TOP
leven op zijn beloop laten
Editorial Happiness Lifestyle

Misschien. Maar misschien ook niet (over het leven op zijn beloop laten)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Een van mijn voornemens voor het nieuwe jaar is om qua blogs af en toe wat meer de verdieping op te zoeken. Ik kan zelf best wel geïnspireerd raken van mooie verhalen en ik hoop dat enthousiasme over te kunnen brengen. Geïnspireerd door het yoga weekend probeer ik voor het slapen gaan te mediteren en in mijn meditatie app werd een inspirerend verhaal verteld. Dat verhaal wil ik graag met je delen. En ik vertel ook nog wat ik er zelf van opstak, herkende en mee wil nemen. Over het leven op zijn beloop laten. Je las het al in de titel van deze blog…

Misschien. Maar misschien ook niet.

Een oud Chinees verhaal

Er was eens een boer en zijn zoon. Samen hadden ze een prachtige hengst, waar ze veel van hielden en die de familie hielp om financieel rond te komen. Op een dag liep het paard weg.
De dorpelingen kwamen steun betuigen en riepen: “Jullie paard liep weg. Wat verschrikkelijk!”
De boer antwoordde: “Misschien. Maar misschien ook niet. We zullen zien.”

Een paar dagen later kwam de hengst weer thuis aanlopen. Achter hem aan liepen een paar prachtige wilde merries.
De dorpelingen riepen: “Jullie paard is terug gekomen en bracht meer paarden mee terug. Wat een groot geluk!”
De boer antwoordde: “Misschien. Maar misschien ook niet. We zullen zien.”

Later die week probeerde de zoon van de boer een van de merries te temmen. De merrie gooide hem op de grond en hij brak zijn been. Hij zou zou altijd mank blijven lopen.
De dorpelingen kwamen langs en riepen: “Je zoon brak zijn been en nu loopt hij mank. Wat een verschrikkelijk ongeluk!”
De boer antwoordde: “Misschien. Maar misschien ook niet. We zullen zien.”

Een paar maanden later marcheerden er soldaten van het nationale leger door het dorp. Alle gezonde jongens werden gerecruteerd voor het leger om te gaan vechten in de oorlog. De boerenzoon hoefde niet mee, omdat hij mank liep.
De dorpelingen riepen: “Je zoon wordt gespaard, wat een geluk!”
Waarop de boer antwoordde: “Misschien. Maar misschien ook niet. We zullen zien.”

19 juni 2016

Het leven op zijn beloop laten

De echte moraal van dit verhaal

is dat je geen gebeurtenis in je leven, kan beschouwen als goed of slecht of gelukkig of ongelukkig, maar dat de tijd je het hele verhaal zal vertellen. Daarnaast leeft niemand lang genoeg om het hele verhaal mee te maken, dus het is tijdverspilling om te blijven hangen in kleine tegenslagen of ongemakken. Of om juist enorm veel te tijd te investeren in dingen die geweldig lijken, maar uiteindelijk niet al te veel zullen opleveren.

Het is verstandiger om het leven gewoon te leven en je niet te veel uit het veld te laten slaan. Je leeft je leven comfortabeler als je accepteert dat je krijgt wat je krijgt en dat je maar gewoon het beste uit je leven moet halen of je nou in een piek zit of in een dal. Daarnaast heeft het niet altijd zin om gebeurtenissen als goed of slecht te beschouwen. Het is veel interessanter om achterover te leunen en het je te laten overkomen. Wat brengt het leven je?

Ik val maar meteen met de deur in huis..

Niet de hele moraal van dit verhaal kan me bekoren. Ja, ik kan me erin vinden, maar ik denk wel dat je hele verschrikkelijke dingen in je leven kunnen overkomen, waar je echt wel even bij stil mag staan. Net zoals dat er geweldige dingen kunnen gebeuren. Geen pieken zonder dalen.

Waar ik me wel in kan vinden, is dat het interessant is om te kijken wat het hele verhaal je brengt. Toen wij in een vruchtbaarheidstraject zaten, vond ik dat verschrikkelijk. Dat zal je vast niet verbazen. Maar nu ben ik bijna blij dat het zo is gelopen. Want als we zelf kinderen hadden kunnen maken, dan hadden wij onze fantastische zoon nooit ontmoet. En dat klinkt corny, maar ik had hem dus nooit en te nimmer willen missen. Er is geen vezel in mijn lichaam die twijfelt of ik gelukkiger was geworden met een biologisch kind. Het moest zo zijn. En ja… het was een lange weg, maar het was ook interessante. Ik heb dingen over mezelf en mijn relatie geleerd die me een ander mens hebben gemaakt. Om maar te beginnen met dat ik dingen niet meer zo voor lief neem.

Op 1 januari

proostten wij met onze goede vrienden op het nieuwe jaar. “Misschien krijgen jullie dit jaar wel een tweede kindje”, zeiden onze vrienden. En ja natuurlijk speelt dat in mijn achterhoofd, maar het is absoluut niet het belangrijkste in mijn leven. Ik zou het prachtig vinden als het gebeurt, maar als het niet gebeurt, dan gebeurt het niet.

We zien het wel. We hebben al alles in ons leven waar we gelukkig mee zijn. Ik heb al alles bij de hand om gelukkig te zijn.

Bovendien is onze grootste wens al vervuld. Wij hebben zo naar een kind verlangd… Robin is al zo’n groot cadeau. Wij voelen ons al zo blessed met hem.

Wat dat betreft begrijp ik mensen ook niet die enorm verdrietig zijn omdat het bij een derde of een vierde niet lukt. Je bent al zo gezegend? Ik kan me daar niet in verplaatsen, maar tegelijkertijd wil ik er ook niet over oordelen, omdat iedereen recht heeft op zijn/haar verdriet. Er zullen voor die mensen vast ook dingen zijn van mij, die zij weer totaal niet begrijpen.

Maar waar ik wel heilig in geloof is dat als die ene wens niet uitkomt, er wel weer ander geluk voor in de plaats komt. Het heeft geen zin om je blind te staren op wat je niet hebt. Je kunt beter ruimte maken voor de dingen die je wel kan krijgen.

Het leven op zijn beloop laten. Hoe zie jij dat? Kun je je in mijn verhaal vinden, of totaal niet? Heb je zelf nog iets toe te voegen of te zeggen? Een ervaring misschien? Ik ben heel benieuwd!

Fijne dag vandaag!

Liefs, Karen

Hier vind je het Chinese verhaal terug.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

10 COMMENTS
  • Chantal
    12 maanden ago

    Hi Karen,
    Ik kan me ook vinden in het moraal van het verhaal. Ik kijk er zelf wel iets anders naar. Ik ben helemaal voor ‘ruimte geven’ aan dingen/gebeurtenissen/tijd/etc. Wanneer je hier weinig of geen invloed op uitoefent, zie je van een afstand soms hele mooie dingen ontstaan of dat het wel goed komt ook al is dat niet op de manier, zoals jij of ik voor ogen had.
    Groetjes,
    Chantal
    p.s. ook van het yogaweekend! 🙂

    • Karen
      12 maanden ago
      AUTHOR

      Wat leuk dat je reageert! Ik denk ook dat je bepaalde dingen de ruimte moet geven, maar er te veel in blijven hangen, is zonde van je tijd en energie. Vind ik dan hè 🙂

  • Jacqueline
    12 maanden ago

    Ik kan me zeker ook on dat verhaal vinden. Ook al is het op het moment zelf nog zo vervelend, er komt vast wel weer wat op mijn pad wat de moeite waard is.
    Zo heb ik best veel op moeten geven omdat het fysiek niet meer ging. Maar nu ik met mijn rolstoel dans, gaat er een wereld voor me open.

    • Karen
      12 maanden ago
      AUTHOR

      Wat heerlijk dat je je zo goed voelt bij dat dansen!

  • Sonja
    12 maanden ago

    Prachtig… ik kan mij wel vinden in Chinese wijsheden. Ik heb inmiddels geleerd dat het pad soms hobbelig kan zijn en je uitgedaagd word om te leven. Ik zie dingen niet meer als falen, maar als het hoort niet bij mij. Vele verliezen gekend, maar de grootste overwinning ben ik zelf. Ik leef!
    Ik laat het op mij af komen elke dag… ik pieker niet meer over morgen, ik leef vandaag.

    • Karen
      12 maanden ago
      AUTHOR

      Heel goed Sonja!

  • Anne-Marie
    12 maanden ago

    Mooi verhaal! Het sluit goed aan bij mijn ‘levensmotto’: het komt goed zo niet dan toch. Accepteren wat je krijgt maakt het leven echt niet makkelijker, maar je verspilt ook geen kostbare tijd aan piekeren. Het brengt meer rust.

    • Karen
      12 maanden ago
      AUTHOR

      Ja, dat denk ik ook! Er komt binnenkort trouwens een leuke piekerwinactie aan, dus die sluit mooi aan bij jouw woorden 🙂

  • Marije
    12 maanden ago

    Hele mooie reflectie. Ik geloof er zeker in dat whats meant to be is meant to be en dat je op dit moment alles al hebt wat je nu nodig hebt. Je kan beter het leven op zijn beloop laten gaan en zien wat het brengt dan heel krampachtig je aan alles vasthouden en je alleen maar rot voelen.

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.