TOP
het wordt beter
Column Personal

‘Het wordt beter’ (een brief aan mensen die in een fertiliteitstraject zitten)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Vandaag begint de jaarlijkse Europese week van de Vruchtbaarheid. Deze week heeft als doel het taboe op vruchtbaarheidsproblemen te doorbreken. Voor 1 op de 6 is een kind krijgen niet vanzelfsprekend. Hoewel ik inmiddels zelf een kind heb, weet ik als geen ander hoe dat is. En ik wil dan ook dolgraag mijn steentje bijdragen het taboe te doorbreken. Toch wil ik ook vertellen hoe het nu is. Voor iedereen die in dat vreselijke pakket zit: ‘Het wordt beter.’ Echt.

Het wordt beter

Het is helemaal niet zo lang geleden, maar toch voelt het een leven lang terug.
Dat de dagen, weken, maanden en jaren compleet in het teken stonden van maar één ding: Moeder worden. Ik stond er mee op en ging er mee naar bed. En als ik ’s nachts wakker schrok, was het 9 van de 10 keren het eerste waar ik aan dacht. “Zal ik nu zwanger zijn?” of “Zal ik de volgende poging wel zwanger worden?”

Geloof me. Als je zelf nooit in zo’n traject hebt gezeten, zal je nooit begrijpen hoe dat precies voelt. Een van mijn beste vriendinnen – ik had het haar zo niet gegund – belandde ook in een IVF-traject. Ik zal nooit vergeten dat ze me ooit huilend belde om me te vertellen dat ze nu pas begreep hoe eenzaam ik me destijds had gevoeld en dat ze zich daar zo schuldig over voelde. Ze had het raar gevonden dat het mijn leven zo was gaan beheersen. Net zoals ik dat ooit raar had gevonden van een vroegere vriendin.

Het is een van de meest natuurlijke primaire wensen die je als mens hebt

Natuurlijk is het niet raar. Het is compleet normaal. Een kind willen krijgen, is een van de meest natuurlijke primaire wensen die je als mens kunt hebben, als dat niet lukt, doet dat iets met je. Dat maakt je stuk. Je valt uit elkaar.

Ik zal nooit vergeten hoe het voelde als iemand vertelde dat ze zwanger was. Hoe ik mezelf haatte als ik een zwangere vrouw afgunstig bekeek. Dat ik voelde dat ik alles en iedereen teleurstelde. Hoe het voelde om naar je eigen spiegelbeeld te kijken en naar een lege blik te kijken van iemand die je niet meer herkent en die zichzelf volledig is kwijtgeraakt. Dat je van jezelf en degenen die je liefhebt vervreemdt. Er is maar een ding dat je op de been houdt. Misschien lukt het die volgende keer wel?

De wens, de hoop, het verlangen.

Ze vermorzelen je, maar houden je tegelijkertijd op de been.

Je zit gevangen in je eigen kinderwens. Maar je hebt geen levenslang. Je kan eruit. Er zijn verschillende manieren voor bevrijding.

Natuurlijk gun ik iedereen een zwangerschap.
Blijf ook zeker geloven dat dat gaat lukken in hoeverre je dat nog lukt.

Daarnaast zijn er diverse andere manieren om moeder te worden. Biologisch moeder worden, is niet het ‘hoogst haalbare’.
Geloof me hierin ook. ‘Als ik het had geweten, had ik het niet anders gedaan‘.
Natuurlijk zijn er ook vrouwen die uiteindelijk hun kinderwens (moeten) opgeven. Wij hebben een aantal goede vrienden waarbij dat aan de orde is geweest. Maar ook dan vind je een invulling van je leven die je anders niet voor mogelijk had gehouden.

Er zullen dagen komen dat je er niet meer aan denkt

Het wordt beter.
Ooit was je stuk, maar dan voel je je weer heel. Je bent je zelf niet meer kwijt, maar compleet.

Er zullen dagen komen dat je er helemaal niet meer aan denkt. Ik kan je verzekeren dat je er soms dagen aaneengesloten niet meer aan herinnerd wordt. En dan ineens lees je een artikel of zie je iets op tv en voel je die pijn weer. Die pijn van herkenbaarheid. Maar dat is okay. Het hoort erbij. Want het is sowieso al beter.

Het is geen open wond meer, maar een litteken. Een barstje dat gelijmd is. Je bent er niet aan doodgegaan, dus je bent er sterker door geworden. Het heeft je iets geleerd. Je bent hetzelfde, maar ook weer niet. Want je draagt een koffer met je mee. Een koffer vol herinneringen aan verdriet. En toch geeft die koffer je net wat extra’s. Je weet beter wat belangrijk is en wat niet.

Maar je bent er nog. Je zit er niet meer in gevangen.

Het leven is weer leuk.
Je geniet van vriendinnen die vertellen dat ze zwanger zijn, van geboortekaartjes en kraambezoek.
Je wordt er niet meer verdrietig door, maar bent oprecht blij. Omdat je weet hoe waardevol het is.

En als je toch moeder bent geworden, geniet je er twee keer zo veel van. Omdat je weet wat je hebt moeten missen en waar je op hebt gewacht. Je neemt dat moederschap niet voor vanzelfsprekend.

Het wordt beter.

Het is nog een litteken, maar geen wond meer.

Laten we zeker het taboe doorbreken, maar zullen we elkaar ook vertellen dat het beter wordt?
Want dat wordt het.

Het wordt beter.
Het is goed.

En ooit kun jij dit ook aan iemand anders vertellen.

*****

Hier lees je meer artikelen die ik schreef met als thema kinderwens.
Deze wil ik graag uitlichten:
1 op de 6
Lief lijf
10 dingen die je niet moet zeggen tegen iemand waarbij zwanger worden niet lukt

Ken jij mensen die in een fertiliteitstraject zitten? Vertel ze dit dan zeker. Ook al willen ze het nu niet horen. Het wordt beter.

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

Uitgelichte afbeelding suriyachan via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

2 COMMENTS

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.