TOP
faalangst en onzekerheid
Editorial Happiness Lifestyle

Mijn grootste vijand en ik (over faalangst en onzekerheid)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Er zitten twee vrouwen op de bank.
“Je kunt het niet”, zegt de een tegen de ander. “Gaat je niet lukken. Begin er nou maar niet aan, kun je ook niet falen”.
‘Ze heeft gelijk’, denkt de andere vrouw. ‘Zonde van mijn tijd. Laat maar zitten’.

De vrouw bladerde door de foto’s.

“Zal ik deze gebruiken als profielfoto? Of misschien toch die?”
“Ik vind ze eigenlijk allebei niet mooi. Op die ene ben je echt te dik. Op die andere staat je neus heel raar. En heb je wel eens goed gekeken? Je kin staat best ver naar voren. Die moet je echt naar beneden houden als je een foto neemt.”
Ze keek naar de foto’s en zag dat ze gelijk had. ‘Toch maar wat nieuwe foto’s maken’, dacht ze. ‘Misschien zit daar dan wel een mooie foto tussen.’

‘Wordt het wel leuk?’

Vroeg ze zich af toen ze de zaal inliep. ‘Ik ken er niemand, dus ik hoop dat ik een beetje leuk met mensen kan kletsen’.
‘Reken er maar niet op’, zei de stem tegen haar. ‘Zo grappig ben je niet, ik weet niet of ze je echt leuk gaan vinden en je hebt ook echt de verkeerde kleren aan. Kijk maar naar de anderen’.
Onzeker ging ze in een hoekje staan. De avond was al mislukt.

‘Moet je niet aan het werk?’

Ze had de hele dag heen en weer gerend en dingen voor anderen geregeld. Kind was opeens ziek op haar werkdag en zelf voelde ze zich ook niet al te best. Maar ze had d’r opdracht voor de volgende dag nog niet af en ze twijfelde of ze niet gewoon de handdoek in de ring zou gooien en niet zou opleveren. ‘Een dagje niks. Niemand die het erg vindt’, zei ze tegen zichzelf.
‘Nou ja. Wat een loser ben jij. Je kunt toch wel leveren? Er zijn mensen die het veel drukker hebben dan jij hoor’, zei de stem in haar hoofd.
‘Tja, daar zat wel wat in natuurlijk’, dacht ze en ze besloot toch maar aan het werk te gaan.

Hoe raar is dit?

Als je al deze gesprekken zo leest, dan klinkt het heel raar en vooral ook naar toch? Een beetje alsof iemand geestelijk mishandeld wordt. Toch zijn het allemaal gesprekken die ik wel eens gevoerd heb. Het ene gesprek vrij recent, het andere gesprek al heel lang geleden. En ja.. je las het al: Ik voerde al deze gesprekken met mezelf. En eigenlijk zou ik je nog wel 100 van dit soort gesprekjes kunnen vertellen.

Faalangst en onzekerheid

Ontzettend veel last van faalangst had ik. Dat heeft me zo ontzettend in de weg gezeten. Geen studie maakte ik af en voor mijn rijbewijs slaagde ik pas toen ik ergens begin 30 was. Als je ergens niet aan begint, kun je ook niet falen. Of als je ergens slecht voor leert, dan weet je waar het aan ligt als je faalt. Niet echt aan jezelf.

Zo ongeveer elke puber is onzeker, maar van mijn puberteit kan ik me niet herinneren onzeker te zijn geweest. Dat kwam pas later toen ik ging studeren. Ik had een heerlijke middelbare schooltijd gehad met veel fijne vrienden. Opeens moest ik weer opnieuw beginnen en iedereen was toch mooier, langer, slimmer, grappiger en leuker dan ik.

LEES OOK >>> ‘Voor wie doe ik het eigenlijk?’ (over moederschap en full time werken)

Het mooie van ouder worden

Onzekerheid komt vaak voort uit niet goed in je vel zitten. En faalangst komt weer voort uit onzekerheid en andersom. Het ene voedt het andere. En zo blijf je een beetje in een vicieuze cirkel hangen. Ik had me er zo ongeveer al bij neergelegd, maar opeens kwam ik tot de conclusie dat het lang niet zo erg meer is. Het gevoel ebt langzamerhand een beetje weg.

Ik heb er niet zo’n last meer van. Misschien is dat het mooie van ouder worden? Het kan me gewoon allemaal niet zo veel meer schelen. Ik ben gesetteld, ik ben blij. Volgens mij heb ik het redelijk goed voor mekaar allemaal. Het interesseert me eigenlijk niet zo of een ander mooier is of slimmer, of misschien wel veel succesvoller is dan ik. Ik ben eigenlijk gewoon wel blij met mezelf, want ik ben toch best goed gelukt? Ja, er mogen een paar kilootjes vanaf, maar dat is meer omdat ik gezond wil zijn en het belangrijk vind mezelf goed te verzorgen. Maar voor de rest… I don’t care. Ik hoef niet meer de leukste, slimste, de succesvolste of de mooiste te zijn. Als degenen die ik liefheb dat maar vinden. Dat zijn eigenlijk de enigen die er toe doen.

Bovendien.. als je blij bent met jezelf, dan kan een ander je toch niet meer echt kwetsen? Dus wat maakt het uit wat een ander vindt of zegt?

Het stemmetje in mijn hoofd

Af en toe hoor ik haar nog wel praten. Maar ik luister vaak niet meer. Natuurlijk zijn er dingen die ik altijd wel zal blijven houden. Ik ben bijvoorbeeld enorm streng voor mezelf. Dat zit nou eenmaal in me, maar als je weet waar het vandaan komt dan kun je er ook mee aan de slag. Ik probeer liever voor mezelf te zijn.

Mijn grootste vijand. Dat ben ik gewoon zelf. Maar ik ken die vijand dus maar al te goed. En tegen iemand die je zo goed kent, kun je ook gewoon zeggen: “Mens houd je bek eens dicht. Ik ga vanavond lekker een boek lezen”.

When there’s no enemy within, the enemies outside cannot hurt you.

– Afrikaans gezegde

Herken jij dit? Ben je ook wel eens heel streng voor jezelf of heb je zo’n stemmetje dat vertelt dat je bepaalde dingen niet goed doet? Merk je dat het minder wordt, sinds je ouder bent geworden? Ik ben benieuwd!

Fijne dag vandaag!

Liefs, Karen

Uitgelichte foto via Shutterstock.

♥  Facebook, Instagram & Bloglovin’ ♥

 

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

11 COMMENTS
  • Hennie
    1 jaar ago

    Ik vind het Afrikaanse gezegde echt treffend. Een waarheid als een koe. Ook ik ben/was een vat vol onzekerheden. Naarmate ik wat ouder word, wordt het iets minder, maar ik voel mij vooral op mijn werk af en toe nog een klein meisje tussen de grote mensen. Ik dacht dat ik dat alleen had, totdat een vriendin opbiechtte dat zij dat ook zo voelde. Scheelde al zoveel! Ik probeer de onzekerheden ook het hoofd te bieden en dat gaat na mijn 40e toch echt wat makkelijker. In plaats van te denken: Laamaar, haal ik nu diep adem en ga ik het ook doen. Althans, ik probeer het.

    Ik heb mijn rijbewijs ook pas sinds mijn 33e. Zou nu nooit meer zonder kunnen, maar als ouwe taart heb ik ‘em in september pas voor de eerste keer verlengd! 🙂

    • Karen
      1 jaar ago
      AUTHOR

      Ik dus ook sinds mijn 33e. Hebben we WEER wat gemeen 😉

  • Anne-Marie
    1 jaar ago

    Ik denk zeker dat ‘ouder’ worden (zowel qua leeftijd als qua kind krijgen) meespeelt. Bij mij in ieder geval wel. Merk alleen soms wel dat social media mij op sommige momenten wel eens onzeker maken, dat is nog een puntje om aan te werken!

    • Karen
      1 jaar ago
      AUTHOR

      Ik ben heel benieuwd hoe social media je dan onzeker maakt? Heeft dat met mijn onderwerp van gisteren te maken? Of met al die perfecte leventjes?

      • Anne-Marie
        1 jaar ago

        Ja vooral al die perfecte leventjes. Stom, ik weet het

  • Marijke
    1 jaar ago

    Ja ouder worden helpt zeker. Nou ja een beetje dan. Kan in elk geval dat stemmetje ook gewoon negeren. Want deze gesprekken ken ik ook. Ehh voer ik ook.
    Soms als je dus niet lekker in je vel zit, zo tijdens een PMS aanval ofzo worden ze vaak weer even gevoed. Verder inmiddels aardig in control

    • Karen
      1 jaar ago
      AUTHOR

      Klopt, het heeft alles te maken met lekker in je vel zitten of niet.

  • Annette
    1 jaar ago

    Ik heb er zeker minder last van sinds ik ouder ben. Ik vind het nu allemaal prima en ben dik tevreden. Ik zit lekker in mijn vel ook en dat scheelt de helft (minstens) haha. Ik ben vooral ook minder gejaagd en dat geeft een hoop rust. Ik leg de lat voor mezelf zeker nog wel hoog en ben ook nog eens een perfectionist dus maak het mezelf vaak nog lastig en wordt daardoor wel soms onzeker maar ik probeer dat stemmetje ook wel te negeren en mezelf soms echt bewust buiten mijn comfortzone te zetten. Oei ongemakkelijk joh maar daarna 2x zo trots op mezelf.

    • Karen
      1 jaar ago
      AUTHOR

      Fijn hè… ouder worden? 😉

  • Sonja
    1 jaar ago

    Voordat ik de therapie in ging was ik heel onzeker, heel streng voor mijzelf en zeer gecontroleerd. Ik leerde dat ik liever voor mijn eigen kind in mijzelf moest zijn. Niet straffen als iets niet goed ging. In de spiegel kijken en je positieve punten benoemen ipv van waar iedereen wel wat over te zeuren heeft. Vroeger baalde ik van mijn dikke kont, nu ben ik hip en hoef ik niet veel voor te trainen!
    Ook durf ik de ware Sonja te laten zien, want die is niet meer verhard. Tuurlijk kan ik nog wel eens onzeker zijn over iets, maar ervaring leerde mij dat er overal een oplossing voor is en dat ik kan overleven.

    • Karen
      1 jaar ago
      AUTHOR

      Mooi dat je zo ver gekomen bent! Knap hoor! Heb je zelf voor elkaar gekregen!

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.