TOP
ik ben boos
Editorial Personal

Ik ben boos. Heel boos.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Beste mevrouw van het UWV,

Ik was enigszins verbaasd toen ik de telefoon weer ophing na ons gesprek. Inmiddels ben ik niet meer verbaasd. Ik ben boos. Heel boos. Dat had u nog gezegd: ‘Ik kan me voorstellen dat u boos bent, maar ik kan u niet verder helpen’. Staat niet in uw functie omschrijving zeker? En tijdens de communicatie training had u geleerd dat een beetje empathie tonen en daarna het gesprek afkappen wel voldoende zou zijn? Nou, nee dus.

Wat was er aan de hand? Een tijdje geleden werd ik door collega bloggers en mede zelfstandigen getipt dat je als zelfstandige tijdens een zwangerschap recht hebt op een ZEZ uitkering. Dat is geen vetpot, maar het is natuurlijk wel fijn dat je even een beetje kunt ademen in een tijd dat je geen opdrachten kunt doen. ‘Dat geldt ook als je gaat adopteren hoor Ka’, zei iemand. ‘Als je werknemer bent en je adopteert, krijg je toch ook verlof’.

‘Ja natuurlijk! Waarom niet. Dat is relaxed’, dacht ik nog.

En ik keek wel even globaal op de site en zag iets over adoptie staan en dacht vervolgens: ‘Ach dat is nu nog niet aan de orde, dat komt later wel’. Maar later was opeens vorige maand. In anderhalve week tijd zat ik ineens in het vliegtuig om vervolgens 3 weken in het buitenland te verblijven.

Terug in Nederland vertelde ik een goede vriendin dat ik werken en zorgen best lastig vond om te combineren, omdat je nog een beetje je draai moet vinden en zo. Bovendien werkt het met een adoptiekindje net wat anders, omdat de hechting zo verschrikkelijk belangrijk is. Wij kunnen de zorg voor Robin nog niet aan anderen overlaten. Zelfs de oma’s mogen hem bijvoorbeeld nog even niet voeden. ‘Ik neem nog geen opdrachten aan hoor’, vertelde ik de vriendin. ‘En toen ik in de VS zat, heb ik ook niets aangenomen. Ik kan nu toch niet echt werken en dan is zo’n opdrachtgever straks alleen maar teleurgesteld’.
‘Ja hoor eens even’, zei mijn vriendin. ‘Heb jij nog geen ZEZ uitkering aangevraagd? Je hebt daar toch recht op gekkie!’

‘Oh ja’, dacht ik en 5 minuten later zat ik online het formulier in te vullen. Een paar dagen later ontving ik al post van het UWV; of ik de ontbrekende informatie wilde toesturen. Ik keek eens goed naar de brief en dacht ‘hé dat klopt niet’. Want bovenaan de brief stond een werkgever van 5 jaar geleden. Mijn laatste werkgever, want ik werk al 5 jaar voor mezelf. ‘Even bellen’, dacht ik, dus zo gezegd zo gedaan. Ik luisterde het keuzemenu af en begreep het volkomen dat mijn keuze er niet bij zat. Dat is natuurlijk een uitzonderingssituatie. Ik nam dat het cassettebandje met het optiemenu niet kwalijk.

Na 4 kastjes en 6 muren te hebben gesproken, kreeg ik u aan de telefoon. ‘Er is een fout gemaakt in het formulier’, opperde ik. Ik dacht namelijk dat u en ik dit euvel binnen een paar minuten samen zouden oplossen, waarna ik u vriendelijk zou bedanken en u mij zou vragen of u me nog ergens mee zou kunnen helpen en dat was het dan. Maar nee. Zo zou het niet gaan…

‘U komt nergens voor in aanmerking. Sorry’, hoorde ik u zeggen.

Ik liet de boodschap even op me inwerken. Na wat hoogstens 15 seconden duurde, maar voor mijn gevoel een minuut, stamelde ik: ‘Dus als je werknemer bent, krijg je een adoptie uitkering en als je pleegouder wordt, krijg je een pleegzorguitkering?’
‘Ja’, antwoordde u. ‘Dat is geregeld via het WAZO‘.
‘Ok. En als je zwanger bent, krijg je een ZEZ uitkering. Maar als je adopteert, krijg je niets?’
Nu was u weer even stil. ‘Ehm ja, dat is zo. U valt net buiten de bakjes. Nogmaals mijn excuses. Ik kan verder niets voor u doen’.

Ik kan verder niets voor u doen. De woorden galmden nog even na.

Voor iedereen is een bakje. Als je een tweeling krijgt is er een bakje. Als je meerdere kindjes tegelijk adopteert als werknemer is er ook een bakje. Als je ziek wordt, is er een bakje. Als je kind of partner ziek wordt, is er een bakje. En dat is allemaal maar goed ook. Ik gun iedereen zijn eigen bakje en iedereen verdient zijn eigen bakje. Maar ik vind het best wel verrot dat er nu juist voor mij geen bakje is. Heb ik daar al die jaren braaf belasting voor betaald? Het gaat me niet om het geld, maar het gaat me om het principe. Ik heb recht op een gelijke behandeling. Ik heb recht op mijn eigen bakje.

En mevrouw van het UWV. Ik begrijp dat u hier persoonlijk niets aan kunt doen. Maar toen ik u vroeg of u het bij u leidinggevende kon neerleggen, zei u: ‘Maar die kan ook niets voor u doen’.

Echt… die instelling. Van een beetje pro-activiteit is niemand slechter geworden. U had ook kunnen zeggen: ‘U valt net buiten de bakjes, maar ik vind het net als u niet eerlijk en ik weet niet of het lukt, maar ik ga eens aan wat bellen trekken. Want misschien kan ik u er niet mee helpen, maar iemand anders wel?’

Of vraag ik nu te veel?

Met vriendelijke groet,
Karen

Vind jij het net zo oneerlijk als ik? Wil je me dan helpen door mijn verhaal te delen? Wat ik al zei: Het gaat me al niet meer om het geld, maar om het principe. Als adopterende ouder heb je al tig extra procedures waar je doorheen moet. Je loopt al tegen zo veel oneerlijke dingen op? Waarom moet dit er dan ook nog eens bij? Waarom mogen wij geen eigen bakje? 

Alvast bedankt! Fijne dag!

Liefs!

Edit: Natuurlijk begrijp ik dat het UWV slechts een uitvoerende instantie is. Maar als je deze column goed leest, dan gaat het me daar ook niet om. Het gaat me om de instelling van het UWV. Zij zijn de eersten die dit soort misstanden signaleren, maar even met je meedenken ‘ho maar’. Ik vind het raar dat wordt geconcludeerd dat het inderdaad oneerlijk is, maar niet wordt verteld waar bezwaar gemaakt kan worden of wat ik al zei, dat iemand het intern alvast bespreekt. Dat er nooit even wat meer gedaan kan worden dan in de functie omschrijving staat. Ik vind het een rare instelling. Letterlijk en figuurlijk.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.