TOP
herdenken (dodenherdenking)
Column

Column: Herdenken (Dodenherdenking)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Je had vast toekomstplannen, je was net getrouwd, verliefd en er was een baby op komst. Zakelijk ging het je goed, je had een huis gekocht en aan je gezondheid mankeerde niets. Je had allebei je ouders nog, had twee broers, twee schoonzussen en twee kleine neefjes. Op vrijdagavond vierden jullie met de hele familie shabbath bij je ouders thuis in Arnhem. Je tenniste met je broers en hield van kaarten.

Je heet Heinrich Simon en je vrouw heet Sylvia Edith Simon-Braaf. Je stierf tijdens een dodenmars in Warschau. Je moest lopen totdat je stierf. Je vrouw Sylvia en je ongeboren kind stierven in de gaskamers van Auschwitz. Jullie overleden op dezelfde dag.

Ik weet wie je was, maar heb je nooit gekend. Toch zijn we een kwart hetzelfde. Hetzelfde bloed stroomt door onze aderen en we delen dezelfde genen.
Jij was namelijk de broer van mijn grootvader en dit jaar overleefde ik je qua leeftijd.

Morgen is het 4 mei en is Nederland om acht uur twee minuten stil om de slachtoffers van de oorlog te herdenken.
Ik denk bijna dagelijks aan jullie. Hoewel ik derde generatie ben, leeft de oorlog in mij door en heb ook ik levenslang. Oma leeft nog en vertelt de verhalen. Maar op een dag zal er niemand meer zijn, die het zelf heeft meegemaakt, om de verhalen te vertellen. Net zoals er miljoenen mensen zijn die door niemand meer herinnerd worden omdat er niemand van hun families, vrienden en/of bekenden de hel heeft overleefd.

Morgen is het 4 mei en ben ook ik twee minuten stil. Twee minuten stil om jullie te herdenken en om aan de mensen te denken die niemand meer hebben om aan hun te denken. Twee minuten stil om te proberen voor te stellen wat er is gebeurd en wat nog steeds elke dag plaatsvindt.
De zinloze moorden die dagelijks gepleegd worden. De gezinnen die dagelijks worden verwoest, de mensen die dagelijks worden vernietigd.
Omdat er blijkbaar toch nog niet genoeg herdacht is.

* Deze column verscheen op 3 mei 2009 op mijn vorige blog. Inmiddels leeft mijn oma ook niet meer en is er in mijn familie inderdaad bijna niemand meer die over de oorlog kan vertellen. Als ik zo’n actie als ‘geen 4 mei voor mij’ zie, dan ben ik daar soms wel blij om. Dan hoeven ze dat in ieder geval niet meer mee te maken. Prima als je niet wilt herdenken omdat je er niets mee hebt. Maar wat ben je voor een walgelijk persoon om mensen die nog wel leven en deze hel hebben meegemaakt zo te willen kwetsen? En dan heb ik het niet alleen over mensen die vervolgd zijn in de oorlog, maar ook over mensen die in het verzet zaten, vochten in het leger of de oorlog op een andere manier meemaakten en er verdriet door hebben. Mensen die dierbaren verloren en getraumatiseerd zijn door 5 jaar leven in de hel. Wat voor een sneu persoon ben je als je niet begrijpt dat als je het ene herdenkt, dat niet betekent dat het andere minder erg is? Ik kan er met mijn hoofd niet bij. 

Liefs,
Karen

Credits foto © Ananda Escudera Gomes via Unsplash

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.