TOP
wat fijn dat hij blank is
Column Personal

Column: ‘Wat fijn dat hij blank is’

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Toen wij besloten dat we gingen adopteren, realiseerden we ons heel goed dat het kindje dat wij, in de toen nog verre toekomst, in onze armen zouden gaan sluiten waarschijnlijk een kleurtje zou hebben. Wij hebben beiden een multi culti achtergrond. Er zijn genoeg kleurtjes in onze families en ik zie eigenlijk niet eens dat vrienden en familie soms iets donkerder zijn dan ik zelf, omdat ze een Arabische, Antilliaanse, Perzische of Indiase achtergrond hebben.

Als je zwanger bent, dan kun je besluiten dat je van te voren te horen krijgt, of je een jongetje of een meisje krijgt. Bovendien kun je een klein beetje bedenken hoe je kindje eruit gaat zien. Je weet immers hoe je er zelf uitziet. Wij noemden ons toekomstige kindje liefdevol een verrassingspakketje. Als je gaat adopteren weet je niet of je een jongetje of een meisje krijgt, of welk kleurtje of culturele achtergrond het zal gaan hebben. Eigenlijk verwachtte ik stiekem in mijn hoofd een donker jongetje. Dus toen ik spullen ging kopen voor de kleine, hield ik ook rekening met een kindje met een tintje.

‘Er is een jongetje geboren en de biologische moeder heeft jullie uitgekozen’, vertelde het adoptie bureau. ‘Hij is drie dagen oud, hij is drie weken te vroeg geboren en hij is blank’. Het feit dat hij blank was, deed me niets. Of eigenlijk wel… ik moest even omschakelen van een Afro Amerikaans jongetje, naar een Kaukasisch Amerikaans jongetje. Ik belde mijn man en vertelde hem hetzelfde als wat het adoptie bureau mij had verteld. Ook bij hem was er verder geen emotie wat betreft de kleur van ons kindje.

‘Moest je wennen aan het idee dat hij blank was’, vroeg het adoptie bureau een paar dagen later. ‘Veel ouders hebben dat hoor. Dat is heel normaal. Je hebt toch in je hoofd dat je een donker kindje gaat krijgen’. Ik was ergens opgelucht om te horen dat dat normaal was. Want ik had het zelf best een beetje gek gevonden.

Maar wat ik nog gekker vond, waren de reacties uit onze omgeving. Hoe vaak wij wel niet gehoord hebben hoe fijn het was dat Robin blank was. Later hoorde ik van goede vrienden dat ook zij hadden gehoord van derden dat dat zo prettig was. Mensen bedoelen het (soms) goed, omdat ze het idee hebben dat het voor een wit kindje makkelijker is om bij een wit gezin op te groeien en andersom. Dat verbaast mij enigszins, want wij hebben namelijk best veel vrienden en familie die gekleurd zijn (de man of vrouw is donker) en hun kinderen hebben ook niet hetzelfde kleurtje als een van de ouders.

Maar hoewel sommige mensen met de beste bedoelingen zeiden: ‘Wat fijn dat hij blank is’, deed die opmerking toch pijn. Omdat het ons echt NIETS had uitgemaakt. Elk kindje was welkom geweest. Omdat we wellicht nog ooit een broertje of zusje voor Robin willen en er een grote kans is dat hij/zij wel een kleurtje heeft, maar dat je nu al weet dat bepaalde mensen dan toch anders naar het kindje kijken. Omdat het ons verbaast dat Nederlanders zichzelf zo tolerant vinden, dat ze zeggen niet racistisch te zijn, maar dat toch stiekem ergens zijn. ‘Racistisch? Nee hoor, absoluut niet. Ik luister alleen maar naar zwarte muziek. Of we hebben toch ook vrienden met een andere culturele achtergrond? Wij zijn hartstikke tolerant. We zijn toch Nederlands? In de VS is racisme, hier niet.’

Ik vind het lastig. Ik vind het moeilijk. Ik word er verdrietig van.

In iedereen schuilt een racist. Zelfs in minderheden. Dat is gewoon zo. We hebben allemaal onze vooroordelen, we zijn opgegroeid met bepaalde ideeën en meningen en zelfs de meest open minded persoon is wel een ietsiepietsie racistisch. Ja, ook ik. Ik geef het toe. Er zijn momenten dat ik merk dat mijn vooroordelen het overnemen van wat ik wil denken en ik vind het jammer dat ik van mezelf merk. Maar erkennen is een eerste stap om ervan af te komen.

Want als je ontkent een racist te zijn, dan gebeurt er niets. Want dan valt je niets te verwijten.

“Racism is still with us. But it is up to us to prepare our children for what they have to meet, and, hopefully, we shall overcome.” – Rosa Parks

Niemand is als racist geboren. Racisme is aangeleerd. En dat is goed nieuws, want dan kun je het ook weer afleren.

***********

Vond je dit leuk om te lezen? Dan vind je dit misschien ook interessant?

Uitgelichte foto via Shutterstock

 

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

23 COMMENTS
  • Yvonne
    3 jaar ago

    Vreemde opmerking zeg. Hoe komen ze er eigenlijk op? Daar snap ik nou niks van!

  • Ilse van Kreanimo
    3 jaar ago

    Bij mijn dochter in de klas zat vorig jaar ook een ‘donker’ kindje.
    Ze had het steeds over dat kindje. (Besjes zei ze, het kindje heet Precious).
    Mijn man vroeg op een keer: “Wie is die Besjes?”.
    Ik zei: “Dat is dat donker kindje bij I in de klas.’
    Zegt zei: “Als het donker is, dan moet je het licht aan doen, hè mama.”
    En ik slikte.
    Voor haar was dat geen ‘donker’ kindje, maar gewoon een ander kindje uit de klas.
    Daar op dat moment stond ik er nog meer bij stil dat het aangeleerd is!

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Aah wat een zoete reactie van je dochter. En wat beschrijf dat je dat mooi.

  • Oeh wat een vreemde opmerking zeg! Lastig lijkt me dat! En inderdaad, hoe goed bedoeld ook: helemaal niet leuk. Ik vind adoptie iets moois, je helpt eigenlijk 2 moeders: 1 die het kindje niet op kan voeden, en 1 die graag een kindje wil opvoeden. Dat is, ongeacht kleur, ras of achtergrond toch gewoon een win-win situatie?

  • Nathalie
    3 jaar ago

    Hé…. wat maf!
    Wat maakt de kleur of tint nu uit?

    Soms…

  • Esmeralda
    3 jaar ago

    Wauw! Ik ben er gewoon stil van. Wat een opmerking…

  • Annette
    3 jaar ago

    Mooi geschreven Karen, ik betrap mezelf ook nog weleens op vooroordelen ben me er dan bewust van en schaam me dood (gelukkig). Al geloof ik niet dat ik zo ver zou gaan door te vragen of iemand blij is dat hij een blank kindje ipv een gekleurd kindje heeft. Bij mij speelt het vooral in mijn hoofd (nogmaals gelukkig) 😉

  • YuSt
    3 jaar ago

    Ik heb eerlijk is eerlijk niet eens stilgestaan bij de huidskleur. Ik denk dat mij dat ook niet zou uitmaken.
    Mijn vriendin heeft juist voor een gekleurd kind gekozen, dat klinkt ook raar, maar is waar.
    Al zou het kindje beperkt zijn, ik voed het wel op heb ik altijd gezegd. Zoveel liefde…

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Oh ja is dat zo? Want in principe als je adopteert, mag je absoluut geen voorkeur aangeven?

  • Anne-Marie
    3 jaar ago

    Heel mooi verwoord. Ik ben het met je eens dat ieder van ons vooroordelen heeft; en daarmee dus ook al dan niet onbedoeld discrimineert. De vraag is alleen: hoe komen we er van af. Mensen er op aanspreken is best moeilijk maar wel nodig om de discussie op gang te brengen. En om ook te weten dat jouw goedbedoelde opmerking iemand pijn doet.

  • Astrid
    3 jaar ago

    Mensen denken soms niet na over de gevolgen van hun woorden… Mooie column. En wat fijn dat jullie nu gezegend zijn met een zoon.

  • Anita
    3 jaar ago

    Ook al bedoelen mensen het goed, het zijn nare opmerkingen die je zeker niet wil horen.

  • Jacqueline
    3 jaar ago

    Snap je gevoel hierbij. Ik kan er ook niet zo goed tegen als mensen dat voor mij invullen. Het zou niet uit moeten maken welke kleur iemand heeft, maar voor velen doet dat het toch.

  • saskia
    3 jaar ago

    Tjah mooi. Niet de opmerking an sich, maar hoe je het beschrijft en stelt dat in een ieder een racist schuilt én dat het aangeleerd gedrag is. Ik kan mij goed indenken dat de opmerking pijn deed, dat is gewoon iets waar je niet op zit te wachten

  • Judith
    3 jaar ago

    Aaahhhh ik haat die reactie!! Dat zeiden ze ook tegen mijn moeder toen ik klein was.. Gelukkig is ze zo licht. Bbrrrr

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Ik vind het echt weerzinwekkend.

  • Jodi - liefthuis
    3 jaar ago

    Ik las je titel en ik dacht neeeee dit meeeeen je niet. Mensen roepen zomaar vanalles. Het is jullie mannetje of hij nu paars roze groen of rood zou zijn. Je geeft alle liefde en een kind wordt er niet gelukkiger of minder gelukkig van omdat hij een andere kleur huid heeft.

  • Bregje
    3 jaar ago

    Hoe goed bedoeld ook,sommige mensen hebben geen idee wat ze met hun opmerkingen aanrichten. Ik snap dat t je raakt! Allerbelangrijkste is toch dat jullie een prachtig en gezond kindje hebben. 🙂

  • Henrieke
    3 jaar ago

    Heel begrijpelijk dat je dit lastig vind om te horen. Jullie zouden van hem houden, al zou hij bij wijze van paars zijn. 😉

  • Desirée
    3 jaar ago

    Wow, ik snap dat het je raakt. Als een kindje zo enorm welkom is dan maakt het toch niet uit hoe het kindje eruit ziet <3

  • Nicole
    3 jaar ago

    Helemaal waar, een racist dat word je, dat ben je niet. Maar hebben mensen echt zulke opmerkingen gemaakt? Ik heb er niet eens bij nagedacht..

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Best vaak ook. Dus dat betekent dat het veel dieper zit dan de meesten denken.

  • Ellen
    3 jaar ago

    Ik vind het nogal een botte en ondoordachte opmerking hoor. Moeilijk voor jullie.

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.