TOP
kat met pensioen
Column Pets

‘De kat die met pensioen ging’ (over een muizenplaag en onze kat die werkloos toekeek)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Sinds we terug waren van vakantie, hoorde ik af en toe wat gerommel vanuit de keuken. Mijn werkplek is naast onze open keuken, dus ik zit vrij dicht op het vuur. Maar stiekem had ik het een beetje genegeerd. ‘Zal wel niets zijn’, sprak ik mezelf toe. Nou dat was het dus wel hè… iets. Want toen ik op een gegeven moment de onderste la onder het fornuis opentrok, zag ik een soort ravage. In die la bewaar ik mijn theedoeken, Robin’s slabbetjes en schortjes en wat dozen met toastjes. Het is namelijk een vrij grote la, dus er past veel in.

‘Oh oh’, dacht ik toen ik het slagveld bekeek.

‘Dat moeten wel muizen zijn. Fuck’. Van mijn prachtige HAY theedoeken was weinig meer over. De muizen hadden namelijk besloten dat die het ook moesten ontgelden, of mijn wasmiddel ruikt heel lekker, want ze hadden er volledig doorheen gebeten. De dozen waar de toastjes in hadden gezeten, zaten vol gaten en er lagen nog wat lege plastic omhulsels in de la tussen de honderden muizenkeutels.

Mijn hoofd registreerde wat er gebeurd was. Ik pakte snel mijn telefoon om een foto te maken en deed toen de la weer dicht. ‘Shit’, appte ik naar Mark. ‘Muizen’.

‘Hoe kan dat nou’, zei de wederhelft toen we elkaar een half uurtje later spraken. We snapten er beiden geen hout van. Het was niet dat ons huis onbewoond was tijdens de vakantie en onze gasten hadden het huis ook nog eens hartstikke schoon achtergelaten. Bovendien hebben we notabene een kat. Bada Bing. En ja, die is al weer 13 jaar oud, maar die heeft een paar jaar geleden toen we nog in Heemstede woonden, een ware muizen massamoord aangericht. Hij had er toen wel een stuk of zes afgeslacht en ze in een rijtje op het pad gelegd. Nadat hij er eerst een uur mee had gebasketbald met de hysterische buurvrouw en mij als publiek achter het raam in de zitkamer.

Bada Bing, de muizen massamoordenaar. 

Waarom had die nu niets gedaan? De vorige bewoners hadden op zolder muizen gehad, maar daar was nu geen muis te zien. Nou moet ik wel zeggen, dat Bada Bing ook het meeste boven is. Beneden komt hij alleen als hij naar buiten wil of wat knuffels wil incasseren.

’s Avonds moest Mark mij helpen de la op te ruimen. Ik ben niet bang voor muizen. Als ze stil zitten, vind ik ze zelfs wel schattig, maar ze zitten nooit stil. En dan maken ze me aan het schrikken. Bovendien zijn ze natuurlijk ontzettend goor. Dus Mark hielp mij braaf met de la. En ja hoor… toen bleek er natuurlijk nog een in te zitten. Die sprong opeens onder een schortje van Robin vandaan.

Ieieieieieieieieieieks!

En uit de servieskast kwam ook nog wat geluid. Ja, denk gerust dat psycho muziekje er maar bij terwijl je dit leest. Want daar bleek dus ook een muis te wonen, die voor het gemak ook maar even op onze borden had gescheten. Want tja… als je moet dan moet je hè? Bovendien was Mickey niet al te snugger, want in de servieskast ligt helemaal geen eten. Er lag alleen ergens onderaan een tasje van de kaasboer en daar zat Mickey nu in vast. En hij had geen idee meer hoe hij er uit moest komen.

Dat was de bloody limit…

Bada Bing werd nog net niet ook opgesloten in de servieskast, maar ik sprak hem wel streng toe en vroeg hem wat aan deze situatie te gaan doen. Zoals het een kat betaamt, keek hij mij glazig aan, miauwde wat en snuffelde wat aan de kast en de la die we tijdelijk even open hadden laten staan. Dat beloofde veel goeds! Helaas pindakaas. 5 minuten laten zat hij al weer met z’n luie reet boven op de slaapkamer op het bed te loungen.

Ik probeerde hem nog over te halen weer naar beneden te komen, maar nee. “Oooh, Bing, weet je nog van vroeger, toen je in Amsterdam ladingen muizen over de kling jaagde”, zeurde ik om z’n herinnering op te frissen.

Maar niets hielp. Bada bing had nog net niet de functie op zijn visitekaartjes aangepast: Kat met pensioen. Waarschijnlijk omdat hij geen visitekaartjes heeft, anders had hij het vast gedaan. De enige functie die hij nog had in dit huishouden; ‘muizen afschrikken’, oefende hij niet meer uit. Zijn secundaire functies zoals knuffelen en spinnen, dat doet hij nog wel met verve. Maar ja, daar hoeft hij zelf dan ook weinig voor te doen.

Dan maar de ongediertebestrijding erbij halen. 

Had ik bedacht. Want met een kruipende dreumes in huis, vond ik het geen fijn idee om muizen te hebben. En dus liep er op maandagochtend een vriendelijke man door ons huis die checkte, waar de muizen waren geweest en hoe ze binnen waren gekomen.

Gelukkig was dat maar op drie plekken. Onder het aanrechtblad vanuit de kruipruimte, in de servieskast en in de meterkast.

“Ik snap er niets van”, zei ik tegen de ongediertebestrijder. “In twee van die kasten ligt niet eens eten”.
“Muizen zijn rare beesten”, vertelde hij. “Ze kunnen enorm veel schade aan richten en soms eten ze de raarste dingen op”.
Daar had ik inmiddels begrepen toen ik afscheid nam van mijn theedoeken.
“Maar wij hebben ook nog een kat”, vertelde ik hem. Want de kat lag natuurlijk weer werkloos op bed te loungen en liet zich niet zien.
“Dat is wel vreemd”, zei hij. “Want katten laten huidschilfers vallen en dat schrikt af”.
“Tja, onze kat zit veel boven”, vertelde ik hem. “Onze kat is met pensioen. Vroeger was hij echt een muizenjager, dus dat snap ik al helemaal niet”.

“Hoe reageerde je dan als hij vroeger muizen ving?”

Vroeg de bestrijder. “Want je moet ze heel erg belonen, als katten muizen komen brengen. Het beste is om nog even met de dode muis te spelen”.
“Nou nee, dat heb ik niet gedaan. Ik heb de dode muis meteen weggegooid”.
“Oooh helemaal fout”, concludeerde de man. “Voor katten is het een enorm gebaar om hun baas een prooi cadeau te doen. Als jij daar dan niet dankbaar op reageert, dan denkt hij ook van ‘laat maar'”.
“Ok”.
“Dus de volgende keer dat je kat een dode muis komt brengen, moet je hem heel dankbaar zijn en de muis nog even van hand tot hand laten gaan, of tussen je voeten heen en weer schoppen”.
“De volgende keer dat ik een muis zie, bel ik jou wel”.
“Dat is ook goed”.

Maar goed…

Inmiddels zijn alle gaten gedicht, kregen we controle van de ongediertebestrijder en bleek er geen muis meer binnen geweest te zijn. Onze kat Bada Bing is nog steeds met pensioen, maar inmiddels weet ik dus dat ik dat aan mezelf te danken heb. Ik ben hem niet dankbaar genoeg geweest.

Dus als jouw kat met een dode muis, vogel, kikker of whatever aan komt lopen, dan weet je wat je te doen staat. Als je daar geen zin hebt, dan weet je in ieder geval hoe je aan die muizenplaag komt. Omdat je kat met pensioen is gegaan omdat jij hem niet genoeg hebt gewaardeerd.

Gevoelige werkweigeraars, dat zijn het.

*****

Heb jij wel eens muizen in huis gehad? Waar heb je daar toen tegen gedaan? Ik ben benieuwd!

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

Uitgelichte foto © Sergey Zaykov via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

4 COMMENTS
  • Annette
    2 jaar ago

    Haha mijn Skoet is geen held als het op ‘moorden’ aankomt. Een arm vlinder wil ze nog wel eens oppeuzelen maar de meeste dieren hebben vrij spel bij mij. Wellicht ook de leeftijd (ze is 14).

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Dat zou er zeker ook mee te maken kunnen hebben!

  • Annika
    2 jaar ago

    Geweldig beschreven! Bij mijn weten hebben we geen muizen in huis, wel in de schuur, maar daar hebben we geen last van. Wel vorige week een megagrote spin met harige poten naast de deurklink. Toen stond ik wel even te gillen. Een een jaar terug hadden we een egel achter het tv-kastje. Die hebben we een nachtje bij laten komen en daarna weer in de tuin gezet.

    We hebben twee katten trouwens, allebei intens slecht in jagen. En even waarschuwen voor de spin of de egel deden ze ook al niet.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Dank je wel Annika. Misschien moeten onze katten samen op opfrissingscursus.

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.