TOP
en toen moest ik heel hard janken
Column

‘En toen moest ik heel hard janken…’ (over die dag waarop alles fout ging)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Het is donderdag en Robin is op het KDV. Donderdagen zijn mijn werkdagen, dan kan ik echt even dingen afmaken. Deze donderdag loopt anders. Als mijn telefoon gaat en ik zie dat het Robin’s KDV is, weet ik al dat er iets mis is.

Gelukkig valt het mee. Hij heeft een klein beetje verhoging, maar is erg hangerig en de hele dag al wat verdrietig, en dat willen ze me toch even melden zodat ik zelf kan beslissen wat ik doe. Daar twijfel ik natuurlijk niet over. Ik ga hem ophalen. Eigenlijk moet ik die middag nog een voorstel versturen en een blog afmaken, maar ja… mijn kind gaat voor.

Als ik op het KDV kom, is hij erg blij om me te zien.

Zo blij dat hij opeens niet meer zo hangerig lijkt. Het lijkt hem eigenlijk vooral leuk om daar met mij te spelen. Ja, lekker dan. Maar goed.. ik ben er nu toch en na een kleine worsteling om zijn schoenen aan te krijgen, neem ik hem mee.

Op het dagverblijf wilde hij geen snack eten ’s middags, dus ik probeer of hij dat thuis wel wil. En ja, dat wil hij. Hij eet snel zijn rijstwafel op. Maar de kleine man blijkt toch daadwerkelijk niet zo lekker te zijn, want 5 minuten later geeft hij over en komt de rijstwafel en zijn lunch er weer uit. Over zijn kleren en over mijn kleren. Ach ja..

Dan kleden we ons toch gewoon even om?

Robin en ik vertrekken naar boven waar ik hem verschoon en een nieuwe outfit aantrek. Vervolgens trek ik zelf ook een nieuwe trui aan. Weer beneden gekomen, ruik ik een poepgeur. Ik ruik nog even aan Robin… het zal toch niet dat hij al weer gepoept heeft, terwijl we naar beneden liepen. Maar nee.. de poep ruikt sowieso ook anders dan zijn poep.

Als ik de zitkamer binnenga, zie ik het. Cookie de hond, die die dag ook loops is geworden, heeft op het kleed en op de bank gepoept. Door haar loopsheid broekje heen. Gadverdamme! Heb je de een net verschoond, begint de ander. Maar ja.. er zit niets anders op. Ik moet dit schoonmaken.

‘Laat ik maar beginnen met de hond’, denk ik.

En ik til haar op om buiten haar broekje uit te doen en haar schoon te maken. Robin heb ik voor het gemak even buiten de zitkamer gezet en ik heb de kamer en suite deuren dichtgedaan. Dacht ik. Want als ik terugkom om de rest van de poep op te ruimen, is het de kleine man blijkbaar gelukt om die deuren open te schuiven en is hij de hele zitkamer door gekropen.

Dat zie ik aan het poep spoor.

Hij is namelijk eerst door de poep gekropen en toen door de rest van de kamer.

Het kleed zit onder, de witte vloer zit onder en de kleine dreumes zit onder. Hij vindt het zelf erg grappig. Met een tevreden glimlach kijkt hij me aan. De afgelopen maand was hij enorm verkouden, dus wellicht dat hij het verder niet rook of zo, maar ik vind het niet zo grappig.

Sterker nog… ik vind het verre van grappig. Eigenlijk wil ik het liefste heel hard gillen, onder een dekentje gaan liggen en wachten tot de man thuis komt zodat hij het kan opruimen. De man was namelijk die week in het buitenland voor werk. Dus ik liep al een soort op mijn tandvlees.

Maar ja…dat kan niet.

Bovendien zou het niet zo aardig zijn, want mijn man heeft zelf ook hard genoeg gewerkt. En dus til ik de kirrende dreumes op, loop weer naar boven, trek ‘m zijn kleren uit, prop die in de was en zet ik de kleine kotsende door de poep kruipende man in bad. Vervolgens trek ik zelf ook maar weer een nieuwe trui aan.

Nou dacht je natuurlijk dat het verhaal klaar was hè? Maar nee… ik moest de poep beneden nog opruimen. De man zou ’s avonds thuiskomen en nam een vriend mee die zou komen eten. En dat was nou net die vriend die niet zo dol is op onze hond. Net die vriend die onze hond vies vindt. (En terecht eigenlijk).

Ik keek naar het crème kleurige kleed dat nu lichtbruin was geworden en het kleed keek terug.

Spoelen, deppen, tapijtreiniger, handwasmiddel.

Het hielp niet. Ja, we waren van lichtbruin naar geelachtig crème gegaan, maar ik rook de poep nog steeds.

En toen moest ik heel hard janken en na vijf minuten zwelgen in zelfmedelijden, bedacht ik wat ik zou doen. Ik zette het kleed bij het vuilnis, bracht de hond naar het asiel en maakte de rest van het huis schoon.

Ik kookte voor de kleine man en de grote mannen en tijdens het koken, kon ik er eigenlijk al weer een beetje om lachen.

Dat van de hond die ik naar het asiel bracht, was trouwens een grapje. De rest van de gebeurtenissen niet.

*****

Herken je dat? Van die dagen dat alles fout gaat? Ik hoor graag jouw anekdote! Gedeelde smart is halve smart :). Ik ben benieuwd!

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

Uitgelichte foto © file404 via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.