TOP
het meisje dat niet onze dochter wordt
Personal

Het lege kamertje met de roze gordijnen (over het meisje dat niet onze dochter wordt)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Ergens eind november, niet lang nadat ik deze post op Instagram had geplaatst, ging ’s avonds mijn telefoon. We zouden net gaan eten, maar ik zag dat het Sanne van ons adoptiebureau was en die belt natuurlijk niet zo maar ’s avonds. Bovendien wist ik dat zij op dat moment in de VS was om de bureaus te bezoeken. 

Ze belde inderdaad niet zo maar. Er was een moeder die graag wilde dat haar kindje bij ons zou gaan opgroeien. Natuurlijk zeiden we meteen ‘ja’. Onze papieren lagen maar net goedgekeurd in de VS. Wat een ontzettend geluk was dit. Wat een prachtig nieuws. We zouden weer ouders worden.

Toen we onze tweede intake bij A New Way (ons adoptiebureau) hadden, werd ons verteld dat elke adoptie altijd totaal verschillend verloopt. Als je in je hoofd hebt, hoe het bij je eerste gaat, dan kun je dat beter loslaten. Bij de tweede verloopt het namelijk meestal helemaal anders.

Dat bleek. Toen onze zoon geboren was, besloot zijn biologische moeder na de geboorte dat ze niet voor hem kon zorgen. Nu had de buikmoeder dat al in haar derde maand bedacht. Eind april was ze pas uitgerekend, dus tot die tijd zouden we moeten wachten. Een biologische moeder heeft na de geboorte nog tijd om van gedachten te veranderen, dus tot drie dagen na de bevalling, zouden we nog niets zeker weten.

En tja.. dat is best lastig. Want je wilt het graag vertellen, maar ook weer niet. Je wilt graag gaan baby shoppen, maar het is beter om daar nog even mee te wachten. En je wilt je graag openstellen voor je kindje, maar je moet ook jezelf in bescherming nemen.

Het rare is dat ik bij onze zoon meteen wist: ‘Dit is het’. Dit is het telefoontje’. Bij de tweede had ik dat niet. Ergens in mijn achterhoofd was er een stemmetje dat zei: ‘Dit kindje komt niet bij ons’. Hoewel mijn man natuurlijk net zo verlangde naar dit kindje als ik dat deed, zei hij het ook. Op zijn Engels: ‘When things are to good to be true they usually aren’t true‘.

Gedurende de afgelopen maanden waren er voor ons ook wel wat signalen waar we ons niet helemaal goed bij voelden. Maar begin maart wilde de buikmoeder graag met ons Skypen en na dat gesprek waren we juist wel wat gerustgesteld. We wisten al een tijdje dat het een meisje zou worden en we hadden natuurlijk wel gefantaseerd over een naam. Tijdens het gesprek vertelde de biologische moeder hoe zij haar meisje wilde gaan noemen en toevallig hadden wij die naam ook voorbij laten komen. Wel net met een letter anders geschreven, maar dit was een duidelijke zaak. Het kindje zou gewoon de naam krijgen die haar geboortemoeder voor haar wilde.

Dus tja… toen we bij de HEMA stonden om gordijnen uit te zoeken en de gordijnen die we bedacht hadden niet meer te koop waren, besloten we ad hoc dat we dan toch lekker voor de oud roze zouden gaan. ‘F*ck it. Het wordt een meisje. Roze gordijnen krijgt ze’.

Ook interessant om te lezen: ‘3 veelgestelde vragen over adoptie’

Drie weken geleden had ik een raar voorgevoel. Ik mailde het adoptiebureau in de VS en vroeg hoe het met de moeder ging. Het mailtje terug beloofde al niet veel goeds. Een van onze contactpersonen wilde graag met ons Skypen. Of we de volgende dag konden? Voor mijn gevoel kon dit niet tot de volgende dag wachten. En zo zaten we midden in de nacht klaar voor de laptop om te gaan Skypen met de VS. “I am afraid I don’t have good news for you guys“, zei ons contactpersoon.

De moeder bleek bevallen te zijn, maar wilde toch graag zelf voor haar kindje gaan zorgen.

En dan… ben je natuurlijk verdrietig en teleurgesteld. Het kindje was ruim een maand te vroeg geboren, maar het bureau wist eigenlijk ook niet hoe het met haar ging, omdat ze de moeder niet echt gesproken hadden. Wij hebben toch 5 maanden met dit meisje in ons hoofd gezeten. Haar gevisualiseerd, haar een plekje gegeven in ons huis en onze harten en dan maak je je vanzelfsprekend ook zorgen. Maar daar kan je niets mee. Want het zijn niet meer jouw zorgen.

De eerste week was er nog de mogelijkheid dat ze van gedachten zou veranderen. Ik wilde me daar niet op focussen, maar je hebt toch ergens stille hoop. We hadden het zelf niet veel mensen verteld, maar om dat handjevol nou te gaan vertellen dat het niet doorging… Als je het uitspreekt, wordt het definitief. Dus hielden we het maar voor ons.

Maar ze veranderde niet van gedachten. En we hoorden ook niets meer van haar. Langzamerhand trokken we een streep onder dit verhaal en wilden we ons gaan focussen op het volgende hoofdstuk. We begonnen het onze vrienden te vertellen. “Het gaat niet door. Het kindje wordt niet onze dochter”.

Dat is verdrietig, maar het was geen donderslag bij heldere hemel. We hopen met heel ons hart dat deze keuze goed uitpakt en dat het de juiste keuze voor het meisje is. Wij vinden het fijn dat er uit liefde voor haar gekozen is. Hoewel we zelf natuurlijk ook al van haar hielden en op termijn zelfs onbeschrijfelijk veel van haar waren gaan houden. Misschien zullen we dat altijd een klein beetje zullen blijven doen. We zullen altijd over haar fantaseren en hopen dat het goed met haar gaat. Er blijft een plekje in ons hart gereserveerd voor haar.

Het meisje dat niet onze dochter wordt.

***

Een kleine toevoeging: Als je uit de VS gaat adopteren dan weet je dat er een kans is, dat dit gebeurt. We noemen dat een mismatch. Een op de vijf moeders besluit uiteindelijk zelf voor haar kindje te gaan zorgen. En dat is mooi, dat dat kan. Dat is een eerlijk adoptieproces en wij vinden het fijn dat we van zo’n eerlijk proces deel uit kunnen maken. Dat we deze moeder ergens gedurende deze afgelopen vijf maanden hebben kunnen helpen. We zijn niet boos op haar, want we snappen haar helemaal.

Hopelijk wordt het lege kamertje in de toekomst gevuld. Gevuld door een kindje waar we net zo veel van gaan houden als van onze zoon en dit meisje. Misschien wordt het ook een meisje, misschien een jongetje. Dan moeten we alleen de gordijnen even veranderen, want zo gender neutraal ben ik nou ook weer niet.

Overigens wilde ik dit wel graag vertellen, maar ik kan en wil er verder niet veel over zeggen. Hopelijk begrijpen jullie dat ♥

Liefs,
Karen

Uitgelichte foto Photographeeeu via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.