TOP
hip en happening feest
Column Personal

Column: Het hip en happening feest

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

“Ik organiseer een feest in club X”, mailde kennis G een paar weken geleden. “Als je zin hebt om te komen, zet ik je op de gastenlijst”.
Zin had ik wel. Ik was al tijden niet meer naar een écht hip en happening feest geweest in een hippe club. Vriendin D had ook wel zin. Dus togen D en ik afgelopen zaterdag op de fiets naar club X. Onderweg passeerden de limo’s, die op weg waren naar het feest, ons al. Wow, het feest zou echt cool worden.

En toen waren we binnen. We keken onze ogen uit. Want ik heb in mijn leven heus wel veel hippe feestjes meegemaakt, maar dit was toch echt overtreffende trap hip. Mega mega hip, om in clubtermen te blijven. Iedereen zag er tip top uit en het leek alsof de vrouwen uren bij professionele visagisten en kappers hadden gezeten. Iedereen was mooi en anders. Standaard modetenuetjes kwam je niet tegen bij deze happening. Ik was dan ook opgelucht dat ik een door mijn nichtje, de modeontwerpster, ontworpen topje aan had.

We bestelden drankjes en tuurden de zaal in. Er was een hoop te beleven. Modeshows, fotografen, acts en ga maar door. Maar ondanks dat ik mezelf toch echt het liefst als een soort glamour girl zie, voelden we ons niet echt thuis.
“Ik ga nog een drankje halen. Wil jij nog wat”, vroeg ik aan D. D, die nog een halve gin tonic had, schudde van nee. Ik probeerde de aandacht van een van de barmannen te trekken, maar was daarin niet echt succesvol. Ineens werd ik een beetje benauwd. “Zal ik terug naar D lopen“, vroeg ik mezelf af. Ik deed het maar niet, want ik stond al bijna tien minuten te wachten en vond het zonde van mijn veroverde plek aan de bar. In eerste instantie wilde ik een cocktail bestellen, maar uiteindelijk werd het een cola light. D en ik liepen terug naar ons plekje naast de catwalk. En toen ging het helemaal mis, met mij. Ik begon te zweten, werd een beetje licht in m’n hoofd en m’n benen voelden slap. Eens in de zoveel tijd heb ik dat. Vooral op dit soort feesten. Veel mensen bij elkaar in een benauwde ruimte is killing voor een klein meisje dat de neiging heeft tot flauwvallen. Zo heb ik al eens voor veel commotie tijdens een cd-presentatie van Trijntje Oosterhuis gezorgd, door midden in het mini-concert vlak voor Gordons voeten flauw te vallen. Gelukkig weet ik dus inmiddels wel precies wat ik moet doen in zo’n situatie.

“Ik ga even naar de gang een frisse neus halen”, riep ik naar D. “Ik voel me niet zo lekker. Blijf jij hier staan, ik ben zo terug”.
In de gang ging het al niet veel beter. Het werd zelfs veel slechter. Ik hapte naar adem en zocht naar een stoel die in geen velden of wegen te bekennen was. ‘Dan maar even op de grond zitten’, prentte ik mezelf in en als een ziek dier kroop ik een hoekje en plofte op de grond. Ik hield mijn hoofd naar beneden tussen mijn knieën en nam nog een grote slok cola light. Het ging al wat beter, maar ik moest toch echt even blijven zitten. Mensen liepen voorbij en keken naar me. Ik zag ze denken: “Muts, zeker te veel gedronken” of “wat heeft dat kind nou weer geslikt”. Net toen ik aanstalten wilde maken om op te staan, kwam een van de uitsmijters op me af lopen. “Hé dame”, gilde hij naar me. “Dat gaat zo maar niet. Op de grond zitten”. Ik keek hem aan met een misprijzende blik en stond zonder iets te zeggen op. Zwalkend liep ik de zaal in en vond gelukkig meteen D. “D, ik ga weg. Ik heb het benauwd”. Vriendin D vond dat een goed idee. We liepen naar onze fietsen en toen ik buiten de ijskoude lucht m’n longen in voelde lopen, ging het al meteen een stuk beter.

“Gaat het beter”, vroeg vriendin D bezorgd terwijl we richting huis fietsten.
“Ja hoor, het gaat al weer prima. Dat heb ik altijd. Frisse lucht doet wonderen”.
“Nog één afzakkertje in de Pijp dan maar”, stelde D voor.
“Is prima”.
Tien minuten later zaten we allebei op een barkruk. “Ik word te oud voor dit soort feestjes D”, concludeerde ik.
“Nee hoor”, zei D. “Dit soort feestjes worden te jong voor ons”.
En zo is het maar net.

* Deze column verscheen op 14 maart 2006 op mijn vorige blog. Toen voelde ik me dus al te oud voor dat soort feestjes. Kun je je voorstellen hoe ik me nu zou voelen…?

**  © Kowit1982 foto via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.