TOP
gebroken hart
Column

Het gebroken hart en het meisje (over die keer dat ik een pubermeisje gedumpt zag worden)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Het gebroken hart en meisje

Wachtend op een belangrijk telefoontje van iemand die me terug zou bellen, zat ik op de bank en keek ik uit het raam. Mijn blik ving een puber stelletje. Een jongen en een meisje zittend op het bankje tegenover mijn huis. Ze zaten naast elkaar. Ongemakkelijk. Hij wiebelde op zijn billen en zij frummelde aan haar Uggs. Zij wilde hem een zoen geven en terwijl ze dat deed, trok hij zijn hoofd weg. Ik zag haar verbaasd kijken. Hij keek de andere kant op. Star voor zich uit. Hij zocht naar woorden.

Toen hij die gevonden had, draaide hij zich naar haar toe en bewogen zijn lippen. Hij had een trieste maar vastberaden blik in zijn ogen en ondanks ik niet kon horen wat hij te zeggen had, begreep ik de lading.

Ik zag haar haar hand voor haar mond slaan.

Verrast en verslagen door de woorden die ze niet had zien aankomen. Hij legde een hand op haar schouder en zei nog wat. Ik weet niet of ze het hoorde, ze boog haar hoofd naar haar knieën met haar handen voor haar gezicht. Aan haar schokkende rug zag ik dat ze huilde.

Hij stak een sigaret op en keek nerveus om zich heen. Toch draaide hij zich weer naar haar toe en legde ongemakkelijk zijn arm op haar rug. Het meisje kwam even omhoog, sloeg zijn arm weg, riep iets en nam daarna dezelfde houding aan. Haar hoofd bij haar knieën met haar handen voor haar gezicht.

De jongen stond op en leek wat te vragen. Er kwam geen antwoord. Ze zat nog steeds schokkend op het bankje. Weer keek hij om zich heen en raapte toen zijn helm op die naast het bankje lag en liep weg.

De straat uit, uit haar leven.

LEES OOK >>> Column: ‘Het kutwijf’

Even twijfelde ik en toen besloot ik naar haar toe te gaan.

Om haar te troosten. Haar te kalmeren en te zeggen dat alles altijd goed komt. Dat harten breken, maar altijd weer helen. Zelfs als je twee keer zo oud bent als zij.

Toen ik de trap afliep, ging mijn telefoon. Het belangrijke telefoontje waar ik al een uur op zat te wachten. Weer twijfelde ik, maar liep ik toch maar terug om het telefoontje te beantwoorden.

Nadat ik had opgehangen, keek ik uit het raam.

Het bankje was leeg, het meisje was weg.

De straat uit, uit mijn leven.

***

Deze column publiceerde ik op 6 mei 2009 op mijn vorige blog. Ik woonde nog in Amsterdam, woonde op een etage vlakbij de Albert Cuyp, het Concertgebouw, Rijksmuseum en diverse middelbare scholen. Ik was single, had regelmatig liefdesverdriet, werkte bij een groot mediabedrijf en had altijd wel een onderwerp om over te schrijven. De hele dag schreef ik columns in mijn hoofd. Van dingen die ik zag. Af en toe ga ik door mijn archief heen en dan kan ik daar met weemoed naar terugkijken en voel ik weer wat ik toen meemaakte. Zoals toen met dit meisje. Ik had een knoop in mijn maag. En dan vraag ik me opeens af, hoe het nu met haar zou gaan…

Herken je dat? Dat je opeens zo mee kunt leven met een vreemde? Of dat je midden in een ongemakkelijke scène zit? Ik ben benieuwd!

Fijne dag vandaag!

Liefs, Karen

Uitgelichte foto via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

2 COMMENTS
  • Hennie
    3 maanden ago

    Ach jee, gebroken harten. Inspiratie voor heel veel ellende. Ik heb ooit in Amsterdam een meisje aangehouden dat op haar fiets onbedaarlijk zat te huilen. Ze vertelde me dat haar relatie net over was en dat ze zich even geen raad wist. We kenden elkaar niet, maar ik heb haar even meegetroond naar een koffietentje verderop. Half uurtje gekletst, en gezegd wat waar is, maar waar ze op dat moment nog helemaal niks aan had: dat het over gaat, dat het minder wordt, dat er een dag komt dat ze opeens beseft dat ze een vol uur niet aan hem heeft gedacht. Maar dat het tijd nodig heeft. Vergeet ik nooit meer. Hoop dat ze nu weer gelukkig is.

    • Karen
      3 maanden ago
      AUTHOR

      Ook voor mezelf inspiratie 😉 Wat lief dat je dat hebt gedaan!

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.