TOP
de familie druyf
Column

‘De familie Druyf’ (over herdenken op 4 mei. Aan wie denk jij om 8 uur?)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

We leven in een digitaal tijdperk. Dat betekent onder andere dat er ook een digitaal monument is voor de joodse mensen die in de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen. Elk van de 101.800 slachtoffers heeft zijn of eigen ‘blokje’. Willekeurig kan je die blokjes aanklikken. Maar je kan ook zoeken op naam, stad of zelfs straat. Soms staan er foto’s bij. Of een overlijdensadvertentie. Alle informatie die over de omgekomen mensen beschikbaar is, staat op het net. Complete inboedellijsten kun je er vinden. En zo komen mensen toch een beetje tot leven. Wie ze waren, wat ze deden, hoe ze leefden en wat ze hadden.

Ik heb vaak over de oorlog geschreven

Over mijn familieleden die vermoord werden, maar die nog doorleven door de verhalen, foto’s en zelfs filmpjes. Mijn familie leeft door omdat mijn grootouders de oorlog overleefden.
Vanavond denk ik om acht uur aan hun. Maar ik denk ook aan de mensen die bij mij in de straat woonden. Door het digitaal monument kwam ik er achter dat er uit ‘mijn kleine straatje’ in Amsterdam 20 mensen werden weggehaald. Mensen die nooit meer terugkwamen.

Voornamelijk ga ik denken aan de mensen die in het huis naast mij woonden. Het gezin dat met z’n vieren in een Amsterdams pijpelaatje van 65 vierkante meter woonde. In een zelfde huis als dat waar ik in woonde. Precies naast mij.

Familie Druyf

Bestaande uit een vader, moeder en twee zonen.

Wolf Druyf. Geboren op 15 september 1900 in Amsterdam. Hij was chauffeur en stierf in Midden-Europa op 31 augustus 1943. Hij werd 42 jaar oud.

Sippora Druyf-Sluyzer. Zij werd geboren op 19 juni 1904 in Amsterdam. Ze overleed in Auschwitz op 8 oktober 1942. Ze werd 38 jaar.

John Druyf. Geboren op 25 april 1928 in Amsterdam. Hij zat in augustus 1941 in klas 1 Electriciën van de 3e Ambachtsschool te Amsterdam-Oost. Hij overleed op dezelfde dag als zijn moeder en werd 14 jaar oud.

Salomon Druyf. Geboren op 2 juni 1934 in Amsterdam. Ook hij stierf op 8 oktober 1942 omdat hij waarschijnlijk tegelijk met zijn moeder en broer de gaskamer in ging. Salomon is maar 8 jaar oud geworden.

De complete inboedellijst van deze familie kun je op het monument vinden. Nauwkeurig gedocumenteerd door de mensen die nadat de familie opgehaald werd, het huis kwamen leegroven. Een opsomming van spullen. Zo kun je bijvoorbeeld lezen dat ze een stofzuiger van het merk Excelsior hadden, maar ook wat ‘waardeloze spullen’. Spullen waar niets mee kon dus. Waarschijnlijk meteen vernietigd, net zoals de mensen die de spullen bezaten.

Vanavond om acht uur ben ik stil voor mijn familie. Mijn familie die altijd herinnerd zal worden. Omdat mijn grootouders de oorlog overleefden. Van de familie Druyf overleefde niemand de hel. En daarom denk ik vanavond ook aan hun. Omdat er anders misschien niemand meer is die ooit nog aan hun zal denken.

*

de familie druyf grootouders

Deze column verscheen op 4 mei 2008 op mijn oude blog. Ik heb ‘m een klein beetje aangepast en weer geplaatst. Eigenlijk was ik begonnen aan een nieuwe blog over het nut van herdenken en waarom er toch elk jaar weer mensen zijn die de herdenking willen kapen of negeren met hun loze woorden en intenties. Hoe kwetsend is dat voor hen die de hel hebben overleefd of vrienden en/of familie hadden die dat niet deden. Het maakt me zo boos. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen. Hoe stom zijn mensen? Heb je dan niets begrepen van 4 mei? 

Ik had twee grootouders die de oorlog overleefden en daar ben ik enorm dankbaar voor. Ze leefden beiden een prachtig leven en genoten van elke dag. Ze reisden met z’n tweeën de wereld rond en zagen meer van de wereld dan ik. Als mijn oma zin had in steak tartare, dan reed mijn opa voor haar naar Parijs. Ik ben trots dat ik een kleindochter van die levenskunstenaars ben.

Maar toen mijn grootvader aan het einde van zijn leven kwam, was er weinig meer over van de lachende opa die ik altijd gekend heb. Hij begon de oorlog te herbeleven en gilde ’s nachts tegen mijn oma dat ze moesten vluchten. ‘De moffen zijn er Sonja. We moeten weg’. Hun vlucht uit Nederland deed hij elke nacht weer over inclusief de angsten en tranen.

Inmiddels leven ze beiden niet meer. En hoewel ik ze nog elke dag mis en aan ze denk, ben ik blij dat ze discussies over 4 mei niet meer hoeven mee te maken. Dat is ze in ieder geval bespaard gebleven.

Liefs,
Karen

Op de foto in het artikel zie je mijn grootouders. Je ziet ze op de ski’s met op de achtergrond het hotel waar wij als familie nog steeds naar toe gaan in Zwitserland. De foto is in de oorlog voor huize Wilhelmina gemaakt. De foto’s rechts zijn gemaakt van een vakantiefilmpje.

Uitgelichte foto © Door via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

22 COMMENTS
  • Saskia
    2 jaar ago

    Ik ben blij en eigenlijk ook een beetje dankbaar dat je hierover schrijft. Soms lijkt het net alsof mensen het nut niet meer zien van herdenken, terwijl het zo belangrijk is om dit ieder jaar weer te blijven doen en om dit ook mee te geven aan onze kinderen.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Ja, dat vind ik dus ook. Wie zijn verleden niet kent, zal de toekomst ook niet begrijpen.

  • Melissa
    2 jaar ago

    Prachtig geschreven Karen, geen woorden voor!

  • Sabine
    2 jaar ago

    Prachtig (her) geschreven.. Denk elk jaar aan iedereen die vooral in ww2 zijn overleden en aan degenen die wij moeten missen. Ww2 heeft mij altijd gegrepen, ook opa en oma hebben dit mee moeten maken en veel verhalen gehoord over de oma van mijn man die overigens nazi’s in Amsterdam noord flink heeft getreiterd 😉
    Een oorlog wat nooit meer mag gebeuren!

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Ha mooi verhaal van die oma van je hubby!

  • Marijke
    2 jaar ago

    ❤️
    Wij hebben vanavond ook herdacht. Geen bekenden, maar wel alle mensen die wij niet hebben mogen kennen!

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Fijn om te horen Marijke!

  • Romy
    2 jaar ago

    Ik (her)denk met jou mee. Kippenvel van je verhaal. Dit mag nooit meer gebeuren…

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      En toch gebeurt het (op kleinere schaal) nog elke dag 🙁

  • Sonja
    2 jaar ago

    Brok in mijn keel… ik heb de oorlog niet meegemaakt. De beelden die ik recent zag bij Discovery waren te erg voor woorden. De verhalen die ik gehoord heb van mijn overgrootvader zijn mij voor altijd bijgebleven. Mijn opa en oma hebben elkaar leren kennen in de oorlog, hun romantiek was heel apart, ze gingen op hun 18e samenwonen en ondanks de ellende was daar ook hoop. Oma leeft nog… en ik heb respect voor haar. Kan ik nog van leren.
    Ik hoop nooit zoiets te hoeven meemaken…

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Bizar dat generaties boven ons nog leven en het hebben meegemaakt. Respect voor alle mensen die hebben geleden.

  • Josine
    2 jaar ago

    Wat heb je dat prachtig (her)schreven, tranen in mijn ogen. Ook ik denk aan deze mensen, ook al ken ik ze niet. Mijn beide oma’s leven nog, de ene heeft de Tweede Wereldoorlog overleefd, de ander de Jappenkampen. Maar overleven brengt ook littekens met zich mee, net zoals jij omschrijft over je opa. Vanavond herdenken we alle slachtoffers. Liefs, Josine

  • Mooi geschreven. Ik vind het erg belangrijk om er bij stil te staan op een dag als vandaag. Ik denk niet speciaal aan iemand, maar bedenk vooral hoe dankbaar ik mag zijn dat ik in deze tijd leef en geen oorlog mee heb hoeven maken.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Dat is ook mooi om bij stil te staan.

  • Esmée
    2 jaar ago

    Heel mooi Karen. Geen andere woorden voor…

  • Tineke
    2 jaar ago

    Prachtig geschreven! Oorlog is verschrikkelijk en eigenlijk vind ik dat we er vaker dan 4 en 5 mei even bij stil mogen staan hoe goed wij het hier hebben en dat wij hier in vrede leven.
    Liefs

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Absoluut. Dat is heel waardevol om je te mogen realiseren.

  • Wat een mooie column Karen en heel herkenbaar! Meestal kom ik het niet helemaal met drogen ogen door…

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Dank Juud. Ik vind het fijn dat wij wat roots kunnen delen samen.

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.