mijn eerste moederdag als moeder

‘Mijn eerste moederdag als moeder’ (over hoe trots ik ben om mama te zijn)

Kleine frummel,
mooie bink,
wijze Robiño,
stoere vent,
intelligent menneke,
grappig jokertje,
knuffelkont,
alerte slimmerd,
vrijkous,
sterk driftkikkertje,
meneertje directeurtje,
meneertje knuffelbeertje,
maar vooral mijn lieve schattige Robijn, mijn zoon,

Vandaag is mijn eerste moederdag als moeder.

Mijn eerste moederdag als jouw moeder.
Wat ben ik trots om dat te kunnen zeggen.
Het is een gigantisch groot voorrecht om jouw mama te mogen zijn.
Om elke dag begroet te worden door jou met je prachtige glimlach.
Je te horen schaterlachen, je kusjes te kunnen geven, je dingen te leren, je voor te lezen, je te kunnen troosten als je verdrietig bent, je geur te kunnen opsnuiven, je eten te geven.
En om je te zien groeien. Letterlijk en figuurlijk.

Bijna een jaar ben je nu.

En ik ben bijna een jaar je mama.
Wat is er veel gebeurd in dat jaar!
Een jaar geleden wist ik nog niets.
Niet dat jij zou komen en dat je onderweg was.
Een maand later was ik zelf onderweg.
Naar de VS.
Omdat jij op vaderdag geboren werd.
Het gaat zo snel.
Je bent niet meer dat kleine baby’tje dat ik in mijn armen kreeg. Dat kleine fragiele poppetje. Inmiddels ben je al bijna geen baby meer. Je bent een echt een jongetje geworden en hoewel ik de baby(tijd) soms wel mis, ben ik zo blij dat je je zo goed ontwikkelt.

Wat ben je een fijn kind.

Je kan met je kletsen en met je lachen.
Wat heb je een doorzettingskracht!
Je bent zo stoer.
Als je huilt of piept, dan doe je dat altijd met een goede reden.
Je bent absoluut niet kleinzerig, al had je dat natuurlijk best mogen zijn.
Want je mag alles zijn wat je wilt zijn.
We zijn toch wel trots op je.
Dat je een kleine slimmerd bent, maakt ons alleen maar meer trots natuurlijk.
Je begint ons al na te praten en te doen.
Vanaf dat je een kleine baby was, ben je heel alert. Je keek met wijze ogen de wereld in en dat doe je nog steeds. ‘He takes it all in‘, zei een van mijn vriendinnen over jou. En dat is ook zo. Je observeert. De ene keer ben je echt een baby met babygedrag, het andere moment zit je als een wijs mannetje voor je uit te kijken.

Je komt niet uit mijn buik.

Wij hadden een andere start dan mama’s die al 9 maanden aan hun kindje hebben kunnen wennen.
Maar toch voelde je meteen vertrouwd.
We herkenden elkaar.
Alsof er een hoger level was, al moesten we natuurlijk wel even aan elkaar wennen.
Je lag meteen te slapen in mijn armen en toen we naar ‘huis’ reden hield je mijn vinger vast in de auto.
Mijn hart liep over van liefde.
Ik had nooit gedacht dat die liefde alleen maar meer zouden worden.

Vandaag is het moederdag.

Mijn eerste moederdag.
Maar toch staat vandaag niet alleen in het teken van mij.
Wij denken ook aan jouw belly mommy die de ontzettend moedige, bewonderenswaardige en liefdevolle keuze maakte voor jou en voor ons.
Ze koos voor jou en voor ons.
Natuurlijk denken we elke dag aan haar.
Wij zijn waanzinnig trots op jou. Maar ook op haar.
Ze weet dat het goed met je gaat.
Zij is net zo trots op jou als wij dat zijn.

Lieve kleine Robijn.

Bedankt dat jij bent wie je bent.
Dat je bijna altijd vrolijk bent en dat je zo liefhebt.
Want dat is toch het allerbelangrijkste in het leven.
Mama hoopt dat je altijd gelukkig en liefdevol zal blijven.
Dat je altijd zal zijn wie je wilt zijn.
En dat je wordt wie je wil worden.
Ik ben er trots op dat ik naast je mag staan.
Dat ik je mag helpen op je levenspad.
Je mag toejuichen, voor je mag applaudiseren, maar je ook mag troosten als je ooit een tegenslag krijgt.
Jouw armpjes om mij heen, jouw kusjes op mijn wang en jouw adem in mijn nek.
Je geklets en gezang.
Mooier wordt het niet.
Jij bent ons kleine wondertje.
En jij maakt het leven zo veel mooier met je prachtige persoonlijkheid.
Ik hou van jou.

Liefs,
je mama

Ik wil graag iedereen een fijne moederdag wensen. Hopelijk worden de mama’s vandaag lekker in het zonnetje gezet. Toch is moederdag voor veel vrouwen ook een shitdag. Omdat ze geen moeder meer hebben of nooit hebben gehad. Of omdat ze een kind verloren, of dat ze nog geen moeder zijn en/of het niet zullen worden. Ik weet het. Het voelt raar om dat nu te zeggen, maar ik weet hoe het voelt. En ik weet ook dat ik dat gemis niet kan verzachten. Want alles wat ik hierover zeg, is een dooddoener. Sterkte.

Liefs,
Karen

Karen

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

8 Reacties

Laat een reactie achter