TOP
gebroken met familie en gemeente
Lifestyle

Saturdays Stories: ‘Ik heb gebroken met mijn familie en gemeente’

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Anke (42) groeide op in een gezin dat aangesloten was bij de Jehova’s Getuigen. Op haar 20e werd ze verliefd op een studiegenoot, een vrouw. Die liefde werd in haar familie niet geaccepteerd en erger nog, het duurde ruim een jaar voordat ze haar liefde zelf accepteerde. Na jaren een strijd gevoerd te hebben met zichzelf, haar familie en haar gemeente, besloot ze op haar 25e met gezin en gemeente te breken. In deze Saturdays Stories: ‘Ik heb gebroken met mijn familie en gemeente’, vertelt ze haar verhaal…

Liefdevol gezin

‘Als ik terugkijk naar mijn familie, dan zie ik een liefdevol gezin. We deden altijd leuke dingen met elkaar. Op zaterdag gingen we altijd met z’n allen de natuur in en wandelden we uren. Mijn moeder zong altijd liedjes met ons en mijn vader kon prachtig vertellen. Ik heb een oudere en een jongere broer en ook met hun had ik een goede band. Ik was een meisje dat van voetballen hield, dus ik voetbalde en ravotte altijd met mijn broers.

Uiterste Best

Mijn ouders zijn bij de Jehova’s Getuigen aangesloten toen ik een jaar of acht was. Eigenlijk weet ik niet precies hoe ze ermee in aanraking zijn gekomen, want daarvoor waren we gereformeerd. Achteraf denk ik dat omdat ze later zijn toegetreden altijd hun uiterste best wilden doen voor de gemeente. Voor ons was het trouwens wel raar toen we opeens Getuigen werden. Daarvoor vierden we onze verjaardagen en dat mocht vanaf toen niet meer. Ook andere feestdagen werden niet meer gevierd en met Koninginnedag moest ik thuisblijven. Van mijn grootmoeder had ik een kruisje gekregen, en ook dat mocht niet meer om mijn nek hangen. Vrienden waar we elk jaar mee met vakantie gingen, zagen we niet meer, want zij waren geen getuigen. Gelukkig hadden we elkaar en de gemeente. De gemeente is voor Jehova’s ontzettend belangrijk.

Langs de deuren

Op de lagere school ondervond ik nooit problemen. Het was natuurlijk wel raar dat ik geen verjaardagen meer mocht vieren en dat mijn ouders me thuis hielden met Sinterklaas- en kerstvieringen. Er zaten meer kinderen uit de gemeente op onze school en de school hield er ook wel rekening mee. Pas op de middelbare school begon ik het soms wel vervelend te vinden. Altijd maar die vragen. Met Maatschappijleer vertelde de docent dat Jehova’s Getuigen geen inentingen en bloedtransfusies mogen en dan zag ik de hele klas naar mij kijken. Dat ik in de gemeente veel vrienden had, was mijn redding. Ik kon erover praten met leeftijdgenoten en mijn broers. Wij waren overtuigd dat wij de uitverkorenen waren en we hadden het er graag voor over. Onze klasgenoten zouden ooit spijt krijgen dat ze ons plaagden met ons inzicht.

Wat ik wel heel vervelend vond, was dat we ook langs de deuren moesten. Dat heet velddienst. Hoe vaker je gaat, hoe beter ze dat in de gemeente vinden. Mijn ouders wilden het altijd beter doen dan anderen en dus moesten wij heel vaak. En zo gebeurde het eens dat ik aanbelde bij de populairste meid uit mijn klas die mij altijd pestte. Ik ben nog net niet in huilen uitgebarsten, maar ik wist dat ik de volle laag zou krijgen en dat gebeurde ook.

Studeren

Het wordt Jehova’s Getuigen min of meer afgeraden om te gaan studeren, dus dat was ook een strijd. Er was een leraar op school die mijn ouders overtuigde dat het juist goed was en ik ben ontzettend blij en dankbaar dat zij ermee in stemden.

Wat voelde ik me bevrijd. Ik kon eindelijk weer met een schone lei beginnen, want op mijn opleiding en in de stad waar ik ging studeren, kende niemand me. Ik mocht niet op kamers, maar dat vond ik niet erg. Wel had ik het idee dat toen ik aan mijn opleiding begon, ik wat kritischer in de gaten werd gehouden. Om me te bewijzen, deed ik nog meer voor de gemeente. Elk vrij uurtje besteedde ik aan de gemeente.

Verliefd

Ik viel altijd wel op vrouwen, maar ik kon dat voor mezelf niet rijmen met mijn geloofsovertuiging. Toen ik Annabel in mijn derde jaar tegenkwam op mijn opleiding, heb ik het lang weg gestopt. We deden samen een opdracht en op een gegeven moment kon ik het niet meer ontkennen. Ik was verliefd op haar geworden. Annabel was ook verliefd op mij, zij had het al veel eerder uitgesproken. Maar ze wist niets over mij. Ze wist niets over mijn achtergrond en mijn familie, dus ik dacht dat dat niet kon. Hoe kan je nou verliefd worden op iemand die je niet kent?

Gevecht

Vanaf het moment dat ik gevoelens kreeg voor Annabel, begon het gevecht met mezelf. Na een jaar accepteerde ik pas dat ik verliefd op haar was. Ik werd enorm zenuwachtig, sliep niet meer goed, kon niet goed eten en viel kilo’s af. Mijn moeder merkte dat op en dacht dat de studie me te veel was geworden. Ze wilde dat ik zou stoppen, maar dat wilde ik absoluut niet, want dan zou ik Annabel niet meer kunnen zien.

Ik wist dat het in mijn familie niet geaccepteerd zou worden en in de kerk al helemaal niet. Mijn ouders heb ik verteld dat ik verliefd geworden was op iemand van buiten de gemeente, maar tot de dag van vandaag weten zij niet dat Annabel een vrouw is. Ik zou ze daar zo mee kwetsen. Bovendien zouden ze ook in de gemeente een stempel krijgen, hoewel ze er niets aan kunnen doen.

Gebroken

Het heeft jaren geduurd, maar uiteindelijk heb ik besloten dat ik met mijn ouders en de gemeente ging breken. Ik ben eruit gestapt. Dat is ontzettend verdrietig, want dan word je geëxcommuniceerd (uitgesloten). Voordat dat gebeurde, heb ik ontzettend veel enorm zware gesprekken gevoerd met mijn ouders en andere ouderlingen over de sancties die mij opgelegd zouden worden. Ik mocht geen contact meer met familie en mensen uit de gemeente hebben en ook niet meer in de kerk komen. De keuze was enorm moeilijk, want ik wilde mijn ouders en broers graag blijven zien. Mijn broer had inmiddels ook een gezin en dan zou ik zijn kinderen niet zien opgroeien. Ik heb meerdere keren op het punt gestaan een einde aan mijn leven te maken, maar ook daar zou ik mijn ouders en broers mee gestraft hebben.

Uiteindelijk heb ik voor Annabel en mezelf gekozen. In de gemeente kon ik niet zijn wie ik ben en ik wist dat ik daar niet mee zou kunnen leven. Elke keuze die ik zou maken, was de verkeerde. Ik heb mijn ouders en broers enorm veel pijn gedaan met de keuze voor mezelf.

Opgelucht

Veel mensen vragen mij of ik opgelucht was, toen ik mijn gezin en de gemeente de rug toekeerde, maar dat is niet zo. Ik ben nog steeds verdrietig. Het doet enorm veel pijn. Ik heb mijn ouders nooit meer gezien, een van mijn broers ben ik toevallig een keer tegen gekomen, maar om hem te sparen ben ik doorgelopen. Hij raakte namelijk in paniek toen hij mij zag. Af en toe bel ik mijn ouderlijk huis, alleen al om mijn ouders’ stemmen te horen. Als er opgenomen wordt, durf ik niets te zeggen. Eerst werd er meteen opgehangen, maar nu is er een stilte van een paar minuten. Ik weet dat mijn ouders weten dat ik het ben.

Mijn eigen gezin

Natuurlijk ben ik ook gelukkig. Ik ben nog steeds samen met Annabel en we hebben een dochter gekregen. Mijn eigen gezin is mijn rijkdom. Ik geloof nog steeds in God, maar op een andere eigen manier. Ik geloof niet dat hij mensen beperkingen oplegt, maar ik geloof wel dat hij mensen veel geeft. Ik ben Hem dankbaar voor de liefde en mijn mooie dochter. Ik bid elke dag dat het goedkomt met mijn ouders en broers. Ik verwacht niet dat dat ooit gaat gebeuren, maar het zou zo mooi zijn. Het is mijn grootste wens om mijn dochter aan onze familie te kunnen voorstellen’.

De namen van Anke en Annabel zijn gefingeerd. Anke wilde liever niet herkenbaar in beeld om begrijpelijke redenen. Ik vind het ontzettend fijn en moedig dat je toch je verhaal hebt willen delen. Ik wens je het allerbeste toe en ik hoop dat jouw droom dat je ooit je mooie dochter aan je familie kunt laten zien, uitkomt.

Liefs, Karen

Afbeelding via Shutterstock

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

7 COMMENTS
  • Yenny Feliz Velasco
    3 jaar ago

    Hola Karin,

    Ik zag een oproepje op Facebook dat je op zoek bent naar bijzondere verhalen. Ik ben Yenny Feliz Velasco en heb een paar mooie verhalen te vertellen. Ik ben momenteel 31 jaar en studeer voor Levenstherapeut ik heb een groot verlangen om de wereld een klein beetje beter te maken met een nieuw concept wat ik aan het opstarten ben met nog 5 andere vrienden http://www.thetherapclub.nl en heb dit jaar voor het eerst na meer dan 25 jaar mijn biologische moeder ontmoet in Colombia. Ik heb 3 maanden rondgetrokken in mijn geboorteland en ben op een bijzondere manier in contact gekomen met mijn cultuur en probeer al deze veranderingen te integreren in mijn leven.

    Als je het leuk vindt, vertel ik graag wat meer
    Fijne dag voor nu
    Yenny Feliz Velasco

  • YuStSoMe
    3 jaar ago

    Heftig. Ik kreeg een naar gevoel in mijn buik. Dit is niet leven, maar geleefd worden en daar ben ik zelf heel allergisch voor. Het triggerde mij. Dan kom ik in mijn stuk.
    Mijn vriendinnetje was ook Jehova. En ze zou bij mij in huis komen wonen. Ik wist toen nog niets van haar geloof. Ze zei ik moet je iets vertellen… Mijn antwoord: ‘ooooh joh ik dacht je bent verliefd op mij’ ? Ik maak me niet druk om iemands geloof of wat dan ook.

  • Bregje
    3 jaar ago

    Wat een verdrietig verhaal, bijna een onmenselijke keuze. Ik vind het dapper dat Anke haar verhaal deelt en dat ze voor zichzelf heeft gekozen. Ik wens haar en haar vriendin en dochter alle geluk toe samen!

  • Jacqueline
    3 jaar ago

    Wat een moeilijke beslissing moet dat zijn geweest.
    Ik ben zelf opgegroeid in een evangelische gemeente, die zijn ook wel erg strikt, maar doen bijvoorbeeld niet aan excommunicatie. Maar ook voor mijn broer heeft het daardoor jaren geduurd voordat hij uit de kast kwam. En ook al zeggen de mensen uit de gemeente me nog wel gedag als ik ze tegenkom, het is niet meer de familie die het was. Maar dan nog… ook al kan ik me er iets bij voorstellen, Anke’s verhaal is zoveel moeilijker, lijkt me vreselijk.

  • Linda
    3 jaar ago

    Wat goed dat ze haar verhaal hier durft te delen. Het lijkt me zeker niet allemaal zo zwart wit wat je allemaal moet achterlaten. Hopelijk kan ze toch genieten van haar leven.

  • Samaja
    3 jaar ago

    Heel veel respect voor de keuze die je gemaakt hebt. Ik hoop dat je familie ooit nog van gedachten verandert. Sterkte!

  • Anne-Marie
    3 jaar ago

    Jeetje wat een ontzettend heftig verhaal. En wat een onmogelijke keuze heb je moeten maken. Ik hoop heel erg met je mee dat het ooit weer goed komt en dat je ondertussen de rust en het geluk kunt vinden in je eigen gezin.

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.