TOP
nog een tweede kindje
Column Mama Personal

Column: En… willen jullie nog een tweede kindje?

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

‘En… willen jullie nog een tweede kindje?’, is een vraag die wij vaak voor onze kiezen krijgen. Hoewel sommige vragen en opmerkingen bij mij nog al gevoelig liggen, heb ik dat met deze vraag eigenlijk niet. Ik weet dat vriendinnen van mij het een vreselijke vraag vinden. Zij hebben al een kindje en om bepaalde redenen of omstandigheden willen of kunnen ze geen tweede krijgen. Dat stadium ben ik al voorbij. Bij ons is het niet uitgesloten dat het op de gangbare manier zou lukken, maar adoptie zou een logischere stap zijn. Dus mensen hoeven niet meer als een olifant in een porseleinkast om dat onderwerp heen te bewegen. Dat scheelt… Bovendien is het een vraag die wij onszelf ook vaak gesteld hebben…

Maar willen we nog een tweede kindje?

Ja, absoluut. We zouden graag een tweede kindje willen. Maar willen en werkelijkheid, dat is nog al een verschil. Je kunt wel willen, maar of het ook gaat gebeuren is een tweede. Net zoals of je niet weet of je op de normale manier een kindje kunt verwekken, weet je met adoptie ook niet hoe lang het gaat duren. Op zich is het zo, hebben we ons laten vertellen, dat een tweede kindje best snel kan gaan, maar toch.. je weet het niet. Voor adoptie is (in Nederland) een bepaalde leeftijdsgrens en daar zitten we niet al te ver meer vandaan. Extreem veel tijd om te wachten hebben we dus niet.

Puzzelstukje

Bovendien is het niet zo dat we gelukkiger zouden zijn met nog een kindje erbij. Ja, we zijn absoluut gelukkiger met Robin. We waren ook gelukkig met z’n tweeën, maar het is zo heerlijk om die liefde te kunnen delen en een gezin te vormen. Hij maakt ons leven net wat completer, hoewel onze bewegingsvrijheid een stuk minder is geworden. Dat maakt allemaal niet uit. Het is heerlijk om met hem te kunnen zijn en we genieten zo intens van hem. Ja, het is een cliché, maar hoe groot die liefde is en dat genieten is, daar kun je je van te voren geen voorstelling van maken.

Het is niet zo dat een tweede kindje onze puzzel nog completer zou maken. We voelen ons net zo gezegend als we met z’n drieën zouden zijn. Daarnaast… er was een tijd dat we dachten dat we maar met z’n tweeën zouden blijven, dus je kunt je voorstellen wat voor een rijkdom onze kleine prins voor ons is.

Maar waarom dan toch een tweede?

Dat heeft eigenlijk verschillende redenen. Ten eerste komen wij allebei uit gezinnen met twee kinderen. Maar mijn zusje is verstandelijk gehandicapt. Hoewel ik dus wel een zusje heb, voelde dat toch een beetje als parttime enig kind. Ik hou zielsveel van mijn zusje, toch is onze relatie geen gewone zus zus verhouding. Want ik zal altijd voor haar moeten zorgen. Ik heb zelf altijd een broertje of zusje gemist waarmee ik kon spelen, lachen, huilen en sparren.

We willen Robin een familie geven. En dat als wij er straks niet meer zijn, dat hij dan toch nog een broer of een zus heeft, zodat hij nooit alleen achterblijft. Natuurlijk heeft hij in de VS ook een familie, maar toch… Het zou mooi zijn als hij er hier ook een heeft. Misschien wil hij wel in Amerika gaan wonen later? Je weet maar nooit. Het is toch fijn als hij hier ook een familie thuisbasis zou hebben.

een tweede kindje 2

Volmaakt gelukkig

Er zijn zat enig kinderen volmaakt gelukkig en ik ben ervan overtuigd dat ook Robin volmaakt gelukkig zal zijn zonder een broertje of zusje erbij. Wij hebben genoeg vrienden die een kindje hebben en geen tweede willen. Om diverse redenen. Iedereen kan het beste voor zichzelf opmaken of hij of zijn een tweede/derde of vierde kind zou willen of niet. Iedereens keuze valt volstrekt te respecteren. Er is geen beter of minder goed in dezen.

Egoïstische keuze

Toen wij het adoptietraject in gingen en de cursus gingen volgen, werd ons gevraagd waarom je graag een kindje wilde. De eindconclusie was dat kinderen krijgen (bijna) altijd een egoïstische keuze is, tenzij je per ongeluk zwanger wordt. Maar bewust een kind krijgen, doe je (meestal) voor jezelf. Omdat jij je liefde wilt delen, omdat je je genen wilt doorgeven, omdat je niet alleen wilt achterblijven, omdat je wilt dat het boek niet uit is na jou, omdat je altijd hebt gedroomd van een gezin. Een tweede kindje is wederom egoïstisch. Want we weten helemaal niet of Robin het leuk zou vinden. Dat vermoeden hebben we.

Groot gezin

Overigens droomde ik zelf dus altijd van een groot gezin. Ik had een zusje waarmee ik niet kon praten, het leekt me heerlijk om een ruimte te vullen met kinderstemmetjes. Een derde of een vierde kindje zit er sowieso niet meer in, daarvoor ben ik realistisch genoeg. Maar een ruimte die gevuld wordt door kindergeluiden, die droom zou nog uit kunnen komen. En waarschijnlijk zal ik als die droom uitkomt, ‘m soms ook vervloeken en verlangen naar stilte. Daar ben ik me heus wel van bewust.

Liefde delen

Maar denk je dan dat je net zo veel van een tweede kan houden als dat je van die eerste doet? Dat is een vraag die ouders elkaar vaak stellen. Ja en nee. Ik houd zo veel van Robin, ik adoreer elke (schater)lach, elk ‘bla bla bla’, elke scheet, elke poepluier, elke beweging, elke sprong en ontwikkeling. Ik geniet elk moment van hem. Maar ik denk dat er nog meer liefde in het vat zit. Ik heb ontzettend veel liefde gekregen van mijn ouders, dus ik weet zeker dat ik nog een heleboel kan doorgeven. Bovendien.. ik hou ook ontzettend veel van Mark, maar er bleek nog genoeg liefde over te zijn om bizar veel van Robin te gaan houden.

Een tweede kindje

Dus ja, we willen nog een tweede kindje. We willen graag een broertje of zusje voor Robin. Niet omdat de puzzel niet compleet is. Niet om de puzzel nog mooier te maken, maar om nog meer te kunnen delen. Maar als die wens niet uitkomt, dan maakt ons dat niet minder gelukkig, of minder compleet. Liefde valt ook op andere manieren te delen, maar het zou zo mooi zijn om het deze manier te kunnen doen.

Herken jij deze keuze en/of wens? Ik ben benieuwd!

Liefs,
Karen

Mijn lieve blog collega’s schreven ook over dit onderwerp:

Uitgelichte foto © YanLev via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.