TOP
mijn kind en social media
Editorial Mama Personal

Mijn kind en social media (over wat ik hem wil meegeven en wat niet)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Mijn kind heeft een speelgoed smartphone. Die vindt hij superleuk en hij voert er ook hele gesprekken op met opa en de oma’s en de vriendjes uit zijn groep. Niet dat hij er echt mee kan bellen, dat is een spel. Als zijn smartphone niet in de buurt is, ‘belt’ hij met de afstandsbediening of random reader. Toch deed hij laatst iets met zijn telefoon dat me aan het denken zette. Mijn kind en social media. Wat wil ik hem meegeven en wat niet? 

Mijn kind en social media

Je kind is een spiegel van jezelf. Hoe vaak ik dat mensen heb horen zeggen. Inmiddels begrijp ik dat dat ook echt zo is. Ik hoor mijn kind tegen de hond kletsen hoe ik zelf tegen de hond praat inclusief met wat ze niet mag doen. Als de peuter wil dat ik kom, maant hij mij met zijn handje. Eerst zag ik daarin het gebaar van mijn grootvader die hij nooit gekend heeft, maar ik ben er achter dat ik dat gebaar gewoon zelf maak met mijn hand en zo is er nog wel meer.

Afgelopen week kwam daar een dieptepunt bij. Mijn zoon stond met zijn smartphone selfies van zichzelf te maken. Selfies. Mijn peuter. Van twee. En tja… van wie zou hij dat nou hebben overgenomen? Ik denk dat mijn man nog nooit van zijn leven een selfie heeft gemaakt, dus dan blijft er maar een over…

Con-fron-terend.

Hoeveel likes heb jij?

Hoewel ik probeer niet te vaak op mijn mobiel te kijken, als ik met de peuter ben, doe ik dat toch en wellicht zelfs te vaak. En ja.. ik maak selfies. Voor op Instagram. Terwijl ik dit type, vind ik het eigenlijk belachelijk klinken. Sowieso merk ik dat ik de hele Instagram cultuur steeds minder goed begin te begrijpen.

Laatst ving ik een gesprek op van twee pubers die een conversatie leken te voeren zonder van hun mobiel op te kijken. “Hoeveel likes heb jij op die foto”, vroeg de een aan de ander.
“Mmmm ziek weinig”, of iets in die trant werd er geantwoord. “Nog geen 50”.

‘Ik wil dit niet voor mijn kind’, zei ik tegen mezelf.

Maar ja.. wat kan je daar tegen doen als je er zelf aan meedoet?

Social media is mijn werk

Een goed excuus zou kunnen zijn dat social media mijn werk is. Alleen laat ik dat nou eigenlijk geen leuk aspect van mijn werk vinden. Wat ik wel leuk vind, is om mooie content te maken, mijn creatieve ei kwijt te kunnen en contact met mijn vrienden, familie, lezers en collega’s te kunnen onderhouden. Maar dat hele leuk vinden en leuk gevonden willen worden, daar heb ik steeds minder mee. Misschien omdat ik ouder word, maar misschien ook wel omdat ik er de tijd en zin niet meer voor heb.

Wat ik wel leuk vind, is mooie foto’s van anderen te bekijken van onder andere schattige kindjes, grappige of ontroerende anekdotes, herkenning, gezelligheid etc. etc. En ik hoop dat anderen dat ook bij mij vinden. Waar ik eigenlijk geen zin meer in heb, is dat geleur en gezeur om volgers & likes en mensen die zichzelf en Instagram veel te serieus nemen. Als ik dat in mijn timeline wil, dan ga ik die pubers wel volgen.

Wat wil ik mijn kind meegeven en wat niet

Een van de dingen die ik heel belangrijk vind om mijn kind mee te geven, is dat hij in zichzelf gelooft en niet afhankelijk is van de mening of goedkeuring van anderen. Ik denk dat zelfverzekerd zijn, een van de meest krachtige dingen is waar je over kan beschikken. Bovendien… als je niet of niet volledig in jezelf gelooft, hoe kan een ander het dan wel doen?

Onze zoon is heel zelfverzekerd van zichzelf. Hij is totaal niet verlegen en kletst met iedereen. Wij juichen dat toe. En we proberen het nog extra te voeden met liefde, complimenten en motivatie.

Dat hele volgers hebben en leuk gevonden willen worden, staat hier lijnrecht tegenover en dat vind ik zorgelijk. Ik maak me zorgen dat kinderen hun populariteit meten aan hoeveel tags & likes ze krijgen en hoeveel volgers ze hebben. Bovendien vind ik het helemaal raar als volwassenen daar ook mee bezig zijn, helemaal als het hun werk niet is en er verder dus niets van afhangt.

De mening en goedkeuring van anderen

Er zitten veel leuke kanten aan social media en en het is een mooie manier om mensen te leren kennen en geïnspireerd te raken. Tegelijkertijd lijkt het me niet gezond dat sommige mensen zo veel behoefte hebben aan leuk gevonden willen worden. De ex-psychologie student in mij zegt dat dat compensatie moet zijn voor een gemis van vroeger of dat je in je normale dagelijkse relaties blijkbaar niet genoeg goedkeuring krijgt?

Ja… natuurlijk is het leuk om een compliment te krijgen, maar het is nog beter om tegen jezelf te kunnen zeggen: “Vrouw, wat zie je er fantastisch uit.” Je hebt de mening van een ander toch hopelijk niet nodig om je beter te voelen? Want als dat zo is, hoe voel je je dan als die mening negatief is?

Dat is precies de boodschap die ik mijn kind wil meegeven. Als je de goedkeuring van anderen niet nodig hebt, kun je gewoon jezelf zijn en ben je het meest krachtig.

Work at not needing approval and you will be free to be who you really are.

Nachman of Breslov

Wat wil jij je kind meegeven en wat niet? Ik ben benieuwd!

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

*  Dit onderwerp heb ik al een beetje aangekaart in de stories. Ik merk dat ik daar best heftige reacties op krijg van bepaalde mensen. Positief en negatief. Het is niet mijn bedoeling iemand te kwetsen of om met het vingertje te wijzen. Ik vertel mijn gevoel in dezen en dat gevoel hoeft niet overeen te komen met dat van jou. Helemaal goed hoor! Maar misschien is het goed om je af te vragen waarom mijn mening er voor jou toe doet? De kern van mijn ‘boodschap’ is dat het niet uit zou moeten maken wat een ander vindt of zegt. Als je daar zelf achter staat, dan moet dat toch prima zijn?

** Er was de afgelopen week ook nog al wat te doen over kinderen van so called influencers. Die discussie en mijn mening daarover wil ik graag voor een andere keer bewaren.

♥  FacebookInstagram & Bloglovin’ ♥

 

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.