TOP
nog een tweede kindje
Column Mama Personal

Column: En… willen jullie nog een tweede kindje?

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

‘En… willen jullie nog een tweede kindje?’, is een vraag die wij vaak voor onze kiezen krijgen. Hoewel sommige vragen en opmerkingen bij mij nog al gevoelig liggen, heb ik dat met deze vraag eigenlijk niet. Ik weet dat vriendinnen van mij het een vreselijke vraag vinden. Zij hebben al een kindje en om bepaalde redenen of omstandigheden willen of kunnen ze geen tweede krijgen. Dat stadium ben ik al voorbij. Bij ons is het niet uitgesloten dat het op de gangbare manier zou lukken, maar adoptie zou een logischere stap zijn. Dus mensen hoeven niet meer als een olifant in een porseleinkast om dat onderwerp heen te bewegen. Dat scheelt… Bovendien is het een vraag die wij onszelf ook vaak gesteld hebben…

Maar willen we nog een tweede kindje?

Ja, absoluut. We zouden graag een tweede kindje willen. Maar willen en werkelijkheid, dat is nog al een verschil. Je kunt wel willen, maar of het ook gaat gebeuren is een tweede. Net zoals of je niet weet of je op de normale manier een kindje kunt verwekken, weet je met adoptie ook niet hoe lang het gaat duren. Op zich is het zo, hebben we ons laten vertellen, dat een tweede kindje best snel kan gaan, maar toch.. je weet het niet. Voor adoptie is (in Nederland) een bepaalde leeftijdsgrens en daar zitten we niet al te ver meer vandaan. Extreem veel tijd om te wachten hebben we dus niet.

Puzzelstukje

Bovendien is het niet zo dat we gelukkiger zouden zijn met nog een kindje erbij. Ja, we zijn absoluut gelukkiger met Robin. We waren ook gelukkig met z’n tweeën, maar het is zo heerlijk om die liefde te kunnen delen en een gezin te vormen. Hij maakt ons leven net wat completer, hoewel onze bewegingsvrijheid een stuk minder is geworden. Dat maakt allemaal niet uit. Het is heerlijk om met hem te kunnen zijn en we genieten zo intens van hem. Ja, het is een cliché, maar hoe groot die liefde is en dat genieten is, daar kun je je van te voren geen voorstelling van maken.

Het is niet zo dat een tweede kindje onze puzzel nog completer zou maken. We voelen ons net zo gezegend als we met z’n drieën zouden zijn. Daarnaast… er was een tijd dat we dachten dat we maar met z’n tweeën zouden blijven, dus je kunt je voorstellen wat voor een rijkdom onze kleine prins voor ons is.

Maar waarom dan toch een tweede?

Dat heeft eigenlijk verschillende redenen. Ten eerste komen wij allebei uit gezinnen met twee kinderen. Maar mijn zusje is verstandelijk gehandicapt. Hoewel ik dus wel een zusje heb, voelde dat toch een beetje als parttime enig kind. Ik hou zielsveel van mijn zusje, toch is onze relatie geen gewone zus zus verhouding. Want ik zal altijd voor haar moeten zorgen. Ik heb zelf altijd een broertje of zusje gemist waarmee ik kon spelen, lachen, huilen en sparren.

We willen Robin een familie geven. En dat als wij er straks niet meer zijn, dat hij dan toch nog een broer of een zus heeft, zodat hij nooit alleen achterblijft. Natuurlijk heeft hij in de VS ook een familie, maar toch… Het zou mooi zijn als hij er hier ook een heeft. Misschien wil hij wel in Amerika gaan wonen later? Je weet maar nooit. Het is toch fijn als hij hier ook een familie thuisbasis zou hebben.

een tweede kindje 2

Volmaakt gelukkig

Er zijn zat enig kinderen volmaakt gelukkig en ik ben ervan overtuigd dat ook Robin volmaakt gelukkig zal zijn zonder een broertje of zusje erbij. Wij hebben genoeg vrienden die een kindje hebben en geen tweede willen. Om diverse redenen. Iedereen kan het beste voor zichzelf opmaken of hij of zijn een tweede/derde of vierde kind zou willen of niet. Iedereens keuze valt volstrekt te respecteren. Er is geen beter of minder goed in dezen.

Egoïstische keuze

Toen wij het adoptietraject in gingen en de cursus gingen volgen, werd ons gevraagd waarom je graag een kindje wilde. De eindconclusie was dat kinderen krijgen (bijna) altijd een egoïstische keuze is, tenzij je per ongeluk zwanger wordt. Maar bewust een kind krijgen, doe je (meestal) voor jezelf. Omdat jij je liefde wilt delen, omdat je je genen wilt doorgeven, omdat je niet alleen wilt achterblijven, omdat je wilt dat het boek niet uit is na jou, omdat je altijd hebt gedroomd van een gezin. Een tweede kindje is wederom egoïstisch. Want we weten helemaal niet of Robin het leuk zou vinden. Dat vermoeden hebben we.

Groot gezin

Overigens droomde ik zelf dus altijd van een groot gezin. Ik had een zusje waarmee ik niet kon praten, het leekt me heerlijk om een ruimte te vullen met kinderstemmetjes. Een derde of een vierde kindje zit er sowieso niet meer in, daarvoor ben ik realistisch genoeg. Maar een ruimte die gevuld wordt door kindergeluiden, die droom zou nog uit kunnen komen. En waarschijnlijk zal ik als die droom uitkomt, ‘m soms ook vervloeken en verlangen naar stilte. Daar ben ik me heus wel van bewust.

Liefde delen

Maar denk je dan dat je net zo veel van een tweede kan houden als dat je van die eerste doet? Dat is een vraag die ouders elkaar vaak stellen. Ja en nee. Ik houd zo veel van Robin, ik adoreer elke (schater)lach, elk ‘bla bla bla’, elke scheet, elke poepluier, elke beweging, elke sprong en ontwikkeling. Ik geniet elk moment van hem. Maar ik denk dat er nog meer liefde in het vat zit. Ik heb ontzettend veel liefde gekregen van mijn ouders, dus ik weet zeker dat ik nog een heleboel kan doorgeven. Bovendien.. ik hou ook ontzettend veel van Mark, maar er bleek nog genoeg liefde over te zijn om bizar veel van Robin te gaan houden.

Een tweede kindje

Dus ja, we willen nog een tweede kindje. We willen graag een broertje of zusje voor Robin. Niet omdat de puzzel niet compleet is. Niet om de puzzel nog mooier te maken, maar om nog meer te kunnen delen. Maar als die wens niet uitkomt, dan maakt ons dat niet minder gelukkig, of minder compleet. Liefde valt ook op andere manieren te delen, maar het zou zo mooi zijn om het deze manier te kunnen doen.

Herken jij deze keuze en/of wens? Ik ben benieuwd!

Liefs,
Karen

Mijn lieve blog collega’s schreven ook over dit onderwerp:

Uitgelichte foto © YanLev via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

23 COMMENTS
  • cassandra
    2 jaar ago

    ik snap je. We hadden het er al over in de reacties op mijn eigen blog over een tweede. Het is allemaal niet zo vanzelfsprekend en het is idd niet om iets ‘compleet’ te maken. Maar om al je liefde te kunnen delen. Hoe mooi is zoiets. Ik vind het overigens ontzettend sterk van je dat je de vrede hebt dat je zelf niet kunt zwanger raken. Lijkt mij een moeilijk proces om doorheen te gaan. Want Robin is een pracht kind en die tweede, ik hoop echt dat het jullie gegund is in het adoptie proces, ik ben zo blij voor jullie dat dit uberhaupt mogelijk is. xxx

  • Janske
    2 jaar ago

    Heel herkenbaar! Vriendlief heeft een autistische broer en vanaf zijn 6e geen vader meer. Hij heeft zich ook altijd “alleen” gevoeld en wilde dit absoluut niet voor Lola. Ik heb zelf ook een jonger zusje en heb dit altijd fijn gevonden. Daarom wilden wij heel graag twee kindjes. Wat een rijkdom als het dan ook nog mag lukken. Ik wens jullie een prachtig gezin en weet zeker dat je net zo veel van Robin kan houden als van een broertje of zusje voor jullie moppie 🙂

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Wat ‘grappig’ (rare woordkeuze); mijn zusje is ook autistisch. Dat alleen voelen, ken ik dus ook maar al te goed. Fijn dat jullie nu twee dametjes hebben!

  • Jacqueline
    2 jaar ago

    Mijn man en ik komen allebei uit een groot gezin en voor ons was het lastig voor te stellen dat onze dochter geen broer of zus zou hebben. Toen het zwanger worden op zich liet wachten, hebben we er wel over nagedacht: wat nou als het ons niet gegeven is? Ik denk ook dat we dan net zo’n gelukkig gezin zouden zijn als nu met z’n vieren. Neefjes, nichtjes en kinderen van hechte vrienden zorgen ook voor een speelmaatje.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Ja, dat klopt, maar toch is dat niet helemaal hetzelfde.

  • Sonja
    2 jaar ago

    Het is ook best lastig. Als je het heel graag wilt, maar eigenlijk niet durft. Of niet meer lukt. Dan lijkt het mij ook een gemis. Mits je, zoals jij het omschrijft, meer wilt delen en geven en het geen moeten is. Hoe mooi sta je dan in het leven.
    Ik had er al 1… en een tweede wilde ik eigenlijk niet meer. Tot je nieuwe liefde toch graag ook een kind van zichzelf wilt. Ik maakte de afspraak dat hij mij dan heel goed moest helpen met de opvoeding. Klinkt eigenlijk best stom, maar als partner 1 je laat zitten met kind, was dat bij mij een logische opmerking.
    Al met al is het niet altijd een roze geur en manenschijn en blijk je als tweeling ook nog best eenzaam.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Ja, dat kan ook. Je kan het niet voorspellen.

  • Annette
    2 jaar ago

    Mooi stuk hoor, ik had zelf graag 3 kindjes gewild maar toen ik ging scheiden wist ik dat het bij 2 zou blijven. Ik wilde gewoon geen kinderen met verschillende mannen. Misschien klinkt dat stom maar voor mij was dat echt een no-go. Ik ben zielsgelukkig met mijn koningskoppel (jongen en meisje) en ik hoop ook dat jullie een 2e gegund zal zijn.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Daar kan ik me ook wat bij voorstellen. Iedereen heeft zijn eigen beweegredenen en zo’n koningskoppel is natuurlijk prachtig!

  • Anne- Marie
    2 jaar ago

    Mooi geschreven. Wij hebben 1 kind, een bewuste keuze die vooral te maken had met onze leeftijd. We zijn zielsgelukkig met z’n drietjes maar dat waren we waarschijnlijk met z’n vieren ook geweest.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Natuurlijk! Dat sowieso 🙂

  • Ik snap het heel erg goed! Het leek mij ook heerlijk om een broertje of zusje voor onze dochter te hebben en nu ze een broertje heeft, zien we dat ze samen zo veel lol hebben. En als de kleine meid alleen was gebleven hadden we samen overigens ook veel lol gehad hoor. Maar we hebben het geluk gehad dat alles zo heeft mogen zijn.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Ze wil hem alleen geen handje geven… 😉

  • Kim
    2 jaar ago

    Ik vind het zo mooi hoe je hier zo open over praat. Jullie liefde voor Robin straalt door de woorden heen. Wat heeft hij een geluk met jullie! Zoveel liefde gun ik iedereen <3

  • Naomi
    2 jaar ago

    Mooi opgeschreven. Zelf riep ik altijd dat ik drie kinderen wilde, waarschijnlijk omdat ik uit eenzelfde gezin kom. Inmiddels ben ik bijna acht jaar samen met mijn vriend. Hij heeft nooit een kinderwens gehad, maar heeft wel een zoon uit een eerdere relatie. Daarnaast is hij een stuk ouder dan ik. Hoewel hij eerlijk toegaf geen kinderen meer te willen, zag hij dat ik dat wel graag wilde. Inmiddels zijn we een prachtige zoon rijker, maar daar blijft het bij. Ik zou graag een tweede kindje willen, maar daarmee zet ik mijn relatie en dus ons gezinsleven dusdanig op het spel, dat ik mijn wens niet ga forceren. En ik heb er vrede mee. In mijn achterhoofd heb ik wel een stemmetje dat af en toe zegt dat alles nog mogelijk ik, ik ben tenslotte pas 33. Maar ik geniet intens van onze zoon en besef dat het zo ook goed is. Zeker omdat je ook geconfronteerd wordt met mensen die geen kinderen kunnen krijgen, of een ziek of gehandicapt kindje hebben. Dan mogen wij ons gelukkig prijzen met onze zoon.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Absoluut! En jouw zoontje heeft in principe zelf ook wel een broer? Toch? Best lastig als je daarop niet op een lijn ligt, maar wel fijn dat hij jou toch is tegemoet gekomen. Ik heb wel eens gedate met iemand die dat niet wilde..

  • Tamara
    2 jaar ago

    Ik snap het juist heeeeeel erg goed! Ook dat stukje van als je er niet meer bent, dat je kind dan alleen overblijft. Maar ook als hij later zelf kinderen krijgt en dan ooms en tantes enzo.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Ja precies. Al is een broer of zus geen garantie dat het contact goed is. Helaas ook ervaring mee in mijn naaste omgeving.. 🙁

  • Marijke
    2 jaar ago

    Mooi artikel. Bij ons zat er 5,5 jaar tussen. Want er moeten er 2 zijn die een tweede kindje willen. En dat duurde bij ons wat langer dan gemiddeld. Bij mij was de wens er wel. Een derde niet, die wens is er bij ons samen niet. Hoewel ik als er zoveel mensen zwanger zijn, soms stiekem toch weer rammelende eierstokken voel. Maar dat zwanger zijn, nee. 2 is voor ons goed! Maar in het proces naar een 2e herken ik veel in je stuk.

    • Karen
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Twee is ook prachtig natuurlijk. Dat zwanger zijn had ik ook wel een keer helemaal willen meemaken, maar ik ben al heel blij dat het zo is gelukt.

      • Marijke
        2 jaar ago

        Ik snap dat je dat zwanger zijn graag had willen ervaren. Gelukkig is deze mogelijkheid er ook, en hebben jullie er een heel mooi mannetje bij. Niet het mooiste mannetje, want die heb ik zelf al natuurlijk 😉

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.