TOP
geen zin in kerst
Lifestyle

‘Ik heb geen zin in Kerst, omdat…’ 3 vrouwen vertellen…

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Een tijdje geleden plaatste ik een oproep omdat ik op zoek was naar een gezinstherapeute/psychologe die wat meer kon vertellen over kerststress door familieproblemen. Het eindresultaat van deze oproep heb je dinsdag al kunnen lezen. Het idee achter dit artikel kwam voort uit het feit dat ik best wel wat mensen in mijn omgeving ken die om verschillende redenen helemaal geen zin in kerst hebben. Ook op deze oproep kwamen veel mailtjes binnen van mensen die schreven: ‘Ik heb geen zin in Kerst, omdat…’ En dus besloot ik hier een aparte Saturdays Stories van te maken. Vandaag lees je drie verschillende verhalen van vrouwen die niet uitkijken naar de kerstdagen. Hebben ze wel een mooie herinnering aan Kerst? Waarom hebben ze er dit jaar geen zin in en hoe zouden ze het het liefste willen vieren, als ze het überhaupt willen vieren? 3 vrouwen vertellen…

De verschrikkelijke schoonzussen

Janna (37) woont samen met man en twee kinderen in het Noorden van het land.

‘Ja, natuurlijk heb ik mooie kerstherinneringen. Als klein meisje in mijn mooiste jurk cadeautjes van onder de boom mogen pakken. De warme chocolademelk die we dronken na een lange boswandeling. Eerste Kerstdag samen met mijn ouders, broers en grootouders en dan Tweede Kerstdag naar mijn vaders familie waar we met de kinderen een aparte tafel hadden en we spelletjes mochten doen. Maar mijn mooiste kerstherinnering is toch wel dat we voor mijn vaders 50e verjaardag naar Oostenrijk gingen en lekker gingen skiën en gewoon kaasfonduen met Kerst. Dat was een hele fijne vakantie.

De laatste jaren heb ik geen zin meer in Kerst en dan met name die ene dag dat we het met de familie van mijn man vieren. Ja, dat is maar één dag, maar voor mij is het een verschrikkelijke dag. Mijn man heeft een broer en een zus. Met mijn zwagers kan ik best goed opschieten, maar met mijn twee schoonzussen totaal niet. Zij kennen elkaar al heel lang, want ze zaten vroeger samen op turnen. Mijn schoonouders zijn aardige mensen, maar mijn schoonmoeder trekt toch altijd naar mijn schoonzussen toe en dat is voor mij echt heel lastig. Het lijkt wel alsof ik een indringer ben, terwijl mijn man en ik al 16 jaar bij elkaar zijn en onze oudste al een tiener is. Maar nog steeds hebben mijn schoonzussen het altijd over zijn ex-vriendin. Want zij was zo gezellig en leuk en ze maakte altijd zulke lekkere gerechten en kon ze mooi zingen en ga zo maar door. Ik doe nooit wat goed. Het eten dat ik maak is niet lekker, ik heb de goede cadeaus niet gekocht, ik moet mijn kinderen anders opvoeden.

“Tot tien tellen”, zegt mijn man altijd en dat doe ik dan ook de hele dag. Ik probeer me ervoor af te sluiten, maar dat is heel moeilijk en ik heb de dagen ervoor al echt last van stress als ik denk aan de Kerst. Met ze praten? Dat heb ik al geprobeerd? Maar volgens mijn schoonzussen is er niets aan de hand en reageer ik overspannen.

Het liefst zou ik met Kerst met ons gezin naar Oostenrijk of een ander land op wintersport gaan. Gewoon lekker weg. Geen familie en vooral geen schoonfamilie. Alleen mijn man is daar niet zo voor te porren. Helaas.’

Het huis dat te klein is

Tara (34) komt uit Brabant, is samenwonend en moeder van twee kleine schoolgaande kinderen.

‘Een aantal jaren geleden had het gesneeuwd en gaven we op derde kerstdag een winter bbq! Bijna al onze vrienden met hun kinderen waren er, er was sneeuw, vuur, lichtjes, glühwein, de hele bank zat vol met koude kinder gezichtjes die een kerstfilm aan het kijken waren en iedereen vond het fantastisch!

Dit jaar… pff. Where to start?! Het is het hele jaar al druk. De maanden vliegen voorbij. Het is een boel lastig voor me om alle ballen in de lucht te houden met een fulltime baan op 80 km afstand, twee schoolgaande kinderen, een huishouden en een vriend die niet lekker in zijn vel zit bij zijn baas. Daarnaast zou ik heel graag willen verhuizen… al een hele tijd, maar mijn vriend wil niet. Mijn verhuisdrang is nog veel sterker met de decembermaand, want na Sinterklaas (al dat extra speelgoed, waar laten we dat in hemelsnaam!) komt ook de kerstboom en alle andere bijbehorende troep weer het huis in. Het huis waar ik toch al claustrofobisch van word, omdat het totaal niet past bij ons gezin. We komen enorm veel ruimte op de juiste plekken te kort in ons startershuisje. Iedereen vraagt al maanden wat we gaan doen met de kerst en Oud&Nieuw en lijkt er helemaal zin in te hebben. Terwijl ik het liefst onder mijn dekbed wil kruipen en op maandag 2 januari weer wakker wil worden. Ik lijk moppersmurf wel; ik haat kerst! Terwijl dat nooit zo was… maar dit jaar spant de kroon.

geen zin in kerst 2

Hoe ik het het liefste zou willen vieren? Er zijn twee opties: Een vindt plaats in de huidige situatie en dan zou ik het allerliefst de koffers inpakken en met z’n viertjes ‘vluchten’ en lekker naar een luxe huisje vertrekken en een week lang enkel in pyjama rondlopen en een beetje in de sauna hangen, slapen, tv kijken eten en een haardvuurtje stoken. Relaxen. Verder niks of niemand om ons heen, weg van huis.
In de meest ideale situatie zou ik echter in een fijn groter huis wonen en het huis kerstig aankleden, al onze vrienden en familie uitnodigen, de slijter en de supermarkt leegkopen en een fantastisch gezellige dag/weekend hosten met alleen maar leuke mensen en leuke dingen. Het huis zou vol zijn met logeerbedden en opblaasmatrasjes en iedereen zou het nog jaren hebben over de glühwein in onze fijne fantastische tuin.. Zucht… if only! Want dat is hoe ik hoe ik echt ben. Een gezelligheidsdier. Maar nu even niet… ☹’

De laatste keer

Annejet (35) is getrouwd en heeft drie kinderen van 6, 9 en 11 jaar oud. Het gezin woont in de Randstad.

‘De ironie is dat ik ten huwelijk ben gevraagd op Kerstavond 2003. We kwamen uit de nachtmis en dan eten we traditioneel worstenbroodjes bij mijn moeder thuis (ik kom uit Brabant). De hele familie was er en mijn man vroeg me of ik wist waar zijn bril lag. Hij was ‘m kwijt, zei hij. Ik wist zeker dat ik hem had zien liggen en ging hem helpen zoeken op de logeerkamer waar wij die avond sliepen. Op de kaptafel stonden waxinelichtjes in de vorm van een hartje te branden. In het hart stond een klein doosje met een briefje. “Wil je met me trouwen”, stond erop. Ik moet nog altijd janken als ik er aan denk.

Als ik dit typ, krijg ik het al benauwd. Mijn man heeft een ander en dat vertelde hij me een tijdje geleden. Hij heeft een eigen bedrijf en zij werkt voor hem. Het is een ontzettende cliché en ik dacht nooit dat dat mij zou kunnen overkomen en toch is het gebeurd. Ik wist van niets, want ik ben een thuisblijfmoeder en ik ben ontzettend druk met de kinderen. Al mijn vriendinnen vragen me of ik nooit wat gemerkt heb, dat dat bijna niet kan, maar het is echt zo. Zijn bekentenis kwam als donderslag bij heldere hemel en ik dacht eerst nog: ‘Hier komen we wel overheen. We gaan in therapie’. Maar hij had al besloten dat hij bij me weg zou gaan. Ik ben helemaal kapot, maar heb de scherven van mezelf bij elkaar geraapt voor de kinderen.

We hebben afgesproken de kinderen nog een leuke Kerst en Oud & Nieuw te geven. Na de feestdagen vertellen we het aan hun en de rest van de familie. Het idee kwam van mij, maar ik sta er nu eigenlijk niet meer achter. Maar tegelijkertijd hoop ik dat hij zich bedenkt en dat hij inziet dat hij onze mooie familie niet kwijt wil voor een scharrel die hij na een paar jaar echt wel weer zat is.

Eigenlijk zou ik de feestdagen precies hetzelfde willen vieren als dat we nu gaan doen, maar ik zou willen dat alles een boze droom was en dat hij bij ons blijft.’

Om begrijpelijke redenen wilden alledrie de dames hun verhaal liever anoniem vertellen. De namen zijn dan ook niet echt. Lieve vrouwen, bedankt dat jullie je verhaal hebben willen delen en ik wens jullie ondanks alles fijne feestdagen toe. Dat jullie wens hoe je kerst zou willen vieren werkelijkheid mag worden en voor A., heel veel sterkte de komende tijd.

Liefs,
Karen

* Afbeelding © Adrian Am_13 via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

4 COMMENTS
  • Marian Zw.
    2 jaar ago

    Daarom vier ik kerst gewoon lekker thuis. Geen verplichtigen met familie! Als wij broodjes hamburger willen eten op de bank so what!

  • chucky1012
    2 jaar ago

    Zo dat is allemaal lastig.
    Heftige verhalen.
    Het liefst zou ik naar een warm land willen gaan 😉
    Heerlijk op de tropen.

    Xoxo

  • YuStSoMe
    2 jaar ago

    Vreselijk die dames die haar afkraken. Ik ben een tijdje weggebleven om de ex van mijn man, die nu mijn schoonzus is. Dat vreselijke He P weet je nog toen wij? 😑
    En verhuizen? Het is ff zuur wat ik zeg, maar ik had ooit hetzelfde probleem, geen plek voor. Dat is tijdelijk, want die berg speelgoed verdwijnt weer. Ben je er gelukkig? Dat is de beste kijk op je woonsituatie.
    Voor mevrouw drie… ik leef met je mee. Wat vreselijk dat je dit moet ontdekken. Vooral ook voor je kinderen. Een ruzie is nog te accepteren, maar een ander? Pfffff.

  • Annette
    2 jaar ago

    Wow wat een heftige verhalen elk op hun eigen manier. Tegen de dame uit het eerste verhaal zou ik willen zeggen ga gewoon lekker niet pff als je opvoeding, je eten en je cadeaus worden afgekraakt zou ik ook klaar mee zijn. Of gewoon niet maken (en zeggen dat ze het toch niet lekker vinden) en geen cadeaus (vinden ze toch niet goed/leuk). Maar ja, dat is de boel op de spits drijven dat snap ik ook maar lijkt me heel naar zo’n dag.

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.