TOP
hond en het zweedse meisje
Column Personal

De grote hond en het Zweedse meisje (over een lome dag op een Thais eiland een half leven geleden)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

De eigenaren van het resort waar we verbleven hadden zwerfhonden geadopteerd. Een stuk of vijf liepen er rond, maar het kunnen er ook meer geweest zijn want sommigen leken op elkaar.
Op het strand kwamen ze gezellig bij je liggen of zochten ze onder een boom de schaduw op.

Mijn gezelschap ging een dag duiken en ik bleef achter, omdat ik ooit een vrij traumatische ervaring heb opgelopen met duiken. Maar ik vond het prima, zo’n dag niets. Ik besloot naar het strand te gaan en een van de honden van het resort vond het blijkbaar gezellig om me gezelschap te houden.

Toen ik een dutje deed en mijn ogen opende keken de hond en ik elkaar aan.

Het leek alsof hij ook net zijn ogen opende.
“Een strand, een boom, prachtige zee en fijn gezelschap, meer heb je niet nodig”, dacht ik nog.
Ik las een boek en de hond zat naast me. Af en toe keken we naar elkaar, gaf ik hem een aai en kwispelde hij.
Verliefd was ik al, maar langzamerhand stal ook de hond mijn hart.
Ik overwoog hoe ik de hond het beste mee naar Nederland zou kunnen nemen.

Teruggekomen van de lunch lag de hond nog steeds naast mijn handdoek. Een klein blond Zweeds meisje van een jaar of drie had zich bij de hond gevoegd.

De rest van de middag kabbelde voort.

Mét hond en klein mooi blond Zweeds meisje. Het meisje speelde met de hond en af en toe vertelde ze me wat in het Zweeds. Ik sprak Nederlands terug, maar ze leek me te begrijpen. Haar ouders zaten iets verder en keken vertederd naar hun dochtertje en haar nieuwe vriend en vriendin.

Het lunchen had me moe gemaakt en ik deed nog een dutje. Hoe lang ik sliep, weet ik niet, maar toen ik wakker werd en naast me keek, zat het kleine blonde meisje nog naast me. Ze had nu een geel jurkje aan met roze stipjes en de hond lag met zijn hoofd op haar schoot. Het meisje lachte naar me en haar blauwe ogen twinkelden. De wind speelde met haar krulletjes. Ze aaide de hond. Met haar duimpje streek ze over zijn haren.

“Een strand, een boom, prachtige zee en fijn gezelschap. Wat een heerlijke lome dag”, dacht ik.
En ik twijfelde hoe ik de hond én het Zweedse meisje het beste mee naar Nederland zou kunnen nemen

*****

Deze column verscheen op 20 januari 2008 op mijn oude blog. Ik heb ‘m ietwat aangepast en opnieuw gepubliceerd. Sommige vakantieherinneringen zal je de rest van je leven koesteren. Dit is zo’n herinnering die ik nooit vergeet. Ik weet nog precies hoe de hond en het meisje eruit zagen. En als ik goed mijn best doe, dan voel ik de zon, ruik ik de Thaise geuren en het relaxte gevoel van toen. Ook al was het een half leven geleden. Daarom vind ik het ook zo mooi om te reizen. Nieuwe herinneringen maken. Die neemt niemand je ooit meer af, terwijl je bezittingen altijd kwijt kunt raken.

Heb jij ook zo’n mooie vakantieherinnering? Ik ben benieuwd!

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

Uitgelichte foto via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

1 COMMENT

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.