TOP
gevoel van vroeger
Column

‘You don’t bring me flowers anymore’ (over het effect van muziek)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Vandaag neem ik je even mee terug naar 2004. 14 jaar geleden. Voor de Top2000 stelde ik mijn lijst samen en dit liedje komt in mijn favorieten lijst voor. Het lijkt een heel leven geleden, maar opeens was dat gevoel er weer even. Dat gevoel van jaren geleden dat ik allang verwerkt heb. Bijzonder toch het effect van muziek dat zo’n gevoel van vroeger weer even kan terugbrengen. ‘You don’t bring me flowers anymore‘, over een stukgelopen relatie aan het begin van deze eeuw… 

Lees ook: ‘Verhalen’ (over die keer dat ik waarschijnlijk zelf de hoofdrol was van een verzonnen verhaal)

You don’t bring me flowers anymore

Als je gelukkig bent, dan vergeet je hoe je je vroeger wel eens voelde. Maar dan ineens kan een bepaalde geur, opmerking, beeld of liedje je weer precies dat gevoel teruggeven.
Het gevoel dat je allang vergeten was.
Het gevoel dat je ergens weggestopt had in je geheugen met de stille wens dat je je nooit meer zo zou voelen.
Opeens hoor je het liedje dat je veertien jaar geleden niet kon horen zonder te huilen en voel je je een paar minuten weer even net zoals toen.

Destijds ging het uit met mijn toenmalige vriendje. Het was een breuk die er al heel lang zat aan te komen. Hoe intens verliefd we in het begin waren geweest, na twee jaar had de sleur goed huisgehouden. Hoe spectaculair het in het begin was geweest, langzaam waren de verveling en irritaties onze levens ingeslopen en we beseften het niet eens. Of we wilden het niet beseffen. Totdat er bijna niets meer over was van het gevoel van het begin en we opeens luid en duidelijk beseften dat het ook nooit meer zo zou worden als vroeger. Omdat we zo van elkaar gehouden hadden, was het moeilijk om los te laten. Alleen is ook maar alleen en we hadden het toch best goed samen? Iedereen kwam toch in een sleur? Vlinders vlogen toch altijd uit en maakten plaats voor houden van?

Ooit belden we elkaar zo ongeveer elk half uur als we niet bij elkaar waren. Nu konden we thuis komen en bijna een hele avond geen woord met elkaar wisselen.

Ooit namen we kleine cadeautjes voor elkaar mee. Hij maakte van aluminiumfolie een ring voor me en die droeg ik dan dagen tot hij uit elkaar viel. Ik stopte halverwege juli een kinderei in z’n schoen en dan deden we of het Sinterklaas was.

Nu kochten we twee verschillende magnetronmenu’s

Ooit kookten we samen hele menu’s. Dekten de tafel mooi en gingen uren tafelen met lekker wijn en heel veel lekker eten. Nu kochten we twee verschillende magnetronmenu’s die we om de beurt in de magnetron stopten om apart even snel te eten.

Zijn en mijn ‘ik hou van je’ klonk niet meer zo oprecht als het ooit geklonken had. De enige reden dat we bij elkaar bleven was omdat onze liefde ooit zo mooi was geweest.

Een hele tijd hield ik mezelf voor dat het normaal was. Omdat ik bang was de stap te zetten. En hij ook. Eigenlijk had ik best een Oscar mogen krijgen want ik was een koningin in het acteren dat alles goed ging. Ik wist zelfs mezelf voor de gek te houden. Totdat ik op een dag eens goed naar de tekst van Barbra Streisand en Neil Diamond You don’t bring me Flowers luisterde en mezelf volledig in dit liedje verloor. Het lied was pijnlijk herkenbaar.

Toch modderden we nog een tijdje aan. Tot ik in november 2004 de relatie verbrak. Zonder aanleiding. Opeens. Maar omdat hij toen ongelofelijk verdrietig was, kwam ik toch terug op die beslissing. Een maand later hakte hij toch zelf de knoop door. Soms hebben dat soort beslissingen even tijd nodig. 2005 zouden we niet meer samen ingaan. Uiteindelijk was dat maar goed ook, maar op het moment dat we dan toch echt loslieten, deed het verschrikkelijke pijn.

Destijds hoopte ik dat ik me nooit meer zo ga voelen als ik me toen voelde, maar 14 jaar later denk ik dat het wel ergens goed voor is geweest. Om te realiseren wat ik wel en niet in een relatie wilde.

En toen luisterde ik op een regenachtige middag You don’t bring me Flowers. Ik staarde uit het raam de regen in. Heel even was het in mijn hart weer eind 2004 en deed het een pijn om dat gevoel weer zo intens te beleven.

Gelukkig is het nu eind 2018 en ziet mijn leven er compleet anders uit. Heb ik de leukste, liefste en beste man die ik me maar wensen kan en een prachtig kind. Ik krijg elke week bloemen (die ik zelf bestel 😉 ) en eten we nooit magnetron menu’s.
En al helemaal niet apart van elkaar.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

***

Deze column plaatste ik in 2006 op mijn oude blog, maar ik herschreef hem om hem actueler te maken.

Herken jij dat? Zo’n (oude) liefde waarin de koek op is, maar waarin je toch blijft hangen? En herken je dat je je ook even kunt verliezen in een liedje van vroeger en dat dat dan allerlei herinneringen en gevoelens naar boven brengt? Ik ben benieuwd!

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

Uitgelichte foto kb-photodesign via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.