TOP
mening over adoptie
Editorial Kids

‘Maar wat is dan het alternatief?’ (een brief voor iedereen met een ‘sterke’ mening over adoptie)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Afgelopen week was de eerste uitzending van het nieuwe seizoen van met Open Armen op tv. Je begrijpt vast wel dat ik dit een van de mooiste programma’s op tv vind, maar deze eerste uitzending was helemaal bijzonder. Omdat Bas en Cinthia ook een kindje uit de VS kregen, via hetzelfde bureau in Philadelphia en omdat het leek alsof ze precies ons verhaal vertelden. Het was voor ons een hele emotionele uitzending. De volgende dag las ik dan ook met grote interesse de reacties op het programma. Daar zaten natuurlijk veel mooie meelevende reacties tussen, maar van sommige reacties werd ik toch wat verdrietig. Sterker nog.. ik ben maar gestopt met de reacties te lezen. In plaats daarvan schreef ik deze brief, aan iedereen met een sterke mening over adoptie. Aangezien wij uit de VS hebben geadopteerd, is mijn brief ook vanuit dat uitgangspunt geschreven.

Ideale wereld

In een ideale wereld is geen oorlog. Armoede? Daar hebben ze in een ideale wereld nog nooit van gehoord. Drugs, verkrachtingen, psychische problemen, lichamelijke ziektes, tienerzwangerschappen en ga zo maar door. In een ideale wereld bestaat dat allemaal niet. En in een ideale wereld groeit elk kind bij zijn of haar biologische ouders op totdat het kind volwassen is en op eigen benen kan staan.

In een ideale wereld kan iedereen zelf kinderen krijgen via een ‘natuurlijke’ manier. Hetero’s én homo’s.

Helaas bestaat die ideale wereld niet.

In de wereld waarin wij leven, bestaan oorlog, armoede, drugs, verkrachtingen, psychische problemen, lichamelijke ziektes, tienerzwangerschappen en nog veel meer ellende. Dat hoef ik niemand uit te leggen.

In onze wereld kan niet iedereen zwanger worden en kunnen niet alle biologische ouders voor hun kinderen zorgen. Hoe graag ze ook zouden willen. Je maakt mij niet wijs dat een ouder zo maar besluit zelf niet voor een kind te kunnen zorgen. Ik wil niet weten wat daar aan vooraf is gegaan. Het dilemma, de zorgen, de stress, de tranen, de pijn en het verdriet. Als je als ouder beslist dat je de zorg voor je kind niet zelf aan kan, dan is daar de grootst mogelijke onbaatzuchtigheid en liefde voor nodig. Want die keuze wordt uit liefde gemaakt. Omdat mensen hun kind een betere toekomst gunnen. Een toekomst die zij hun kind niet kunnen geven.

Adoptie

Als ouders in de VS besluiten dat ze niet zelf voor hun kind kunnen zorgen en er ook geen familie is die dat wel kan doen, dan zijn er twee opties. De ene optie is adoptie en de andere pleegzorg / foster care.

Veel van deze ouders hebben zelf in de foster care gezeten en weten hoe het dat systeem in de VS werkt. En juist daarom kiezen ze voor adoptie. Juist omdat kindjes dan meer kansen krijgen. Als ze die keuze maken dan mogen ze zelf kiezen bij wie ze hun kindje willen laten opgroeien. Na de geboorte hebben ze nog bedenktijd. Besluiten ze toch hun kind in hun eigen gezin te laten opgroeien, dan hebben ze nog een aantal dagen de tijd om op de beslissing terug te komen.

Daarom mag je als adoptie ouder ook niet eerder afreizen naar de VS. De biologische ouders moeten eerst volledig achter hun beslissing kunnen staan en pas als ze definitief kiezen om hun kindje een andere toekomst te geven, pas dan mag je als adoptie ouder je kindje ontmoeten.

Pleegzorg / Foster Care

Het alternatief voor adoptie is foster care. Om je een idee te geven: In de VS zitten 430.000 kinderen in foster care. Sommige kinderen treffen het en komen bij prachtige gezinnen terecht die tot hun 18e voor de kinderen zorgen alsof het hun eigen kinderen zijn. Maar de meeste kinderen hebben niet dat geluk. Veel kinderen verhuizen tot hun 18e diverse keren van familie naar familie. Sommige kinderen zijn voor hun 4e jaar al 8 keer verhuisd. Terwijl toch echt is bewezen dat kinderen de eerste jaren van hun leven een stabiele woonomgeving nodig hebben.

Om je een idee te geven hoe een foster care situatie eruit kan zien:

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

De meeste kinderen die in foster care opgroeien hebben geen toekomst. Als ze 18 worden, krijgen ze paar honderd dollar en komen ze op straat te staan. Zonder familie, zonder social vangnet, zonder iemand die om ze geeft. De meeste kinderen die in foster care terechtkomen, komen uiteindelijk terecht in het criminele circuit, in de prostitutie, in de drugs of in bittere armoede. Veel kinderen uit de foster care staan zelf een paar jaar later voor die ontzettend bittere keuze: “Ik kan zelf met geen mogelijkheid voor mijn kindje zorgen. Hoe graag ik zou willen. Kies ik voor foster care of adoptie.”

Gelukkig gunnen veel ouders hun kinderen wat ze zelf niet hebben gekregen, namelijk een liefdevol gezin.

Ook omdat ze weten dat ze hun kind altijd kunnen volgen en dat wanneer ze contact willen, dat mogelijk is.

De adoptiedriehoek noemen we dat: Geboorte ouders, kind en adoptie ouders. Voor altijd met elkaar verbonden.

Cijfers

Maar nog even terug naar de cijfers. En dan citeer ik ook even uit mijn eerste open brief aan de RSJ:

In de USA zaten in 2015 bijna 430.000 kinderen in een pleegzorg systeem, waarvan 112.000 kinderen adoptabel zijn. 50 procent van die kinderen wordt door Amerikaanse ouders geadopteerd en nog geen 0,35 procent van die kindjes gaat naar Nederland. Dat zijn 30 à 40 kinderen per jaar.

De kinderen die niet in de VS blijven zijn moeilijk plaatsbaar, omdat er bijvoorbeeld heel erg weinig bekend is over de zwangerschap, of omdat sprake is van middelengebruik tijdens de zwangerschap, psychische of psychiatrische problemen in de geboortefamilie, ernstige criminaliteit en geweldsissues of omdat er niks bekend is over de zwangerschap en er dus niet in te schatten risico’s voor de ontwikkeling van het kindje in de toekomst zijn.

Argumenten tegen adoptie (uit de VS)

Ik zie een heleboel sterke meningen en argumenten tegen adoptie. Eigenlijk heb ik helemaal geen zin om me te verantwoorden, maar sommige meningen komen bijna in de buurt van smaad en laster. Zo heb ik het woord ‘mensenhandel’ zien vallen. Als je dat durft te beweren dat heb je werkelijk geen een idee wat adoptie inhoudt. Adoptie ouders betalen alleen de proceskosten. Er is geen enkele geboorte-ouder die geld verdient met deze keuze. Het enige dat deze geboorte ouders verdienen is respect.

Een vrouw was boos dat mensen riepen dat het kindje blij moest zijn dat het bij deze ouders terecht was gekomen. In dat argument kan ik me helemaal vinden. Maar ik heb Bas en Cinthia en geen enkele andere adoptie ouder verder horen zeggen dat dat zo moet zijn. Ik denk dat elke ouder hetzelfde denkt als ik, namelijk dat wij de geboorte ouders en onze kinderen dankbaar mogen zijn. Niet andersom.

Ook werd er gezegd dat adoptie uit de VS belachelijk zou zijn, want Amerika zou een eerste wereldland zijn. Als je dat denkt, heb je je dan wel eens verdiept in de VS? Wij waren afgelopen zomer in Amerika en bij zo ongeveer elk stoplicht waar je stopt met de auto staat wel iemand te bedelen. Complete gezinnen zie je op straat achter een winkelwagentje, waarin alle bezittingen voortgeduwd worden, lopen. De VS is een land van enorme tegenstellingen. Ja, er is gigantisch veel rijkdom, maar er is ook gigantisch veel armoede. En er is in tegenstelling tot in Nederland bijna geen sociaal vangnet. In ieder geval niet op de manier waarop wij dat gewend zijn.

Verder wordt er gesproken over een kind losrukken van zijn/haar cultuur. Ook dat is een vrij loos argument. Ik weet niet of je de VS een beetje kent, maar je kan Philadelphia met geen mogelijkheid vergelijken met een Iowa of Arkansas. De verschillen tussen de staten zijn bij wijzen van spreken groter dan de verschillen tussen Nederland en Frankrijk. Bovendien zijn de VS al een melting pot.

Maar ook al zou dat een gedegen argument zijn…

Wat is dan het alternatief?

Foster care? Hebben al die mensen met die sterke meningen dan echt liever dat een kind dat systeem inrolt? Ja, armoede uit de wereld helpen. Dat zou fijn zijn! Binnen nu en een paar jaar alsjeblieft! Ik hoor de oplossing graag.

Als die oplossing er zou zijn, want die is er niet. In ieder geval niet binnen korte tijd.

Op zich vind ik het goed dat er kritisch naar adoptie gekeken wordt. Het is goed om te kijken waar de pijnpunten liggen en waar er ruimte is voor verbetering. Maar het is niet voor niets dat de staatssecretaris in zijn beleidsreactie niets aan te merken had op adoptie uit de VS. En als je dit artikel in the Economist leest, toch niet de minste, wordt het Amerikaanse systeem juist als voorbeeld gegeven van hoe een adoptie uitgevoerd zou moeten worden.

Met Open Armen

Een programma als met Open Armen laat op een mooie manier zien hoe een adoptieproces in haar gang gaat. Het laat zien wat voor weg je moet afleggen als adoptie ouder om na jaren een kindje in je armen te kunnen sluiten. Een weg die ik niemand zou willen toewensen. Een proces dat begint met jaren van ongewenste kinderloosheid (in de meeste gevallen). Als je dan eindelijk in het adoptieproces zit, word je continu binnenstebuiten gekeerd en dat kan bij tijd en wijlen vrij frustrerend zijn. Maar het is goed dat het binnenstebuiten keren gebeurt en het is het allemaal waard. Je bent het vrijwel meteen vergeten op het moment dat je jouw kindje in jouw open armen sluit. Want jouw kindje is zo gewenst.

Ik zei het in mijn eerste open brief ook al, maar als adoptie ouder weet en voel je dagelijks wat het betekent om een niet-biologisch kind op te voeden, er van te houden, de vragen te gaan beantwoorden over het waarom en – wetend dat hij of zij het uiteindelijk zelf een plek zal moeten geven in het leven.

Wij zijn mijn zoons biologische ouders intens dankbaar en we vertellen hem elke dag over hun. Niet alleen onze zoon kwam bij ons gezin, ook zijn biologische ouders kregen een plek. Ik hoop dat hij in de toekomst weet dat zij uit liefde voor hem gekozen hebben en wij hem uit liefde gewenst hebben.

Ik hoop dat hij in zijn dossier kan teruglezen hoe zorgvuldig alle stappen zijn doorlopen en dat hij gebaat was bij dit liefdevolle besluit. Dat hij nooit onnodig vraagtekens hoeft te zetten, omdat hij ergens op internet allerlei sterke meningen leest van mensen die geen idee hebben wat er aan een adoptieproces vooraf gaat en hoeveel nazorg er inmiddels in Nederland is.

Bovendien hoop ik dat als hij volwassen is, de wereld inmiddels een ideale wereld is geworden. Zodat niemand ooit nog zo’n beslissing hoeft te nemen.

*****

Mocht je nog een vraag hebben over adoptie? Stel ‘m gerust. 

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

Uitgeliche foto © Christin Lola via Shutterstock.

 

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

11 COMMENTS
  • Yasmin
    2 jaar ago

    Geweldig beschreven! Amen! Het moet sowieso maar eens afgelopen zijn met het harde oordelen. Meeste mensen hebben geen flauw idee hoe het in elkaar zit. Doen aannames en brullen dat maar als waarheid en wet op het net. Goed dat je het hebt geschreven.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Dank je wel Yasmin.

  • Annette
    2 jaar ago

    Amen to that sister! xxx

  • Milou
    2 jaar ago

    Dit heb je echt heel mooi beschreven. Ik ben er gewoon een beetje stil van. Ik kijk het programma graag maar kan me niet voorstellen hoe zwaar dat hele traject moet zijn. En het is mooi zoals je zegt: adoptieouders zijn de geboorteouders dankbaar dat zij zoiets moois op de wereld hebben kunnen zetten.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      En ik word stil van jouw lieve reactie. 🙂

  • Marijke
    2 jaar ago

    Wat heb je dit mooi geschreven zeg. Ik vind het zelf ook een prachtig programma op te zien op tv.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Dank je wel Marijke!

  • Annika
    2 jaar ago

    Het lijkt me een heel zwaar, maar uiteindelijk ook mooi proces. Ik vind het mooi dat het kan, omdat een kinderwens zo intens kan zijn dat het aan je ziel vreet, omdat er kinderen zijn die het nodig hebben in een liefdevol gezin terecht te komen.

    Ik heb er altijd moeite mee gehad dat wensouders compleet doorgelicht worden, terwijl iemand met een werkende baarmoeder zich zomaar voort kan planten, zonder controles. Het is niet eerlijk, maar natuurlijk wel begrijpelijk dat ze een kindje in een zo goed mogelijk thuis willen plaatsen.

    Ik heb er ook altijd moeite mee gehad dat mensen er zo nodig een mening over moeten hebben, het zijn vaak de mensen voor wie alles vanzelf gaat die een keiharde mening hebben. Ik heb ook al eens te horen gekregen dat als ik zelf geen kinderen kon baren, ik ze blijkbaar niet verdiende. Ik heb mazzel gehad, ik ben twee keer tegen alle verwachting in zwanger geworden en heb twee prachtige jongens gekregen, maar de weg naar adoptie was voor ons niet onvoorstelbaar.

    Ik ben heel blij voor jou dat jij jouw kindje via deze weg in je armen hebt kunnen sluiten. Jullie zien er op foto’s altijd heel gelukkig uit, jullie horen duidelijk bij elkaar. Ik ben blij dat deze manier van ouders en kinderen bij elkaar brengen bestaat.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Wat fijn dat jouw wens op de ‘gewone’ manier beantwoord is. En dank voor je mooie uitgebreide reactie.

  • Eline
    2 jaar ago

    Mooi artikel, erg leerzaam! Lijkt me inderdaad dat al die negatieve reacties best iets met je doen als je zelf (zeer overwogen) die keuze hebt gemaakt.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Dank je wel Eline! En ja… dat klopt wat je zegt.

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.