TOP
een spontane zwangerschap
Column Personal

Column: Een spontane zwangerschap

We zaten al twee jaar in een medisch traject om zwanger te worden. Het eerste half jaar bij een ‘gewone’ gyneacoloog die mij achteraf totaal de verkeerde hormonen had gegeven. Daar had ik met geen mogelijkheid zwanger mee kunnen worden, dus dat was nog al een domper geweest. Hormonen zijn geen feestje, laat staan achteraf horen dat je de verkeerde hebt gekregen en dus onnodig 40 miljoen tranen hebt gehuild, 700 driftbuien hebt gehad, 9 miljard keer tot 10 hebt geteld en 7 kilo bent aangekomen.

Na een tussenstap in een Universitair ziekenhuis waren we uiteindelijk in Leiderdorp terecht gekomen waar we nog een paar keer IUI zouden proberen voordat we met IVF zouden starten.

Helaas bleken die pogingen ook niet succesvol.

In overleg met de arts besloten we voordat we met de IVF zouden beginnen, even een maand pauze te nemen.

En dus genoot ik met Kerst extra van mijn wijntjes en lette ik niet al te erg op wat ik wel en niet zou mogen eten. Met oud en nieuw dronk ik nog een extra glas fles champagne, rookte ik sigaretten en dat was heerlijk! Even was ik weer gewoon Karen en zat ik niet in een medisch traject. Ik probeerde niet al te veel aan alle shit en alle tranen van de afgelopen tijd te denken en gewoon te genieten. We hadden pauze. Als we straks weer zouden beginnen, zou ik me wel weer serieus met alles gaan bezighouden.

Hoewel klokslag middernacht met Oud & Nieuw toch wat beladen was en er traantje viel vanwege ‘shit het is afgelopen jaar weer niet gelukt, maar 2014 wordt ons jaar!’, genoten we van het gewoon kunnen genieten. Het genieten zonder schuldgevoel.

‘Zal ik mijn verjaardag wel vieren’,

vroeg ik Mark een week later. ‘Ik bedoel.. er valt eigenlijk weinig te vieren’.
‘Ja natuurlijk gaan we het vieren’, riep hij. ‘Je moet vieren wat je kan vieren’.

En dus stonden er weer een week later 40 vrienden in onze zitkamer. Een week later zouden we met het IVF-traject beginnen, dus dit zou mijn laatste avond ‘gezelligheid’ zijn. Als mijn cyclus weer normaal zou worden trouwens, want die deed een beetje raar. Ik was nog steeds niet ongesteld, terwijl ik dat al anderhalve week had moeten zijn. ‘Het zullen de hormonen wel zijn’, vertelde ik mezelf.

‘Die verdomde hormonen pruttelen nog een beetje na in mijn cyclus.’

Met de aanname van de pruttelende hormonen nam ik nog een extra slok wijn en schonk ik mezelf een wodkaatje in. En misschien nam ik ook wel een hijsje van een sigaret. Ik weet het niet meer, maar het zou zo maar kunnen.

‘Het was gezellig gisteren, maar wanneer beginnen jullie eigenlijk aan die IVF’, vroeg bestie L. de volgende dag aan de telefoon. ‘Als je het niet wilt zeggen, prima hoor.’
‘Ik wil het wel zeggen hoor’, antwoordde ik. ‘Maar mijn cyclus moet nog beginnen. Ik zou volgende week beginnen, maar ik ben nog niet ongesteld geworden. Heel raar.’
Aan de andere kant van de lijn was het even stil. ‘Ka… ben je niet zwanger?’
‘Haha. Nee joh. Kan toch niet? Of toch? Huh?’

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik zelf niet aan die optie gedacht had.

Als je in een vruchtbaarheidstraject zit, denk je namelijk ALTIJD aan die optie. Je bent daar continu mee bezig. Je hebt elke maand last van fantoomzwangerschappen, zelfs als je helemaal niet weet hoe een zwangerschap voelt.

Maar dit keer had ik geen last van een fantoomzwangerschap. Ik voelde eigenlijk niets en ik voelde me juist helemaal niet zwanger.

Toch zat ik een half uur later te wachten op de uitslag van een zwangerschapstest voor me op tafel. De secondewijzer tikte de tijd weg en toen ik van mezelf eindelijk mocht kijken zag ik een…

‘Zou het? Mark is dat een kruisje? Wat zie jij? Dat kan toch niet?’

Maar Mark zag het ook. Het was een licht streepje, maar het stond er echt. Dat kruisje waar ik elke keer zo vol vuur op gehoopt had, verraste me nu omdat ik ‘m totaal niet verwacht had. Ik had toch pauze! Hoe kan dat nou?

En verdomme… zul je altijd zien. Heb je een keer niet al te gezond geleefd….

Met terugwerkende kracht werkte ik kilo’s gezonde voeding naar binnen. De volgende ochtend belde ik de kliniek. ‘Ik moet ons IVF-traject even uitstellen ‘, zei ik tegen de receptioniste.’Oh.. waarom? Wil je wat langer wachten?”Nou nee…’, ik haalde even adem voordat ik het zei: ‘Ik ben eigenlijk zwanger. Nou ja…eigenlijk..eindelijk bedoel ik’.

‘Oh wat fijn! Een spontane zwangerschap’,

antwoordde de receptioniste.
‘Nou spontaan, spontaan. Ik heb er natuurlijk wel wat voor gedaan’, grapte ik. ‘Ik ben niet à la Maria onbevlekt zwanger geworden of zo’.
‘Nee, dat snap ik. Maar we noemen dat een spontane zwangerschap in vakjargon’.

In dat geval was ik inderdaad spontaan zwanger. Ach dat paste goed bij me. Lekker spontaan.

Toevallig kwam er vlak daarna een sms.

Mijn schoonzus haar bevalling was begonnen. Ze was al twee weken ‘te laat’, dus dat werd tijd.

’s Avonds zat ik opeens met ons pasgeboren neefje op schoot. Ik keek naar hem en kon het bijna niet geloven. Over een maand of acht zouden wij er ook zo bij zitten. Met een baby’tje. Als alles goed zou gaan. Hoewel ik dacht dat ik het stiekem moeilijk zou hebben met dit moment, was ik alleen maar blij. Wat was hij mooi en lief! En het allerfijnste: Wij zouden ook ouders worden. Eindelijk.

De volgende dag was ik echt jarig.

We zouden met mijn ouders en Mark’s moeder uit eten gaan om het te vieren. Ik had makkelijk de IVF-traject kaart kunnen spelen, maar dat deed ik niet. Het zou namelijk toch best gek zijn als ik geen glaasje alcohol zou drinken tijdens mijn verjaardagsdiner. Dus vertelden we het maar eerlijk. ‘Ik ben zwanger’. En ik zei de woorden wel, maar helemaal geloven deed ik het nog steeds niet.

Natuurlijk waren alle ouders in de wolken. Wat een bijzonder verhaal. Zo tussen alle trajecten door. Ja, dat vonden we zelf ook.

De anderhalve week die volgde, deed ik rustig aan.

Ik probeerde veel te rusten, gezond te eten, niet al te belastende dingen te ondernemen en niet te stressen. De dagen kabbelde voort en hoewel ik nu echt zwanger was, voelde ik me nog steeds niet zwanger. Ik bestelde maar wat boeken om me in te lezen. Misschien zou het dan komen?

Voelde ik het niet omdat ik er bang voor was? Omdat ik vreesde dat het mis zou gaan, of klopte het niet? Misschien moest ik vaker mijn buik aan raken en mijn handen erop leggen om contact te maken? Misschien zou ik het dan gaan voelen? Maar het gevoel kwam niet.

Wat wel kwam, was een bloeding.

De achtste week van mijn zwangerschap was net begonnen, maar langer dan acht weken zou de zwangerschap ook niet gaan duren. Ik had een miskraam gekregen.

Dat is natuurlijk hartstikke verrot. Het is klote, verdrietig, boosmakend, misselijkmakend. Het knopje met ‘zelfmedelijdenmodus aan’ werd even goed ingedrukt.

We waren bij mijn ouders en onderweg naar huis vertelde ik Mark te stoppen bij het tankstation. Ik liep naar de balie, kocht een pakje sigaretten en thuisgekomen schonk ik mezelf een groot glas wijn in, ging ik in de tuin zitten met een sigaret en appte ik mijn beste vriendin een foto van de wijn en de brandende peuk met de woorden:

Kutzooi. Miskraam gehad.

Die avond heb ik hard gejankt en veel gepraat met Mark. Ik dronk een fles wijn, rookte een half pakje sigaretten en de volgende dag belde ik met een dubbel katerig gevoel de kliniek:

‘Ik wil graag een afspraak maken om met ons IVF-traject te beginnen’.

Maar na een miskraam mag je niet meteen beginnen, dus pas drie maanden later konden we daadwerkelijk van start. En dat vond ik eigenlijk bijna nog frustrerender. Het liefst was ik de volgende dag al begonnen.

‘Ben je niet ontzettend verdrietig?’

vroegen vriendinnen. Maar nee. Dat was ik niet meer. Ja, ik vond het frustrerend. Maar ik vond het hele proces frustrerend. Verdrietig was ik niet. Het had vanaf het begin al niet ‘goed’ gevoeld. Het klopte niet.

Ik was zelfs ergens wel gelukkig. Het had niet zo moeten zijn en daar was vast een goede reden voor geweest. Alles is een les. Weer wat geleerd. Door. Bovendien had ik een ding geleerd dat heel belangrijk voor me was. Ik kon zwanger worden. Het kon dus wel.

En al zou ik nooit meer zwanger worden. Dan was ik het tenminste wel een keer geweest.

Uitgelichte foto © pressmaster via Shutterstock.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

17 COMMENTS
  • esther
    9 maanden ago

    Jeetje…’Het had zo moeten zijn’, zeggen is één, voelen is twee. Heel mooi geschreven, het raakt! Mooi dat je dit hebt geschreven terwijl je trots ws lag te slapen. Het had zo moeten zijn. X

  • Anne-Marie
    9 maanden ago

    Wat een heftig en mooi geschreven verhaal. Een enorme berg van emoties, ik kreeg er kippenvel van. Ik geloof ook oprecht dat je lichaam kan weten en voelen dat er iets niet goed zit. Neemt niet weg dat het dan nog steeds heel verdrietig is.

  • Cindel
    9 maanden ago

    Wauw wat een heftig verhaal! Maar super mooi geschreven. Wat ben jij een sterke vrouw.

  • Marijke
    9 maanden ago

    Zo die is ff heftig! Knap dat je het zo mooi kan opschrijven!

  • Janske
    9 maanden ago

    Vreselijk wat een achtbaan van emoties. Wat ga je er dapper mee om. Knap hoe je er over denkt. Wat fijn dat Robin nu in jullie leven is…en wat een rijkdom. ..wist je dat toen maar ❤ …Daarom is het nu wel dubbel en dwars extra genieten 😘

  • Sonja
    9 maanden ago

    Slik… een hele mallemolen van emotie en gevoelens in dit stuk. Wat moet dat een heftige tijd zijn geweest.
    Ik ben nu zo blij om te zien dat er een kleine man in jullie leven kwam. ❤

  • Annette
    9 maanden ago

    Ik moest huilen…. xxx

  • Anita
    9 maanden ago

    Hele dikke knuffel <3

  • Lynn
    9 maanden ago

    Dat het dan toch plots spontaan lukt, gek he! Wij zitten ook in het traject nu en ik herken grote delen van je verhaal. Van die fantoomzwangerschappen herken ik ook volledig! Al is dat sinds vorige maand gelukkig wat weggegaan. Hopelijk mag er snel een positief lichtje komen in jullie tocht!

  • Jacqueline
    9 maanden ago

    Nou, je verhaal maakt wel wat bij me los hoor. Kan er alleen even niet de juiste woorden voor vinden. Knap hoe jij dit vertelt en hoe je hierdoorheen betnt gekomen.

  • Nathalie
    9 maanden ago

    Sommige gedeeltes zijn zo herkenbaar… verkeerde medicatie, het niet ‘goed’ gevoel.. het jarenlang wachten en proberen, medische molen 🙁

  • Tamara
    9 maanden ago

    Jeetje kaar! Ik zit hier met kippenvel en tranen in mijn ogen. Wat heb je dit mooi verwoord en wat hakken je woorden erin. Mooi mens ben je😘

  • Poeh, ook ik ben er even stil van… <3 <3 <3 Gek hè,dat je lichaam je soms al vertelt dat dingen niet kloppen.

  • Maai
    9 maanden ago

    Poeh, wat heftig zeg…

  • Patricia
    9 maanden ago

    Die hakt er wel even in, maar goed om te delen.

  • chucky1012
    9 maanden ago

    Goh zeg wat heftig……
    Ik krijg er rillingen van……

    Knuffels en héél veel sterkte…. Xoxo

  • marije
    9 maanden ago

    Wauw Karen, ben hier wel even stil van. Jeetje wat een klappen heb jij doorstaan. Gaat je niet in de koude kleren zitten. Dikke kus voor jou ♡

Laat een reactie achter op Marijke Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Instagram

  • 🙏🏼 DANKBAAR 💕 Voor dit prachtige kind, die heerlijke wangetjes om te kussen, het vertrouwen, de liefde, het plezier, het genieten. Dankbaar dat ik jouw moeder mag zijn...
Overigens ben ik ook dankbaar voor mijn man, familie, vrienden, gezondheid en nog zo veel meer, maar als ik van alles en iedereen foto’s ga plaatsen, hou ik geen volger meer over 😊😉
.
.
.
#thanksgiving #grateful #dankbaar #liefde #motherandson #robinjameson #momlife #toddler #love #lovemakesafamily
  • Op de blog: De hoogtepunten van de afgelopen week met o.a. de intocht van Sinterklaas, de raad van de Kinderbescherming op bezoek, naar het ziekenhuis en een familie weekend 💕 👉🏼 directe link in bio
.
.
.
#intochtsinterklaas #zandvoort #motherandson #karenznl #personalpeaks #lifestyleblogger #blogger #instablogger #bloggerlife
  • Ga jij wel eens naar de schoonheidsspecialiste? 💆‍♀️
In deze video vertel ik je 5 nuttige tips die ik van haar geleerd heb en die ik dagelijks wel toepas! Hartstikke bruikbaar dus, vooral als je last hebt van rimpels, rokerslijntjes, een slapper wordende huid, een vetarme huid en ga zo maar door... 👉🏼 directe link in bio
.
.
.
#beauty #beautytips #bblogger #instabeauty #supplements #skincare #karenznl #karenzpartner #40plusstyle
  • Voor de eerste keer naar de intocht met dit schattige Pietje. Normaal komt ‘ie op zee aan, maar de golven waren dit jaar te hoog 🌊Ik schreef trouwens over ‘de magie van Sinterklaas’ op de blog. En over een angst die ik heb. Benieuwd of jij die angst deelt 👉🏼 directe link in bio
.
.
.
#motherandson #intochtsinterklaas2017 #zandvoort #liefde #momlife #toddlerlife #sinterklaas #love #beach
  • ❄️ Brrr het wordt al weer echt kouder. Ik heb de verwarming al weer aan in huis 🔥Op zich hou ik van de herfst en winter, maar ik houd niet van hoge energierekeningen 💸. Op mijn blog deel ik 10 tips om energie te besparen. Wat is jouw ultieme tip? 👉🏼 directe link in bio
.
.
.
#karenznl #selfportrait #lifeblogger #instablog #lifestyleblogger #besparen
  • Het staat op mijn shirt en het klopt. Ik ben hartstikke lucky 🍀. En ik voel me ook ontzettend gezegend, maar dat betekent niet dat het moederschap niet af en toe best lastig kan zijn. Heerlijk om dan even te klagen, maar van sommige moeders mag dat niet. Zij vinden dat je je altijd gezegend moet voelen. Zij hebben nooit een off day, doen nooit wat fout en voelen zich nimmer onzeker. Aan al die supermama’s schreef ik een brief. Ik hoop dat ze er om kunnen lachen 😘😊😉😇👉🏼 directe link in bio
  • Afgelopen weekend gaven wij een etentje voor ons bruidspersoneel en onze allerbeste vrienden omdat we in juli vijf jaar getrouwd waren. Een tafel vol vriendschap 🙏🏼. Vieren wat je kunt vieren, dat is wel een beetje ons motto 🥂. Want je weet maar nooit... Vandaag schreef ik op de blog een persoonlijk artikel voor Monuta. Over wat ik zou doen als ik nog maar een jaar te leven zou hebben. Nou... onder andere genieten van degenen die ik liefheb. Maar ik vertel je op Karenz. dus uitgebreid wat ik zou doen. Sta jij daar wel eens bij stil? 👉🏼 directe link in bio
.
.
.
#monuta #lifestyleblogger #karenznl #friends #dinerparty #karenzpartner #liefde
  • Die heerlijke Stokke voetenzak kwam op het juiste moment, want tjonge jonge, wat is het hier aan de kust opeens koud zeg... ❄️ Bij jullie ook?
.
.
.
#stokketrailz #stokke #footmuff #stokkefootmuff #toddlerlife #instatoddler #gekregen #winterbaby #robinjameson