TOP
bij de incheckbalie
Column Personal

Column: Bij de incheckbalie

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

“Gaan jullie op kraamvisite”, vraagt de grondsteward nadat we de kinderwagen, het reiswiegje en de Maxicosi op de band van de incheckbalie hebben gezet.
Achter de balie zitten twee grondstewards, een man en een vrouw en het lijkt alsof de steward de stewardess aan het inwerken is.

“We gaan een kindje adopteren”, antwoord ik glimlachend.
“Wat mooi”, antwoorden ze beiden. “Ik ben helemaal ontroerd ervan”, meldt de stewardess. “Ja nou, wat bijzonder zeg”, zegt de steward.

Heel lief. En opeens prikken er tranen achter mijn ogen.

“Een jongetje of een meisje”, vraagt de stewardess.
“Een jongetje”, zeg ik.
“Van hoe oud?”
“Twee weken”, antwoorden wij in koor.
“Ik krijg echt helemaal kippenvel. Zo ontroerd ben ik. Ik heb ook net een jongetje van zes maanden”, vertelt de stewardess.

En dan, zonder dat ik het zelf wil, laten mijn tranen zich niet meer bedwingen. Het is nu echt. We stappen zo in het vliegtuig en morgen zullen we onze zoon ontmoeten.

De fantasie is realiteit geworden. Het verlangen is nu werkelijkheid. Bijna. Tranen van blijdschap. Tranen van opluchting. De afgelopen dagen waren zo stressvol, dat we nauwelijks konden nadenken. We hadden geen tijd om na te denken. Geen tijd om te beseffen. Dat het zo is.

En daar sta ik dan jankend bij de incheckbalie. Een wildvreemde grondstewardess aait over mijn arm en ik zie dat zij ook emotioneel is. “Ach gos, meisje toch”, zegt ze terwijl ze me begripvol aankijkt.

Zij is moeder. Ik ben moeder. Ze begrijpt me. We begrijpen elkaar.

Daar gaan we. Op naar de VS. Op naar onze zoon. Nog een dagje…

* Lieve grondsteward en grondstewardess, als jullie dit toevallig lezen. Dank voor jullie lieve woorden en de upgrade. Dat was heel fijn. 

** De komende tijd zal ik af en toe een persoonlijk stukje plaatsen over hoe ik dingen ervaar (de afgelopen en komende tijd). Waarschijnlijk komen er ook een aantal normale blog artikelen, maar daar heb ik nu de rust nog niet voor gevonden.

*** Dank voor alle lieve reacties, mailtjes en andere vormen van communicatie. Het is ontzettend bijzonder en fijn om te weten dat er zo veel mensen met je meeleven. Zelfs als dat mensen zijn die ik helemaal niet ken. Nogmaals dank daarvoor.

**** Credits foto Matthew Smith via Unsplash.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.