TOP
lief lijf the best of februari 2016
Column

Lief lijf…

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Echt sportief ben ik nooit geweest. Dat klinkt gek voor iemand die op hoog niveau concours hippique & military’s heeft gereden en de alternatieve Elfstedentocht schaatste. Toch is het zo. Paardrijden is nou eenmaal niet de meest sportieve sport, al moet je er natuurlijk wel een conditie voor hebben en bouw je ook heus wel spieren op. Het schaatsen begon eigenlijk als grap. Toen werd het een uitdaging en voor ik het goed en wel besefte, zag ik met een van mijn beste vriendinnetjes al schaatsend de zon opkomen op een meer in Oostenrijk waar ik de komende 8 uur rondes van 25 kilometer op zou schaatsen.

Op zich gebeurde er op dat meer in Oostenrijk wel iets geks. Ik kon namelijk geen aansluiting vinden bij een groep. Dus schaatste ik door… in mijn eentje, want wilskracht had ik blijkbaar wel. Al had ik dat van mezelf nooit echt beseft. Achteraf zeiden mensen dat ze het een wonder vonden, dat ik dat had gedaan. Zonder groep is het dubbel zo zwaar schaatsen, je kan namelijk niet even uitrusten door uit de wind achter iemand anders aan te schaatsen. Dat ik de drie maanden na de alternatieve niet normaal meer de trap op kon lopen en maanden met roze tape op mijn knieën heb gelopen, nam ik maar voor lief. Ik had het gedaan. Wij hadden het gedaan. Mijn lijf, wilskracht en ik. Dat kon niemand me meer afpakken.

Dat jij, mijn lijf, me na die Elfstedentocht gigantisch in de steek zou laten, dat had ik ook nooit kunnen vermoeden. Dat wat ik het liefste wilde en eigenlijk altijd zo vanzelfsprekend had gevonden, kon je me blijkbaar niet geven. Dat soort dingen overkomen anderen. Nee, mij zou het gewoon lukken om een kindje te krijgen. Talloze pogingen, hormoonbehandelingen, ingrepen, verdriet, tranen, jaren en kilo’s later, gooide ik de handdoek in de ring. Mijn lijf was op en mijn tranen ook. Moeder kan je ook op andere manieren worden en had ik als kind al niet van adoptiekindjes gedroomd? Misschien was het niet jij, mijn lijf, dat me in de steek liet, misschien had het universum een ander doel voor ons in het verschiet? Toch was ik vooral teleurgesteld in jou.

Nadat ik de laatste hormoonkuur had afgerond, begon ik weer met sporten. De afgelopen jaren had ik mijn lijf zien veranderen van een getraind lichaam met spieren naar een uitgezakt geheel inclusief zwabber armpjes, zadeltassen, een buikje, rugvet en veel te dikke bovenbenen. De ironie was dat ik in die tijd ook nog in een afslank kliniek werkte. Ik stippelde dieet plannen met cliënten uit terwijl ik zelf de weegschaal steeds hogere cijfers zag aangeven. Wat voelde ik me er naar over en ik kon er verdomme helemaal niets aan doen.

lief lijf karen weissensee

Als je in een vruchtbaarheidstraject zit, dan staat je leven eigenlijk continu op pauze. Je kunt niet echt plannen maken voor een vakantie, want wie weet? Misschien moet je dan wel naar de kliniek. Je hormoonhuishouding ligt overhoop, de behandelingen zijn verschrikkelijk, je hebt elke maand een teleurstelling te verwerken en je krijgt de meest rare reacties uit je omgeving van mensen die het niet begrijpen of gewoon niet willen begrijpen. Echt, ik kan er een boek over schrijven hoe weinig empathie sommige mensen hebben. Ik ben niet iemand die vrijuit huilt, maar mijn interne traanbuizen draaiden overuren: Uit verdriet, uit frustratie, uit boosheid, uit schaamte. De zwangerschapsbuik kwam er niet van, maar als grap kreeg ik van het universum wel een gewone buik.

Ik bezocht alternatieve artsen, second opinions, las diverse boeken en speurde het internet af. Inmiddels ben ik een expert op het gebied van wat je wel en niet mag eten, sterker nog, dat werd een obsessie. Hoe vaak ik mijn man wel niet heb verteld dat hij toch echt dit en dat product niet had mogen kopen, omdat er zus en zo ingrediënt in zat, kan ik niet meer op 10 handen tellen. En dat terwijl die arme schat om mij te ontzien juist extra vaak boodschappen ging doen. Een vruchtbaarheidstraject is voor de partner normaliter ook geen feestje. Neem een vrouw met PMS en vermenigvuldig dat met 1000.

Maanden volgde ik speciale diëten, maar af en toe mocht ik van mezelf een weekje los. Ik ben nooit een emotie eter geweest, maar blijkbaar zat er in die rustweken toch een Bridget Jones in mij die bekers Ben & Jerry’s naar binnen kon werken en aftopte met een flesje wijn. Mijn halve zomergarderobe paste niet meer en ik kocht een badpak, omdat ik mijn bikini niet meer aan wilde. De overige badgasten willen ten slotte ook een fijn dagje hebben. De weegschaal liet ik voor het gemak maar helemaal links liggen. Wat niet weet, wat niet deert.

Nadat ik mijn laatste hormoonpil slikte, verscheen als donderslag bij heldere hemel plots mijn wilskracht weer op het podium. Dat was wel een applaus waard. Ik schreef me meteen in bij een Personal Trainer, werd lid van een yoga school en ging weer trainen en hardlopen. Ik verwelkomde mijn taille terug, zag mijn zadeltassen verdwijnen en signaleerde weer spieren in mijn benen. Genoeg is genoeg. Toch bleef het buikje en de zwabber armen (god wat heb ik een hekel aan die kipfilets). Naast sporten ben ik nu ook weer intensief met mijn voeding bezig en man, wat voel ik me daar goed bij.

Er moet nog best wel wat van af, maar ik kan al weer met liefde naar mijn lijf kijken (op die zwabber armen na dan). Ik pas al weer een maatje minder en dat motiveert om door te gaan. De wilskracht is terug en langzamerhand zie ik jou, mijn lijf ook weer verschijnen.

Lief lijf… Ik ben de afgelopen jaren niet zo lief voor je geweest. Sterker nog, ik heb je zelfs vervloekt. Ik heb niet goed voor je gezorgd. Your body is your temple, maar bij mij was je soms meer de snackbar. Ik ben blij dat je beetje bij beetje weer terugkomt. Je bent het enige lijf dat ik ooit krijg en ik heb er vrede mee. In alle opzichten. Ik ga weer lief voor je zijn. Ik ga je weer respecteren. Ik ga je weer de juiste premium benzine geven en niet die vervuilde diesel. Wil je dan een ding voor me doen? Wil je een beetje meewerken?

We hebben het ooit al bewezen, met z’n drieën zijn we een perfect trio; Wilskracht, jij en ik. Uiteindelijk moeten we het toch met z’n drieën doen. Dan kunnen we beter een beetje samenwerken.

En hé, jij loopt toch ook liever in bikini?

Liefs,
Karen

Credits uitgelichte foto: Zach Minor via Unsplash.

 

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.