TOP
wat fijn dat hij blank is
Column Personal

Column: ‘Wat fijn dat hij blank is’

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Toen wij besloten dat we gingen adopteren, realiseerden we ons heel goed dat het kindje dat wij, in de toen nog verre toekomst, in onze armen zouden gaan sluiten waarschijnlijk een kleurtje zou hebben. Wij hebben beiden een multi culti achtergrond. Er zijn genoeg kleurtjes in onze families en ik zie eigenlijk niet eens dat vrienden en familie soms iets donkerder zijn dan ik zelf, omdat ze een Arabische, Antilliaanse, Perzische of Indiase achtergrond hebben.

Als je zwanger bent, dan kun je besluiten dat je van te voren te horen krijgt, of je een jongetje of een meisje krijgt. Bovendien kun je een klein beetje bedenken hoe je kindje eruit gaat zien. Je weet immers hoe je er zelf uitziet. Wij noemden ons toekomstige kindje liefdevol een verrassingspakketje. Als je gaat adopteren weet je niet of je een jongetje of een meisje krijgt, of welk kleurtje of culturele achtergrond het zal gaan hebben. Eigenlijk verwachtte ik stiekem in mijn hoofd een donker jongetje. Dus toen ik spullen ging kopen voor de kleine, hield ik ook rekening met een kindje met een tintje.

‘Er is een jongetje geboren en de biologische moeder heeft jullie uitgekozen’, vertelde het adoptie bureau. ‘Hij is drie dagen oud, hij is drie weken te vroeg geboren en hij is blank’. Het feit dat hij blank was, deed me niets. Of eigenlijk wel… ik moest even omschakelen van een Afro Amerikaans jongetje, naar een Kaukasisch Amerikaans jongetje. Ik belde mijn man en vertelde hem hetzelfde als wat het adoptie bureau mij had verteld. Ook bij hem was er verder geen emotie wat betreft de kleur van ons kindje.

‘Moest je wennen aan het idee dat hij blank was’, vroeg het adoptie bureau een paar dagen later. ‘Veel ouders hebben dat hoor. Dat is heel normaal. Je hebt toch in je hoofd dat je een donker kindje gaat krijgen’. Ik was ergens opgelucht om te horen dat dat normaal was. Want ik had het zelf best een beetje gek gevonden.

Maar wat ik nog gekker vond, waren de reacties uit onze omgeving. Hoe vaak wij wel niet gehoord hebben hoe fijn het was dat Robin blank was. Later hoorde ik van goede vrienden dat ook zij hadden gehoord van derden dat dat zo prettig was. Mensen bedoelen het (soms) goed, omdat ze het idee hebben dat het voor een wit kindje makkelijker is om bij een wit gezin op te groeien en andersom. Dat verbaast mij enigszins, want wij hebben namelijk best veel vrienden en familie die gekleurd zijn (de man of vrouw is donker) en hun kinderen hebben ook niet hetzelfde kleurtje als een van de ouders.

Maar hoewel sommige mensen met de beste bedoelingen zeiden: ‘Wat fijn dat hij blank is’, deed die opmerking toch pijn. Omdat het ons echt NIETS had uitgemaakt. Elk kindje was welkom geweest. Omdat we wellicht nog ooit een broertje of zusje voor Robin willen en er een grote kans is dat hij/zij wel een kleurtje heeft, maar dat je nu al weet dat bepaalde mensen dan toch anders naar het kindje kijken. Omdat het ons verbaast dat Nederlanders zichzelf zo tolerant vinden, dat ze zeggen niet racistisch te zijn, maar dat toch stiekem ergens zijn. ‘Racistisch? Nee hoor, absoluut niet. Ik luister alleen maar naar zwarte muziek. Of we hebben toch ook vrienden met een andere culturele achtergrond? Wij zijn hartstikke tolerant. We zijn toch Nederlands? In de VS is racisme, hier niet.’

Ik vind het lastig. Ik vind het moeilijk. Ik word er verdrietig van.

In iedereen schuilt een racist. Zelfs in minderheden. Dat is gewoon zo. We hebben allemaal onze vooroordelen, we zijn opgegroeid met bepaalde ideeën en meningen en zelfs de meest open minded persoon is wel een ietsiepietsie racistisch. Ja, ook ik. Ik geef het toe. Er zijn momenten dat ik merk dat mijn vooroordelen het overnemen van wat ik wil denken en ik vind het jammer dat ik van mezelf merk. Maar erkennen is een eerste stap om ervan af te komen.

Want als je ontkent een racist te zijn, dan gebeurt er niets. Want dan valt je niets te verwijten.

“Racism is still with us. But it is up to us to prepare our children for what they have to meet, and, hopefully, we shall overcome.” – Rosa Parks

Niemand is als racist geboren. Racisme is aangeleerd. En dat is goed nieuws, want dan kun je het ook weer afleren.

***********

Vond je dit leuk om te lezen? Dan vind je dit misschien ook interessant?

Uitgelichte foto via Shutterstock

 

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.