TOP
brief rsj
Editorial

Geachte mevrouw Calkoen (open brief aan de RSJ betreft haar conclusie)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

OPEN BRIEF

Geachte mevrouw Calkoen,

Wij kennen elkaar niet, maar ik wil wel even met u praten en ik hoop dat u dit keer wel de tijd heeft om te luisteren. Ik schrijf u deze open brief in reactie op uw rapport en de wijze waarop de RSJ dit afgelopen woensdag de wereld in heeft geslingerd.

Mijn naam is Karen Gregory-Cohen en ik ben moeder van een prachtige zoon van viereneenhalve maand oud. Geadopteerd uit de USA. Ik sta onder aan die toren van waaruit u uw boodschap de wereld in heeft geslingerd. Met mijn voeten op de grond.

Na een hele uitgebreide en zeer zorgvuldige procedure te hebben doorlopen – opgezet en begeleidt door het ministerie van Justitie, de Raad van de Kinderbescherming en Stichting Adoptievoorzieningen, de vergunninghouder hier in Nederland en de adoptieorganisatie in de USA- mochten wij na drie jaar ons kindje uit Amerika adopteren. Voor alle bij dit intense proces betrokken instanties is volkomen duidelijk dat onze zoon hiermee gebaat is. En ik wens hem toe dat de zorgvuldigheid die in zijn dossier terug te vinden is, hem later zal helpen deze wending in zijn leven een plek te geven.

U heeft waarschijnlijk geen idee, maar u heeft mij en velen met mij enorm gekwetst.

Sterker nog u heeft honderden, misschien wel duizenden adoptiekinderen en -ouders pijn gedaan. En daarbij de toekomst van vele adoptabele kinderen in de waagschaal gesteld. Ik vraag me af waarom?

Als positief ingesteld mens ga ik ervan uit dat u dat niet opzettelijk heeft gedaan. Maar u spreekt wel namens een instantie die is gevraagd om aan te geven hoe kinderen in de toekomst nog beter beschermd kunnen worden binnen adoptieprocedures. En dan vraag ik me dus af of u dan niet wat zorgvuldiger te werk had kunnen gaan.

Uw ultieme opdracht in het leven, als kinderrechter en als vertegenwoordiger van het RSJ lijkt het mij om kinderen te beschermen.

Echter, afgelopen woensdag moesten honderden adoptie ouders door uw toedoen hun kinderen in allerijl voorlichten en voorbereiden op reacties uit de omgeving. Zij moesten gesprekken met hun (puber)kinderen voeren omdat u, zonder deze kinderen vooraf in bescherming te nemen, uw conclusie, die hen wel degelijk aanging en raakte, wereldkundig maakte. En dat valt u zeer te verwijten. Hoe zou u zich als ouder voelen als u uw kind zou moeten uitleggen dat het niet terug gestuurd gaat worden naar het geboorteland?

Sterker nog; het lijkt erop dat u, alvorens het rapport naar buiten kwam, met uw onderzoekers en uw afdeling communicatie een communicatiestrategie had opgezet en al interviews had gegeven. Heeft niemand u erop gewezen dat dat wellicht niet handig was? Want dit neigt naar ter meerdere eer en glorie van uzelf en de organisatie waarvoor u staat. Ik vraag me oprecht af hoe u dat zelf die woensdagavond na het verschijnen van het rapport en voor het slapen gaan heeft goed gepraat?

Maar goed; dat is water onder de brug nu.

Laten we het advies dat u namens het RSJ heeft gegeven samen bespreken.

Ik zal niet uitgebreid ingaan op het feit dat er een nogal eenzijdig en oud wetenschappelijk onderzoek is gebruikt dat een groep kinderen in beeld brengt die onder hele andere omstandigheden en met hele andere uitgangspunten naar Nederland is gekomen. Een oud onderzoek dat u dat als basis hanteert voor een toekomstbeeld, terwijl de wereld natuurlijk niet heeft stilgestaan. Opvallend is daarbij dat u pagina’s lang verhaalt over alle negatieve aspecten en slechts een klein aantal besteedt aan de positieve kanten (tel het zelf nog maar even na). Dat dat uit balans is snapt iedere kip lijkt mij, maar het is wel nodig om uw hink-stap-sprong onderzoek te onderbouwen. Hier zal een wetenschappelijk onderzoeker ongetwijfeld op aan slaan en gehakt van maken, als dat niet al gebeurd is.

Ik wil met name ingaan op uw “onderzoek” en de zorgvuldigheid die daaraan vooraf is gegaan als het gaat om de USA procedure. Ik wil u graag spreken over de mening die u ventileert over de wijze waarop invulling wordt gegeven aan het bestaan van internationale adopties vanuit de USA, de wijze waarop invulling wordt gegeven aan contact voor geboorte en de wijze waarop de USA als verdragsland invulling geeft aan subsidiariteit.

Daarnaast wil ik ingaan op de hoge mate van navelstaarderij op de Nederlandse vierkante centimeter op de wereld. Daarmee doel ik op uw advies dat Nederland als moraalridder op zijn witte paard overal in de wereld de situatie van kinderen in tehuizen en systemen moet gaan verbeteren met als startpunt het afschaffen van internationale adoptie. Want dan komt ALLES uiteindelijk goed voor de kinderen.

Als ik in uw positie zat, zou ik voor ik met mijn hoofd op TV ging als spreekbuis van een dergelijk verhaal, of in de krant van alles zou gaan roepen, het volgende hebben nagevraagd bij mijn onderzoekers:

  • Op grond waarvan roepen wij dit over de USA? Dat is toch een Westers verdragsland en daarbij past op zijn minst het vertrouwensprincipe. Het is verstandig dat er in ieder geval bij een partner navraag wordt gedaan alvorens je een raket afschiet vanuit je ivoren toren?
  • Weten we wat er speelt in de USA en waarom er internationale adoptie van kinderen plaatsvindt?
  • Is er voorafgaand aan de conclusie met de vergunninghouders en ouders van USA adoptiekinderen gesproken, zodat we weten wat er in werkelijkheid in de USA speelt?
  • Zijn de bij adoptie betrokken partijen in de USA gesproken?

Ik heb over deze vragen zelf contact gelegd met onze vergunninghouder A New Way. Daar (en overigens ook door hun partners in de USA) wordt met grote zorg voor huidige adoptiekinderen en alle kinderen die in de wereld nog op ouders wachten gereageerd op uw rapport.

Tot mijn stomme verbazing kwam ik erachter dat u GEEN contact met hun heeft opgenomen.

Had u dat wel gedaan dan had u geweten dat er in de USA in 2015 bijna 430.000 kinderen in een pleegzorg systeem zitten, waarvan 112.000 kinderen adoptabel zijn. Als u wel navraag had gedaan, had u geweten dat naar verhouding nog geen 0,35 procent (200 waarvan 30-40 naar Nederland gaan) van de kinderen die adoptabel in het foster care systeem zit internationaal geplaatst wordt, terwijl 50 procent (zijnde 53.000) van deze kinderen in de USA zelf wordt geadopteerd.

De kinderen die over de grens gaan zijn in de VS moeilijk plaatsbaar, omdat er bijvoorbeeld heel erg weinig bekend is over de zwangerschap, of omdat sprake is van middelengebruik tijdens de zwangerschap, psychische of psychiatrische problemen in de geboortefamilie, ernstige criminaliteit en geweldsissues of omdat er niks bekend is over de zwangerschap en er dus niet in te schatten risico’s voor de ontwikkeling van het kindje in de toekomst zijn. Waar je bij oudere kinderen al wel wat kunt zeggen over waar het heen zal gaan, is dat bij baby’s niet aan de orde, je weet als adoptie ouder nog niks, dat is, in tegenstelling tot wat VS adopties vaak voor de voeten geworpen krijgen; de werkelijkheid bij de adoptie van een baby. Soms wensen biologische ouders open adopties. In een enkel geval willen zwarte moeders onder geen beding hun kind in de VS laten opgroeien (denk daarbij aan Black LIves DO Matter)

Als u contact had gezocht, had u kunnen weten dat de vergunninghouder en haar partners al jaren zonder succes aan de slag zijn om de overige 50% kinderen te helpen, waarvoor anders een zeer moeizame toekomst in het verschiet ligt waarin zij zich eenzaam en gespeend van hun fundamentele recht om op te groeien in een gezin moeten zien te redden. Voor de onderbouwing van deze cijfers zou u de weg moeten kunnen vinden naar de vergunninghouder.

Had u dat wel gedaan dan hadden ze u vast gewezen op het uitgebreide artikel in The Economist (zoals u ongetwijfeld wel weet, niet de minste) van 6 augustus jongstleden. Voor de zekerheid geef ik u de link: http://www.economist.com/news/leaders/21703369-hundreds-thousands-children-languish-orphanages-adopting-them-should-be-made. In dit artikel wordt namelijk de uitzichtloze situatie besproken van kinderen die al jaren in tehuizen of de foster care zitten en waarvoor geen adoptie ouders gevonden worden. Hierin wordt het Amerikaanse systeem juist als voorbeeld gegeven van hoe een adoptieprocedure uitgevoerd zou moeten worden. Ook wordt het – bijzonder genoeg haaks op uw advies – het advies gegeven meer kinderen door buitenlandse ouders te laten adopteren. Aangezien er wereldwijd 15 miljoen kinderen zonder ouders opgroeien en elk kind fundamenteel recht heeft op een gezinsleven.

Had u dat wel gedaan dan hadden ze u gewezen op wat de Guide To Good Practice zegt over subsidiariteit (het onderzoeken van opties in het land van herkomst). Dan hadden ze u gewezen op vooraanstaande juridisch wetenschappelijke onderzoeksinstituten die zaken zeggen over subsidiariteit.

En had u dat wel gedaan dan hadden ze u en uw collega’s uitgelegd dat contact voor geboorte maar heel weinig voorkomt en dat het voor biologische ouders erg belangrijk is te weten waar hun kindje terecht komt. Of die mensen wel echt zo fijn en zo leuk zijn als al die officiele partijen zeggen? Iets dat ik volkomen snap als onderdeel van een zorgvuldige procedure. En vooral als mens. Je zal maar voor zo’n keuze in het leven moeten staan voor je kind? In Nederland plaats je de puppies van je hond immers nog niet bij mensen die je nog nooit gezien hebt, dus is het absurd dat wel te vragen van biologische ouders als het gaat om hun kinderen waar ze niet voor kunnen, mogen of willen zorgen en omdat ze hen een andere en betere toekomst gunnen. Maar dat is nu mosterd na de maaltijd.

Treuriger vind ik mijn conclusie,

hadden u en uw onderzoekers de moeite genomen die partijen te spreken, dan had u geweten dat het vrij belachelijk klinkt dat als Nederland als een gidsland met het RSJ en u als vaandeldrager de grenzen sluit voor die 30 USA kinderen, het foster care systeem verbetert en de overige honderdduizenden kinderen als bij toverslag een huis vinden.

Als u uw conclusie beter had voorbereid, had u geweten dat het nogal idioot overkomt te zeggen dat het de schuld is van die 30 internationale adopties dat er steeds meer kinderen in foster care komen (want het heeft volgens u een aanzuigende werking).

Als u alle partijen had gehoord, dan hadden ze u vast uitgelegd dat het grootste probleem bij de overvolle systemen en tehuizen (overigens wereldwijd) gelegen is in het gegeven dat er steeds meer kinderen komen die zonder ouders op moeten groeien en steeds minder ouders die voor adoptie open staan.

Dan had u wellicht een minstens zo revolutionaire en in mijn ogen echt zinvolle conclusie getrokken:

We gaan ervoor zorgen dat er MEER adoptie ouders komen, we gaan adoptie weer financieel ondersteunen zodat de zorgvuldige procedures ook betaald kunnen worden.

Maar vooral; misschien had er dan wat meer nuance in uw rapport en uw communicatie gezeten en was EN EN de boodschap geworden (waar nodig EN mogelijk EN gewenst helpen in landen van herkomst en blijven zorgdragen voor zorgvuldige adoptieprocedures als optie) in plaats van ”per direct grenzen sluiten en afschaffen”.

En die nuance was, gezien het onderwerp van dit rapport en de impact op adoptiekinderen die hier al zijn, op zijn minst op zijn plaats geweest.

En mag ik u nog wat vragen?

Hoe groot zijn de knelpunten waar u over predikt nou echt op al die 300 kinderen die vorig jaar via interlandelijke adoptie een kans krijgen?

Welke recente en onderbouwde voorbeelden van grote misstanden kunnen u en uw onderzoekers noemen die “per direct afschaffen en grenzen sluiten” rechtvaardigen?

Wegen die punten daadwerkelijk op tegen de enorme publieke inzet die de komende maanden moet gaat plaatsvinden door uw (overigens ook nog ongevraagde) advies aan het Ministerie dat internationale adoptie afgeschaft moet worden?

Wegen die op tegen de emoties hierover nationaal en internationaal hoog gaan doen oplopen?

Is dat het waard?

Bovendien, is die Nederlandse schaal wel het niveau waarop de vragen die u (wederom ongevraagd) te weeg hebt gebracht op beantwoord moeten worden? Past het niet om dit als verdragsland met de partners af te stemmen?

In dat kader nog een laatste punt.

Vindt u het zelf ook niet een beetje een betuttelende houding van Nederland en uzelf om te beweren dat wij de wereld wel even gaan helpen met hun pleegzorg en het op orde brengen van de landelijke adoptie? Denkt u dat dat internationaal gewaardeerd gaat worden?

Lijkt u het zelf ook niet een beetje een belachelijk idee? Heeft u overigens goed gekeken hoe ons eigen Nederlandse huis qua pleegzorg en adoptie is ingericht voor u vrijelijk in de voortuin van andere landen gaat grasduinen? En denken u en uw onderzoekers echt serieus dat door het sluiten van de grenzen al deze kinderen bij hun eigen familie kunnen of mogen blijven en al die kinderen uit tehuizen en systemen in het land van herkomst geadopteerd worden?

Laten we wel wezen; dat zou natuurlijk fantastisch zijn. Net als ik bid om de dag dat oorlogen zijn afgeschaft, niemand meer zijn land hoeft te ontvluchten, iedereen voldoende voedsel heeft en iedereen gezond en gelukkig is.

Het zou prachtig zijn als elk kind op de wereld op kan groeien bij zijn of haar biologische familie.

Begrijp me niet verkeerd, ik, en voor zover ik de partijen in het adoptieproces intensief van nabij heb meegemaakt, vind het essentieel dat er permanent kritisch gekeken wordt naar het adoptieproces en de vraag wordt gesteld of er ruimte is voor verbetering. Volgens mij had de Minister dat ook aan u gevraagd?

En, laten we nog een keer wel wezen, als adoptie ouder weet en voel je dagelijks wat het betekent om een niet-biologisch kind op te voeden, er van te houden, de vragen te gaan beantwoorden over het waarom en – wetend dat hij of zij het uiteindelijk zelf een plek zal moeten geven in het leven.

Maar ik ga er ook vanuit dat u, net als de kamerleden, bij de voorbereiding van uw rapport en vooral de communicatie strategie daarvan eigenlijk heel snel zou moeten hebben kunnen snappen dat de roep om het afschaffen van adoptie per direct hemelfietserij is. Uw onzorgvuldige onderzoek en bedenkelijke communicatie gaat over de ruggen van een hele grote groep kinderen die gebaat was, en in de toekomst is, met internationale adoptie ten opzichte van alle andere opties die geboden konden worden in het land van herkomst.

Met uw conclusie ontneemt u hen juist de hoop en de kans op een goede toekomst.

Ik nodig u en de kamerleden graag uit voor een gesprek.

Karen Gregory-Cohen

Beeld © Rangizzz via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.