TOP
ouders van zieke kinderen
Editorial Kids

Je kind zal maar ECHT ziek zijn (ouders van zieke kinderen.. jullie verdienen een applaus)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Maandag en donderdag zijn mijn volle werkdagen, om het zo maar even te noemen. Dan gaat de dreumes naar het KDV en kan ik een werkdag draaien van 9:30 tot 16:30. In die dagen probeer ik afspraken te plannen, evenementen te bezoeken, blogs te schrijven, andere blog werkzaamheden te doen, klusjes, schoon te maken en op te ruimen in huis en af en toe komt er ook nog iets van administratie voorbij.

Maar toen ik Robin vandaag op het KDV achterliet, had ik al het gevoel dat het niet helemaal ‘goed’ was. Hij had al slecht geslapen. Aan het ontbijt leek er weinig mis, maar toen ik hem neerzette in zijn stoel aan tafel, leek hij zo apathisch dat ik de leidsters al had verteld dat ze maar moesten bellen, als het onverhoopt niet bleek te gaan. Om half 11 werd ik gebeld. “Ik wil even met je overleggen”, zei de pedagogisch medewerkster. Ja en toen wist ik het al, dan haal ik hem natuurlijk op.

Vervolgens kwam er natuurlijk de rest van de dag niets van werken.

Hij wilde ’s middags niet in zijn bedje slapen en na 6 keer proberen, haalde ik hem er maar uit. Het liefst wilde hij tegen me aan vastgeplakt op de bank zitten. Zelfs even naar de keuken lopen, vond hij geen goed plan. Mijn lieve prutteltje. Normaal zo stoer en praatjes voor tien, maar nu weer even een kleine baby die behoefte had aan knuffelen met mama en Bumba op tv.

Ik zal het maar eerlijk toegeven, maar ik vond het vandaag best lastig dat mijn dag onverhoopt anders liep. Natuurlijk heb ik het er met alle liefde voor over en doe ik op dat moment niets liever dan zijn handje vasthouden, hem gerust stellen, knuffelen en samen Bumba kijken. Maar… het kwam best slecht uit. De man zit in het buitenland voor werk, er moeten nog tig dingen af (zakelijk en privé), ik moet een aantal blogs opleveren voor opdrachtgevers en de kerst komt er ook nog aan. Eigenlijk had ik ’s middags alvast wat kerstcadeautjes willen gaan kopen, want als ik het nu nog online bestel dan komt het nooit meer op tijd. Bovendien moest ik ook alvast wat boodschappen doen, moest ik naar het postkantoor en de begane grond nodig schoongemaakt. Maar goed.. de dag liep anders. Ik kon nog wel wat mailtjes beantwoorden, maar verder hield het op.

Maar dat ik niet kon werken, shoppen of schoonmaken, dat is natuurlijk niet mijn grootste zorg.

Op dit moment ligt mijn ventje in bed en hoor ik hem kuchen. Ik ben al een keer of 5 naar boven geweest om hem even te laten drinken, zijn snot weg te vegen en te voelen of hij niet weer extreem hoge koorts heeft.

Ik maak me zorgen. Mijn kind is ziek. Het is waarschijnlijk gewoon maar weer een virusje, maar toch… Wat zou ik dit graag van hem overnemen. Geef mij die kuch maar. Doe mij die snotneus maar en die koorts neem ik er dolgraag bij. Dit houdt misschien een dagje/twee dagen aan, maar ik heb er zo veel voor over om dat kleine ventje weer door de kamer te zien banjeren en zijn kletsverhalen aan te horen. Om zijn ogen weer helder te zien staan en ‘m gewoon weer een tweede bord eten te zien oppeuzelen. Maar gelukkig kan ik ook relativeren.

Wat moet het verschrikkelijk zijn als je kind echt ziek is.

Dat je niet weet wat de uitkomst gaat zijn van de laatste onderzoeken. Wanneer je keer op keer met je kind naar het ziekenhuis moet voor een chemo of andere behandelingen. Dat je alles altijd moet laten vallen, omdat je kind altijd voor gaat. Het continu bang of bezorgd zijn, of allebei tegelijk. Dat je er nachten uit moet om je kindje te troosten. Je continu machteloos moeten voelen. Zorgen moeten dragen en tegelijkertijd overeind moeten blijven staan, want jij mag niet omvallen. Je moet door. Krachtig blijven. Energie houden. Jezelf altijd moeten wegcijferen. Misschien wel de aandacht moeten verdelen tussen je zieke kind en de gezonde kinderen. En vergeet dan vooral ook niet je eigen wederhelft en vrienden en familie.

De onzekerheid. Het verdriet. Ik kan me er niet eens helemaal in inleven. Als ik er een schijntje van zou kunnen voelen, dan weet ik nog niet hoe het echt is. Hoe erg dat moet zijn.

Maar ik weet wel dat ik het knap vind. Wat heb ik veel bewondering voor jullie, gezinnen met ECHT zieke kinderen. Voor de kracht van ouders. De kracht van kinderen. En ook al heb je er geen ene moer aan dat ene Karen uit Zandvoort daar bewondering voor heeft. Maar toch wil ik het even kwijt. Jullie leven in mijn ergste nachtmerrie en toch doen jullie het maar. Je zal wel moeten, maar toch.

Een diepe buiging, maak ik voor jullie, ouders van zieke kinderen. En ik gun jullie een applaus en een standbeeld, maar het allermeest gun ik jullie een kind dat beter wordt.

Liefs, Karen

Uitgelichte foto via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

3 COMMENTS
  • Nathalie
    2 jaar ago

    Wel, dat denk ik ook altijd als ik zo wat moeilijkere dagen heb… Wat doen ouders met kinderen die altijd ziek blijven of zijn… Zo leer ik ook relativeren.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Altijd goed als je kan relativeren. Vooral op social media zijn mensen er zo goed in om een drama van futiliteiten te maken..

  • Jacqueline
    2 jaar ago

    Ik kan me niet eens meer herinneren wanneer mijn kinderen voor het laatst ziek geweest zijn, dus daar bof ik maar mee. Ook hier diep respect voor de ouders die alle ballen in de lucht kunnen houden met een ziek kind thuis.

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.