TOP
lief lijf the best of februari 2016
Column

Lief lijf…

Echt sportief ben ik nooit geweest. Dat klinkt gek voor iemand die op hoog niveau concours hippique & military’s heeft gereden en de alternatieve Elfstedentocht schaatste. Toch is het zo. Paardrijden is nou eenmaal niet de meest sportieve sport, al moet je er natuurlijk wel een conditie voor hebben en bouw je ook heus wel spieren op. Het schaatsen begon eigenlijk als grap. Toen werd het een uitdaging en voor ik het goed en wel besefte, zag ik met een van mijn beste vriendinnetjes al schaatsend de zon opkomen op een meer in Oostenrijk waar ik de komende 8 uur rondes van 25 kilometer op zou schaatsen.

Op zich gebeurde er op dat meer in Oostenrijk wel iets geks. Ik kon namelijk geen aansluiting vinden bij een groep. Dus schaatste ik door… in mijn eentje, want wilskracht had ik blijkbaar wel. Al had ik dat van mezelf nooit echt beseft. Achteraf zeiden mensen dat ze het een wonder vonden, dat ik dat had gedaan. Zonder groep is het dubbel zo zwaar schaatsen, je kan namelijk niet even uitrusten door uit de wind achter iemand anders aan te schaatsen. Dat ik de drie maanden na de alternatieve niet normaal meer de trap op kon lopen en maanden met roze tape op mijn knieën heb gelopen, nam ik maar voor lief. Ik had het gedaan. Wij hadden het gedaan. Mijn lijf, wilskracht en ik. Dat kon niemand me meer afpakken.

Dat jij, mijn lijf, me na die Elfstedentocht gigantisch in de steek zou laten, dat had ik ook nooit kunnen vermoeden. Dat wat ik het liefste wilde en eigenlijk altijd zo vanzelfsprekend had gevonden, kon je me blijkbaar niet geven. Dat soort dingen overkomen anderen. Nee, mij zou het gewoon lukken om een kindje te krijgen. Talloze pogingen, hormoonbehandelingen, ingrepen, verdriet, tranen, jaren en kilo’s later, gooide ik de handdoek in de ring. Mijn lijf was op en mijn tranen ook. Moeder kan je ook op andere manieren worden en had ik als kind al niet van adoptiekindjes gedroomd? Misschien was het niet jij, mijn lijf, dat me in de steek liet, misschien had het universum een ander doel voor ons in het verschiet? Toch was ik vooral teleurgesteld in jou.

Nadat ik de laatste hormoonkuur had afgerond, begon ik weer met sporten. De afgelopen jaren had ik mijn lijf zien veranderen van een getraind lichaam met spieren naar een uitgezakt geheel inclusief zwabber armpjes, zadeltassen, een buikje, rugvet en veel te dikke bovenbenen. De ironie was dat ik in die tijd ook nog in een afslank kliniek werkte. Ik stippelde dieet plannen met cliënten uit terwijl ik zelf de weegschaal steeds hogere cijfers zag aangeven. Wat voelde ik me er naar over en ik kon er verdomme helemaal niets aan doen.

lief lijf karen weissensee

Als je in een vruchtbaarheidstraject zit, dan staat je leven eigenlijk continu op pauze. Je kunt niet echt plannen maken voor een vakantie, want wie weet? Misschien moet je dan wel naar de kliniek. Je hormoonhuishouding ligt overhoop, de behandelingen zijn verschrikkelijk, je hebt elke maand een teleurstelling te verwerken en je krijgt de meest rare reacties uit je omgeving van mensen die het niet begrijpen of gewoon niet willen begrijpen. Echt, ik kan er een boek over schrijven hoe weinig empathie sommige mensen hebben. Ik ben niet iemand die vrijuit huilt, maar mijn interne traanbuizen draaiden overuren: Uit verdriet, uit frustratie, uit boosheid, uit schaamte. De zwangerschapsbuik kwam er niet van, maar als grap kreeg ik van het universum wel een gewone buik.

Ik bezocht alternatieve artsen, second opinions, las diverse boeken en speurde het internet af. Inmiddels ben ik een expert op het gebied van wat je wel en niet mag eten, sterker nog, dat werd een obsessie. Hoe vaak ik mijn man wel niet heb verteld dat hij toch echt dit en dat product niet had mogen kopen, omdat er zus en zo ingrediënt in zat, kan ik niet meer op 10 handen tellen. En dat terwijl die arme schat om mij te ontzien juist extra vaak boodschappen ging doen. Een vruchtbaarheidstraject is voor de partner normaliter ook geen feestje. Neem een vrouw met PMS en vermenigvuldig dat met 1000.

Maanden volgde ik speciale diëten, maar af en toe mocht ik van mezelf een weekje los. Ik ben nooit een emotie eter geweest, maar blijkbaar zat er in die rustweken toch een Bridget Jones in mij die bekers Ben & Jerry’s naar binnen kon werken en aftopte met een flesje wijn. Mijn halve zomergarderobe paste niet meer en ik kocht een badpak, omdat ik mijn bikini niet meer aan wilde. De overige badgasten willen ten slotte ook een fijn dagje hebben. De weegschaal liet ik voor het gemak maar helemaal links liggen. Wat niet weet, wat niet deert.

Nadat ik mijn laatste hormoonpil slikte, verscheen als donderslag bij heldere hemel plots mijn wilskracht weer op het podium. Dat was wel een applaus waard. Ik schreef me meteen in bij een Personal Trainer, werd lid van een yoga school en ging weer trainen en hardlopen. Ik verwelkomde mijn taille terug, zag mijn zadeltassen verdwijnen en signaleerde weer spieren in mijn benen. Genoeg is genoeg. Toch bleef het buikje en de zwabber armen (god wat heb ik een hekel aan die kipfilets). Naast sporten ben ik nu ook weer intensief met mijn voeding bezig en man, wat voel ik me daar goed bij.

Er moet nog best wel wat van af, maar ik kan al weer met liefde naar mijn lijf kijken (op die zwabber armen na dan). Ik pas al weer een maatje minder en dat motiveert om door te gaan. De wilskracht is terug en langzamerhand zie ik jou, mijn lijf ook weer verschijnen.

Lief lijf… Ik ben de afgelopen jaren niet zo lief voor je geweest. Sterker nog, ik heb je zelfs vervloekt. Ik heb niet goed voor je gezorgd. Your body is your temple, maar bij mij was je soms meer de snackbar. Ik ben blij dat je beetje bij beetje weer terugkomt. Je bent het enige lijf dat ik ooit krijg en ik heb er vrede mee. In alle opzichten. Ik ga weer lief voor je zijn. Ik ga je weer respecteren. Ik ga je weer de juiste premium benzine geven en niet die vervuilde diesel. Wil je dan een ding voor me doen? Wil je een beetje meewerken?

We hebben het ooit al bewezen, met z’n drieën zijn we een perfect trio; Wilskracht, jij en ik. Uiteindelijk moeten we het toch met z’n drieën doen. Dan kunnen we beter een beetje samenwerken.

En hé, jij loopt toch ook liever in bikini?

Liefs,
Karen

Credits uitgelichte foto: Zach Minor via Unsplash.

 

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

41 COMMENTS
  • Marijke
    2 jaar ago

    Ik lees het nu pas. Wat een indrukwekkend verhaal. En wat doen hormonen en andere omstandigheden toch ook een hoop rottigheid met je lijf en je wilskracht natuurlijk. Pff… prachtig onder woorden gebracht… heb er even weinig woorden voor, de emotie zit hier hoog na het lezen van je verhaal. En ik besef weer even hoe gelukkig ik ben met mijn 2 gewone wonders.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Dat is goed om dat te beseffen! Dank voor je lieve reactie.

  • Karin
    2 jaar ago

    Kippevel. En een klein traantje.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Aaah, dat is lief.

  • Es
    2 jaar ago

    Ik wilde dit stuk van je nog lezen en dat heb ik gedaan. Prachtig geschreven.
    Een hele dikke knuffel voor jou lieve Karin. XXX

  • Evelyne
    2 jaar ago

    Heel mooi geschreven! Alsof ‘k deze tekst in een boek zou lezen. Of dit als brief in m’n bus zou krijgen.
    Je lijf is natuurlijk heel belangrijk, dat ondervind ‘k zelf ook. Hoe ouder ‘k word hoe meer ‘k er mee worstel.. Toch mag ‘k nog niet klagen, maar aan sport moet ‘k niet beginnen. Geen conditie, nog nooit gehad.. De enige sport die ‘k doe is op ’t werk heen & weer lopen 🙂

  • Stella
    2 jaar ago

    Wat een prachtig geschreven stukje. Jeetje. Ik ken je blog eigenlijk (nog) niet, maar het lijkt net alsof je echt tegenover me zit en dit vertelt, en ik je daarom binnen vijf minuten al een soort van ken. Ik weet heel weinig van hormoonkuren en alles behalve vanzelf raken en al die lastige dingen die jij mee moet maken, maar ik kan me dan wel juist heel erg inleven in hoe zwaar zoiets lichamelijk en emotioneel moet zijn. Zeker als er zoveel onbegrip is in jouw omgeving! Ik vind het echt een lief en mooi eerbetoon aan je lijf. En wat knap dat je toch de wilskracht hebt kunnen vinden om weer aan de slag te gaan met sporten etc. Ik hoop dat je lichaam en jij snel weer goeie vriendjes worden en je tevreden in de spiegel kan kijken. Want volgens mij mag dat echt! Liefs, Stella.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Dank je wel voor je lieve en mooie reactie Stella! <3

  • Maris
    2 jaar ago

    Heel herkenbaar verhaal, vooral over je vruchtbaarheidsproblemen. Niet voor mijzelf, ik heb nog nooit een serieus poging gegaan, maar van mijn ouders. Zo’n bizar heftige tijd (en voor hun uiteindelijk zonder resultaat), dat wens je niemand toe en kan je alleen maar heel veel begrip en respect voor hebben.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Oh wat heftig, heb je dat bewust meegekregen?
      Gelukkig hebben ze jou!

  • chris
    2 jaar ago

    Met diep respect heb ik je verhaal gelezen en wat heb je het mooi en krachtig verwoord. Door deze ervaring word je vast een hele lieve, sterke en zelfbewuste moeder voor jouw adoptiekindje want moeder worden doe inderdaad vooral met je hart.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Wat een lieve woorden Chris, dank daarvoor.

  • Nathalie
    2 jaar ago

    Wat mooi verwoord…
    De tranen het verdriet, het vertrouwen wat weg is.. allemaal herkenbaar (inclusief de lichamelijke kenmerken)!
    Voor mij eindigde het wel met kindjes uit mijn eigen buik, helaas voor jullie niet 🙁

    Wat ik vooral lees is toch de acceptatie, afsluiting maar vooral een sterke vrouw en veel en sterke wilskracht!

    Na 10x opnieuw iets typen is mijn reactie geworden, wist of weet niet zo goed wat te schrijven… het raakt me.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Bij ons komen er ook kindjes, niet uit mijn buik, maar uit ons hart 🙂 Dus uiteindelijk komt het allemaal goed. Dank voor je lieve reactie.

  • Marjolein
    2 jaar ago

    Wow, wat heb je dat mooi verwoord zeg! En je ‘interne traanbuisjes’ *slikt*!

  • Nienke
    2 jaar ago

    Jeetje lieve Ka. Dapper om dit op te schrijven en wat heb je het mooi verwoord. Je zei het al tegen mij: 2016 wordt sowieso beter. Veel liefs voor jou, je wilskracht en je lijf.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Thanks lieve Nien! 2016 wordt niet alleen mijn jaar, maar ook het jouwe. <3

  • Karin NtC
    2 jaar ago

    Oh Kaatje… zo mooi beschreven. Respect, bewondering en een dikke kus voor jullie!

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Lieve grote K, dank voor je mooie lieve reactie! -xxx-

  • Annette
    2 jaar ago

    Heel mooi geschreven Karen. Ik moest ervan huilen. Maar fijn dat je je wilskracht weer hebt hervonden. Om even met een ‘irritante’ reclame te quoten: ‘Komt wel goed schatje” 😉 x

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Ah wat lief Annette. Dikke X voor jou

  • Kim | Kimsbloglife
    2 jaar ago

    Wauw Karen, wat heb je dit ontzettend mooi verwoord en geschreven. Ik heb je hele proces om zwanger te raken niet gevolgd, maar wauw, ik kan me voorstellen dat het een hel moet geweest zijn als ik dit lees. En wat betreft je lichaam, kan me voorstellen dat het ook heel vervelend geweest moet zijn dat dat er ook nog bij kwam kijken. Maar zoals je zegt, jullie kunnen het wel, jij, je wilskracht en je lijf! 😉

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Dank voor je lieve reactie Kim! Ik heb het proces ook niet gedeeld hoor, dus je hebt niets gemist 🙂

  • Anita
    2 jaar ago

    Poeh Karen wat een onwijs mooi artikel heb je ervan gemaakt. Ik zit momenteel nog in het traject en ben niet blij met wat het met je doet. Verder had ik hetzelfde gevoel als Sunny en heb ik het gevoel dat je een hoofdstuk hebt weten af te sluiten. En wilskracht gaat je nog ver brengen dat weet ik zeker! Veel liefs

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Op zich heb je voor zo’n traject ook al wilskracht nodig, daar weten jij en ik alles van. Dank voor je lieve reactie en ik hoop voor jou dat je grote droom uitkomt! X

  • Desirée
    2 jaar ago

    Ik zit er van met tranen in mijn ogen en ben er stil van, weet even niet goed hoe te reageren. Wat heb je dit mooi verwoord en wat is er veel herkenning over een niet-meewerkend-lijf en alle bijbehorende gevoelens x 1000. Je bent een prachtig mens en je komt er wel X

  • Samaja
    2 jaar ago

    Wat een mooie en aangrijpende getuigenis. Ik vind het heel moedig dat je er zo openlijk over kan praten nu je het allemaal een plaats gegeven hebt en vooruit kijkt. Ik wens je alvast alle succes toe!

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Dank je wel Samaja!

  • Karen
    2 jaar ago

    Oh.. met tranen in mijn ogen lees ik dit bericht.
    Ten eerste omdat mijn lijf mij ook in de steek laat, ik ook niet meer kan sporten hoe ik wil en ik, wanneer ik veel pijn heb, naar pijnstillende zoetigheden grijp.
    Ten tweede omdat mijn kinderwens, door mijn lijf, nooit voltooid werd. Ik heb wel het geluk om een dochter te hebben, maar ik wou zo graag 3 kinderen en dat heeft mijn lijf van mij afgenomen en dat doet me nog elke dag enorm veel pijn.

    Je bent echt een doorzetter zeg. Wat knap. Wees trots op wat je al weer bereikt hebt.

    Veel liefs,

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Dank voor je lieve reactie Karen. Het zijn totaal verschillende dingen, maar toch zijn er ook wel wat raakvlakken. Ik hoop dat jij je droom ook ooit kunt volvullen. X

  • Margo
    2 jaar ago

    Goh Karen, ik heb gewoon een beetje kippenvel en een brok in m’n keel. Ik heb hier 0 ervaring mee en kan me dan ook absoluut niet voorstellen hoe je je gevoeld hebt, maar je beschrijft het heel helder en dat raakt me. Ik vind het knap dat je jezelf weer hervonden hebt, en dat je zo lief voor je lijf bent geworden. Hoop dat je lijf het waardeert 🙂

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Dank je wel Margo!

  • Nicole
    2 jaar ago

    Ik zit al een half uur om woorden verlegen. Ik weet wel wat ik wil zeggen maar krijg het niet voor elkaar om neer te typen. In ieder geval vind ik het super hoe je zoiets gevoeligs toch hier neer durft te zetten. Het is zo persoonlijk, voel me bijna teveel. Met die wilskracht van jou zit het volgens mij wel goed, daarvan zou ik wat meer moeten hebben. Al zet ik wel door, telkens weer opnieuw 😉

  • Kiss & Make-up
    2 jaar ago

    Het is nooit te laat om het roer om te gooien. Ik kan heel goed begrijpen dat het in zo’n emotioneel zware periode moeilijk is om je niet een beetje te laten gaan en jezelf een beetje uit het oog te verliezen. Er komt in zo’n situatie echt zoveel op je af en constant met teleurstellingen moeten omgaan is zwaar voor een mens. Maar zoals ik al zei, ’t is nooit te laat om de draad terug op te pikken en weer lief te zijn voor jezelf en je lichaam.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Ja precies, je kunt het er niet eens bijhebben om daar ook nog mee bezig te zijn. Het kost al te veel energie.

  • sunny mama
    2 jaar ago

    Dit is een zeer indringend geschreven aangrijpend relaas over wat vruchtbaarheidsproblemen met jou en met de verhouding tot je lichaam doen. (Niet echt makkelijk om zo uit de losse pols getrouw even een reactie op te geven!)
    Ik kan me voorstellen dat er heel wat aan voorafgaat vooraleer je – zoals jij het uitdrukt – besluit om de handdoek in de ring te gooien. En ik kan me ook voorstellen dat er heel wat aan voorafgaat vooraleer je besluit om over iets, wat zo gevoelig ligt, een blogpost te schrijven. Maar uit het feit dat je dit nu doet, concludeer ik dat het verwerkingsproces, dat hiermee gepaard gaat, voor jou voor een groot deel is afgerond; dat je deze periode beschouwt als tot het verleden behorend en dat je er emotioneel afstand van genomen hebt.
    In dit blogbericht lees ik vooral vergevingsgezindheid ten opzichte van het lichaam waardoor je je in de steek gelaten hebt gevoeld. En ik zie daarin ook het begin van een nieuwe start.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Klopt helemaal, er is nog al wat aan vooraf gegaan en ik plaats het omdat het voor mij afgesloten is. Heb het natuurlijk wel overlegd met wat mensen die belangrijk voor me zijn. Ik had me eigenlijk ook voorgenomen niet meer zo persoonlijk te zijn op mijn site, maar ik krijg zo vaak mail van lezers die in hetzelfde traject zitten, dat ik dacht dat het misschien een keer goed was om er aandacht aan te besteden. Er zijn zo veel misvattingen. Bovendien helpt schrijven ook om dingen te ordenen en af te sluiten. En ik begrijp dat het niet makkelijk is om op dit soort onderwerpen te reageren, dat heb ik in het echte leven ook al mee gemaakt. Dus ik waardeer het des te meer, dat jij de moeite hebt genomen een passende reactie te geven. X voor jou!

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Instagram

  • About last night... 🍸🍾🍹🥂
.
.
.
#friends #love #instafriends #party #girlsnightout #funfunfun #nikkiemoments #friendshipgoals
  • Deze kleine wijsneus zette vandaag zijn eerste stappen. Ik had geen idee dat ik ZO trots kon zijn. En hij, denk ik, ook niet ♥️🙌🏻🐴
.
.
.
#robinjameson #firststeps #dreumes #toddlerlife #instatoddler #proudmom #minirodini
  • L♥️VE
Fijne Valentijnsdag! Ik doe even een #throwback naar onze honeymoon in 2012 toen we nog jong waren en konden uitslapen... maar hé... wat is het ontzettend prachtig en machtig om onze liefde nu te kunnen delen met meneertje knuffelbeertje.... 👪 want liefde is toch nóg mooier als je het kan delen?
Op de blog vertel ik vandaag waarom wij een goede match zijn in de liefde!
.
.
.
#love #liefde #valentinesday #valentijnsdag #throwback #honeymoon #couplegoals #instalove
  • 5 maanden slik ik een aantal beauty supplementen van Oenobiol. Vandaag vertel ik je hoe me dat bevallen is! 🙍🏻‍♀️👉🏼 directe link in bio
.
.
.
#beauty #beautysupplement #revealyourinnerbeauty #instabeauty #naturalbeauty #selfportrait #organic #oenobiol #karenzpartner
  • Wij wilden naar buiten, maar het is hier aan het sneeuwen. En dus spelen we maar een beetje binnen, nemen we bewogen ussies terwijl we lekker aan het twinnen zijn 👯‍♀️👯‍♂️
Goed weekend alvast peeps!
#liefde #anecdote #motherandson #motherhood #momlife #toddlerlife #moederenzoon #robinjameson
  • 🔆 is shining! Het belooft weer zo’n mooie wintersport dag te worden. En er staat een nieuwe Personal Peaks online met dreumes dingen, het huisvrouwen examen en overstekend wild 🦌🦌🦌Fijne dag! En 👉🏼 directe link in bio
.
.
.
#personalpeaks #karenznl #lifestyleblogger #motherandson #toddler #toddlerlife #momlife #motherhood #robinjameson
  • ‘MAY YOUR COFFEE BE STRONGER THAN YOUR TODDLER’
Als je tenminste tijd hebt om je koffie te drinken... 🤦🏻‍♀️☕️ Vandaag was zo’n dag. Zo’n dag waar ik overmorgen heel hard om kan lachen. Maar als je dan die glimlach ziet, dan is het het toch allemaal wel driedubbel en dwars waard. Al kon ik ‘m vandaag wel even achter het behang plakken 🙄😣 #toddlerlife #dreumes #robinjameson #liefde #minirodini
  • Stoer is ‘ie hè? Mijn nieuwe horloge. Ik was al tijden op zoek naar een sportief én chique horloge. Op Karenz. vertel ik je over de zoektocht en keuzestress 😊 👉🏼 directe link in bio
.
.
.
#watch #selfportrait #karenznl #victorinox #swisswatch #anecdote #lifestyleblogger #karenzpartner