TOP
lunchen met mijn moeder
Column

Column: Lunchen met mijn moeder

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

De traiteur waar je ook kunt lunchen zat bomvol.
“Volgens mij is er geen plek hoor”, zei ik tegen mijn moeder. “Laten we maar naar de overkant gaan”.
“Ik zie anders wel een tafeltje”, antwoordde mijn moeder. “Kijk daar”, zei ze en ze wees naar een tweepersoonstafeltje tussen twee andere tafeltjes in.

Stiekem had ik het tafeltje ook al gezien. Maar ik had ook gezien dat er een bekende voetballer aan het tafeltje links van het tafeltje zat en twee dames die ik afgelopen zondag op een Charity gala zag, aan de andere kant zaten. En dat leek me dus geen relaxed bijkletstafeltje. Ik zou te afgeleid zijn.

“Jaaa”, zei ik tegen mijn moeder. “Maar het is zo’n krap tafeltje. Kunnen we niet naar de overkant?”
“Onzin”, vond mijn moeder. “Hier hebben ze beste broodjes en fijnste service. We blijven hier”.
En dus wurmden mijn moeder en ik me aan het tafeltje in het midden. Mijn moeder stootte bijna de spa van de vrouw van de bekende voetballer om met haar tas en had niks door. Net zoals ze niet door had dat het een heel bekende voetballer was.

“Zo”, zei ze toen we geïnstalleerd waren. “Vertel me alles over het gala. Werd er een beetje geboden tijdens de veiling? Of waren het weer alleen de patsers die boden?”
Nerveus giechelde en stotterde ik dat dat wel mee viel. Want op rechts ving ik meteen al de blik van een van de dames die ik op het gala zag en wiens man als een dolle op alle items tijdens de veiling had geboden.
“Oh hallo. Jullie ook hier”, zei ik hypocriet tegen de dames op rechts die mij net zo schijnheilig teruggroetten.
“Hallo”, knikte mijn moeder ook maar, aangezien ze door had dat ik de dames dus kende.
“Hoe kennen jullie elkaar”, vroeg ze daarna.
“Zij waren ook op het gala zondag”, antwoordde ik snel.
“Oooooh”, zei ze en ik zag haar nadenken. Mijn moeder en ik lijken namelijk best veel op elkaar. We zijn allebei in staat om heel genante dingen te zeggen en dat niet door te hebben.

De serveerster kwam en bracht ons de kaart. We bestelden een jus en een koffie en probeerden het gesprek te vervolgen. Maar dat ging heel moeilijk want het kleine zoontje van de bekende voetballer dartelde op zijn allerschattigst om onze tafel heen en leidde mijn moeder af.
“Och kijk nou toch”, wees mijn mama. “Wat een schattig jongetje. Wat zijn ze mooi hè die halfbloedjes”.
Trots aaide de vrouw van de bekende voetballer, die zelf ook geen onbekende styliste is, over haar zoontjes hoofd en knikte.
“Mijn dochter is ook een mix”, ging mijn moeder verder en wees naar mij. “Dat kun je wel zien hè want ik ben hartstikke blond en zij donker…”
“Ja dat kunnen ze wel zien mam”, interrumpeerde ik haar en ik knikte beleefd naar de styliste.
Ze knikte beleefd terug maar wilde toch graag weten waar mijn vader dan vandaan kwam. Daar wilde mijn moeder natuurlijk dolgraag op antwoorden. Niet omdat ze doorhad dat dit twee BN’ers en een bekende peuter waren, want dat had ze niet. Gewoon omdat ze heel sociaal is en het leuk vindt om met wildvreemden onze familiegeschiedenis te bespreken. En om nog meer genante dingen te zeggen, want dat zou ze vast nog wel gaan doen, dacht ik en dus ging ik maar even naar het toilet. Als ik zenuwachtig ben, ga ik altijd plassen.

“Goed. Waar waren we gebleven”, vroeg mijn moeder toen ik terugkwam. “Het gala. Je ex was er nog hoorde ik van papa?”
“Ja”, knikte ik terwijl ik me wel degelijk bewust was van het feit dat het gesprek op rechts ophield, omdat de dames van wie er een de beste vriendin van de schoonzus van mijn ex is, daar natuurlijk alles over wilden weten.
“En hij kwam nog met je praten terwijl je met iemand anders in gesprek was?”
‘Ander onderwerp’, dacht ik.
“Hoe laat gaan jullie donderdag rijden naar Zwitserland”, vroeg ik.
“Oh ja”, zei mijn moeder. “Dat wilde ik je nog vertellen. L’tje komt een paar dagen later. Want hij hockeyt nu in het nationale team en hij heeft verplichtingen”.
“Wat leuk”, merkte ik op. “Dat wist ik helemaal niet”.
“Grappig hè”, ging mijn moeder verder. Terwijl zijn opa en vader altijd voetbalden. Toch fijn dat hij dan gaan hockeyen is. Dat hij gewoon is gaan doen wat hij wilde doen en omdat hockey een véél beschaafdere sport dan voetbal is”.

Daar was hij. Het kersje op de taart. De meest genante opmerking van de lunch. Op rechts leek ik de dames op rechts te horen gniffelen en even had ik het gevoel in een comedy beland te zijn.
Ik was dolblij dat de serveerster onze bestelling kwam opnemen en de dames op rechts hun rekening bracht.

De rest van de lunch heb ik mijn moeder redelijk kunnen behoeden voor het maken van nog meer genante opmerkingen.

En toen we uiteindelijk drie kwartier later weer buiten stonden en ik mijn moeder vertelde over de bekende voetballer op links en de dames van het gala op rechts, zei ze: “Ik dacht al dat ik dat stel ergens van kende. Maar goed dat ik geen genante dingen heb gezegd”.

* Deze column verscheen op 17 februari 2009 op mijn vorige blog. Het zoontje van de voetballer en de styliste heeft inmiddels zelf een eigen Youtube kanaal en populair Instagram account. Hij is nog steeds schattig. Overigens ben ik steeds meer op mijn moeder gaan lijken en kan ik nu zelf ook met gênante opmerkingen strooien of het niets is. En als mijn moeder gênante dingen zegt, vind ik dat een stuk minder erg.

** Credits foto © Pezibear via Pixabay.

*** Vanmiddag komt er nog een Tuesday’s Tip online!

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.