TOP
over een kinderwens
Editorial Personal

Over een kinderwens en de weg naar een kind (mijn persoonlijke ervaringen deel 2)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Ongeveer twee weken geleden heb je het eerste deel kunnen lezen van mijn persoonlijke ervaringen: Over een kinderwens en de weg naar een kind. Vandaag neem ik je mee terug in de tijd en vertel ik je deel 2. De vorige keer vertelde ik je dat we zonder resultaat ‘aan de slag gingen’ bij de gynaecoloog, deze week lees je wat de vervolgstappen waren. Over het HSG onderzoek en een vervelende opmerking… 

Over een kinderwens en de weg naar een kind

Voordat ik begin.. vorige week heb je al kunnen lezen dat de hormonen die ik had voorgeschreven gekregen van gynaecoloog voor mij niet werkten en dat ik ze achteraf helemaal niet had mogen krijgen. Daar kwamen we pas veel later achter, dus hoe en wat lees je in een vervolgdeel. Ik vertel dit verhaal chronologisch, maar maak soms een sprong in de tijd (terug of vooruit).

Het HSG Onderzoek

Na 4 maanden onbeantwoord ‘klussen’ zoals dat op de fora genoemd wordt, zat ik bij de gynaecoloog om de vervolgstappen door te spreken. Gek hoe je bepaalde dingen nog kan herinneren en andere dingen vergeet. Ik weet nog dat we in een andere spreekkamer zaten dan normaal.

“Geen idee waarom het nog niet gelukt is”, zei de gynaecoloog. “Ik wil je toch een HSG onderzoek laten doen.”
“Wat is dat voor onderzoek”, vroeg ik.
Even keek hij me aan. “Ik vertel het maar meteen. Het is een vervelend onderzoek. Door middel van dat onderzoek kijken we of je eileiders niet verstopt zijn. Want dat zou een gevolg van deze onverklaarde onvruchtbaarheid kunnen zijn.”

Onverklaard onvruchtbaar. Ik voelde een brok in mijn keel nadat ik de woorden hoorde vallen. Waar had deze man het over? Ik onvruchtbaar? Doe eens normaal zeg.

Ik riep mezelf weer terug naar het gesprek: “En wat gebeurt er dan?”
“Er wordt op de afdeling Radiologie een röntgenfoto van de baarmoeder gemaakt. Daarbij wordt contrastvloeistof gebruikt. Dat is vloeistof die delen zichtbaar maakt op een röntgenfoto die normaal niet zichtbaar zijn. De arts spuit contrastvloeistof in de baarmoeder en in de eileiders. Zo ziet hij de grootte en de vorm van de baarmoeder, eventuele blokkades of verstoppingen van de eileiders.”
“Okay”, antwoordde ik terwijl ik mezelf afvroeg wat daar precies vervelend aan kon zijn.

Een week later kon ik terecht voor het onderzoek.

LEES OOK >>> 10 dingen die je niet moet zeggen tegen iemand waarbij zwanger worden niet lukt

Fora

Als ik je een ding (persoonlijk) kan adviseren als je in een vruchtbaarheidstraject zit: Ga niet op fora kijken. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die daar heel veel steun aan hebben, maar ik dus niet. Ik werd er depressief van. En bang. Niet dat ik er vaak gelezen heb, maar die keren dat ik kwam neuzen.

Ten eerste komen er in de kletsgroepen elke maand vrouwen slecht nieuws vertellen. En degene die goed nieuws hebben, doen dat altijd door middel van een verontschuldiging.

Ten tweede worden er allerlei duffe termen gebruikt zoals ‘klussen’ voor ‘seks hebben’, ‘emmy’s’ voor ‘embryo’s’ en ga zo maar door. Ik snapte er eerst geen hol van toen iemand vertelde dat haar baby Emmy werd ingevroren.

De derde reden is dat je soms beter onwetend kan zijn, omdat je je anders van te voren veel te veel zorgen gaat maken. De gynaecoloog had al aangestipt dat het HSG onderzoek vervelend zou zijn, maar op de fora leek het alsof het de hel op aarde was. Ik wilde al bijna afbellen. Maar ja… alles voor een goed doel hè?

Het onderzoek zelf

Geen idee wat voor dag het was, maar ik weet nog wel dat het regende toen de man en ik ons melden bij het ziekenhuis waar het onderzoek zou plaatsvinden. Ik ben nog al kleinzerig op sommige vlakken, dus ik maakte me ernstige zorgen. Zou ik na het onderzoek nog wel kunnen lopen? Zal je altijd zien, heb ik straks een trauma.

Het wachten duurde eindeloos en voordat ik eindelijk naar binnen mocht, had ik al zeker 3 keer op het punt gestaan er stiekem tussenuit te piepen. Van te voren krijg je pijnstillers. De verpleegster vertelde me dat het best wel mee zou kunnen vallen. De ene vrouw had er meer last van dan de andere. Dat stelde gerust. Maar vervolgens lukte het niet goed om het slangetje in mijn baarmoeder te krijgen. Mark stond op een afstandje en knikte me bemoedigend toe. Eigenlijk dacht ik dat ik het ergste gehad had, maar toen kwam de vloeistof pas. Au. Kramp. Janken. Vechten tegen de pijn. Ik mocht mijn benen iets buigen met mijn knieën omhoog, maar dat hielp ook niet echt.

Ik hield me maar vast aan de gedachte dat ik best vaak gelezen had dat vrouwen erna heel snel zwanger raakten. Focus op de baby. Iets dat ik nog vaak tegen mezelf zou zeggen. Vier woorden die een mantra werden.

Of ik daarna nog erge last heb gehad van het onderzoek, dat ben ik oprecht vergeten. Ik weet alleen nog dat het echt veel pijn deed. En ik weet nog dat ik ’s avonds iemand aan de telefoon had, die ik verder maar niet zal benoemen en dat ik mijn verhaal deed. Dat ik vertelde dat het echt heel pijnlijk was geweest. Haar opmerking zal ik dan weer nooit vergeten. Ze zei: “Als je dit al zo erg vond, dan moet je eens bevallen. Een bevalling.. dat is pas pijnlijk.”

Ik weet niet wat meer pijn deed. Het onderzoek of die opmerking.

Binnenkort vertel ik je hoe het verder ging.

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

Uitgelichte foto KieferPix via Shutterstock.

 FacebookInstagram & Bloglovin’ ♥

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.