TOP
dreumes opeens rare vlekken
Editorial Mama Personal

‘When it rains it pours’ (en toen had de dreumes opeens rare vlekken)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Ja hoor, dat zal je altijd zien. Als er een ding ‘aan de hand’ is, dan gebeurt er ook wat anders wat extreem vervelend is. ‘When it rains it pours’, zei mijn vriendin Rianne ooit eens en daar moet ik nu altijd aan denken als drama na drama zich opvolgt.

Zondagavond deed de man de dreumes in bad. We hadden een relaxte familiedag gehad. Veel geknuffeld met Bing en ’s middags hadden we nog een lange wandeling gemaakt. De dag was vrij normaal verlopen, alleen Robin was wel wat humeurig geweest. We maakten nog grappen van: ‘Ik ben bijna twee en ik zeg nee’. En ach.. het hoort bij de leeftijd.

Rare vlekken

Maar tijdens het badderen ontdekte Mark bij de dreumes opeens rare vlekken op zijn armpje en op zijn kaak. Eigenlijk leek het alsof hij was gestoken door een insect of een lichte allergische reactie had. ’s Middags hadden we door de natuur gelopen, dus het kon natuurlijk zo zijn dat hij gebeten was. Maar op de biologische mais vingers met aardbeismaak na, had hij die dag niets gegeten dat hij daarvoor nooit gegeten had. Dus een allergische reactie leek me een beetje vreemd.

“Zal je altijd zien. Heeft Robin straks ook wat raars”, zei ik nog. De afgelopen week had ik tegen de man gezegd dat ik het zo naar had gevonden om Bada Bing bij de dierenarts achter te laten. “Kun je nagaan als het je kind is”, had ik nog opgemerkt. “Hoe erg het dan is”. Dus tja.. dat had ik natuurlijk niet moeten zeggen. “Nu heb ik het gejinxt”. Ik ben soms best bijgelovig moet je weten.

Maar de man dacht dat het allemaal wel mee zou vallen. Hij is de optimist van ons twee.

De volgende ochtend

’s Ochtends vertrok de man vroeg voor zijn werk naar het buitenland. De dreumes zou naar het KDV gaan, maar werd maar niet wakker. Om half negen besloot ik hem dan maar zelf wakker te maken.

Toen ik zijn slaapzak en pyjama uittrok, kreeg ik de schrik van mijn leven. Zijn hele arm had gigantische rode vlekken en was helemaal opgezet. Foute boel. Dat zag ik meteen. Ik meldde de dreumes ziek bij het KDV en belde de huisarts om een afspraak te maken. Maar ja.. Maandagochtend.. druk druk druk. Ik kon pas eind van de middag terecht. Maar zo lang wilde ik niet wachten. Gelukkig kon ik ook eerder, maar dan niet bij de dokter bij wie ik eigenlijk altijd met de dreumes wil. Wij hebben zo’n gigantische praktijk en ik vind het prettiger om met mijn kind bij dezelfde huisarts te komen. Eigenlijk had ik meteen naar de Eerste Hulp willen gaan, maar omdat ik om tien uur toch een afspraak kreeg, ging ik eerst maar naar de huisarts.

Bij de huisarts

Maar ja.. die huisarts keek en wist eigenlijk ook niet wat het was. “Ik stuur je door naar de dermatoloog”. “Maar kan ik daar wel snel terecht”, vroeg ik nog. “Ja binnen 3 tot 5 dagen moet wel lukken”, antwoordde hij.

Nou was de dreumes zijn arm in een nacht tijd al gigantisch opgezwollen en ik zag op zijn lichaam al allerlei nieuwe plekken. En ook een paar in zijn gezicht. Dus 3 tot 5 dagen wachten was in mijn woordenboek geen optie.

Gelukkig kreeg ik bij het ziekenhuis een begripvolle assistente aan de telefoon. In eerste instantie kon ik de volgende dag terecht bij de dermatoloog omdat zij al zo haar best had gedaan. Maar ze vroeg me ook om na een uur nog terug te bellen. Wat erg fijn was, want Robin kreeg met het uur meer vlekken.

“Nou.. we hebben net met twee assistentes rondgebeld en u kunt om half vier terecht”.

Bij de dermatoloog

Dat vond ik een geruststellend idee. En dat ik vervolgens driekwartier moest wachten in de wachtkamer dat nam ik echt wel voor lief. Maar toen ik eindelijk naar binnen mocht en de dermatoloog er na het zien van de vlekken meteen twee collega’s bij haalde, vond ik niet zo geruststellend.

“Ik wilde niet tot morgen wachten”, zei ik. “U heeft groot gelijk”, antwoordde een van de artsen. “Hij had nog wel erger kunnen gaan zwellen”.

Wat Robin precies had, dat wisten zij ook niet. Maar ze dachten aan twee dingen. Het ene was netelroos als gevolg van een reactie op een virus. Het andere was een of ander syndroom dat op zich vanzelf weer zou verdwijnen. Als de dreumes twee was geweest, had hij heftige medicatie gekregen, maar nu kreeg hij iets milders. Drie keer per dag druppels en donderdag bellen hoe het gaat. “Maar u mag altijd eerder bellen als u ongerust bent”.

Situatie nu

Dat deed ik ook de volgende dag, want Robin bleef maar vlekken krijgen. Gelukkig zwollen die vlekken niet op en was zijn arm al flink geslonken. De dermatoloog vroeg me dan ook even te wachten en te kijken of de medicatie na 36 uur zijn werk zou doen.

Inmiddels zijn we twee dagen verder en hebben de druppels inderdaad hun werk gedaan. Onze dreumes had er gelukkig niet al te veel last van gehad, al hoorde ik hem wel een paar keer tijdens zijn dutje ‘au au au’ roepen. Waarschijnlijk ging hij toen op zijn arm liggen?

We kwamen met de schrik vrij. Al houden we het natuurlijk de komende tijd goed in de gaten.

De moraal van dit verhaal

Wat ben ik blij dat ik mijn moedergevoel heb gevolgd en door heb gedramd totdat ik een afspraak kreeg. En dat ik een aardige meelevende assistente aan de telefoon kreeg die haar best heeft gedaan.

Mom knows best! Dus mocht je ooit in zo’n situatie terecht komen. Laat je dan niet afschepen, maar volg je eigen gevoel.

Achteraf had ik misschien ook beter meteen naar de Eerste Hulp kunnen gaan, omdat je dan meteen geholpen wordt. Dus dat is voor mezelf ook een les.

Heb jij wel eens zoiets mee gemaakt? Wat heb je toen gedaan? Ik ben benieuwd!

Fijne dag vandaag!

Liefs, Karen

PS Op Instastories heb ik een foto gedeeld van de vlekken (zonder dat je Robin’s gezicht duidelijk zag trouwens). Ik heb er bewust voor gekozen om dat niet op mijn blog te doen. Ook omdat ik het geen smakelijke foto vond. Maar ook omdat ik niet wil dat hij later zo’n foto kan terugvinden. Elke foto waar ik over twijfel, plaats ik niet. Maar mocht je benieuwd zijn hoe het eruit zag, dan zag het er ongeveer zo uit.

Facebook, Instagram & Bloglovin’ ♥

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.